Η πανδημία της νέας γρίπης που ονομάζεται και γρίπη των χοίρων, γιατί όπως λένε οι επιστήμονες, μεταδόθηκε μέσα από την διασπορά του ιού από τα γουρούνια, είναι ένα γεγονός αναμφισβήτητο, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας
Η εξάπλωση του ιού παρουσιάζει διηπειρωτική μετάδοση, από άτομο σε άτομο και μάλιστα η μετάδοση αυτή , είναι και εμμένουσα.
Η γρίπη όμως ως νόσημα, σύμφωνα με τα ιατρικά δεδομένα, είναι απρόβλεπτη και το τι θα προκαλέσει ο νέος ιός, δεν το γνωρίζουμε. Ως εκ τούτου, βρισκόμαστε σε μια κατάσταση αβεβαιότητας που οδηγεί σε πιθανολογήσεις και ενδεχόμενα, πάντως σύμφωνα με τους επαίοντες[γνώστες]δεν πρόκειται για μια πανδημία , ανάλογη αυτής του 1918.
Το ενθαρρυντικό της υπόθεσης, είναι ότι η νέα γρίπη «των χοίρων», τα συμπτώματα της είναι παρόμοια από αυτά μιας εποχικής γρίπης, με πυρετό, βήχα, φαρυγγίτιδα, συνάχι, πόνους στους μύες, κεφαλόπονο και κυρίως αδυναμία στα άτομα που προσβάλλονται από αυτήν.
Τι μέλλει γενέσθαι λοιπόν. Κυρίως αντικειμενική και ψύχραιμη ενημέρωση των πολιτών από τα αρμόδια όργανα της Πολιτείας, εγρήγορση και ετοιμότητα με σχέδια αντιμετώπισης για κάθε ενδεχόμενο, αλλά το κυριότερο όλων είναι η αποφυγή του πανικού, που προκαλούνται από τα μέσα ενημέρωσης, που όποια ώρα να τα παρακολουθήσεις, λές και δεν έχουν τίποτα άλλο να μεταδώσουν, παρά για την πανδημία της νέας γρίπης και πόσοι από εμάς , θα αποδημήσουμε «εις Κύριον».
Ο ενημερωμένος σωστά πολίτης, γνωρίζει ότι η αποφυγή του να προσβληθεί από τον ιό , κυρίως εξαρτάται από τον ίδιο και κατά πόσο σωστά τρέφεται, πόσο σωστά τηρεί τους όρους καθαριότητος και υγείας και κατά πόσο ο ίδιος αποφεύγει καταστάσεις που θα τον οδηγήσουν, στο να αρρωστήσει.
Επομένως, ως διαπιστωμένο συμπέρασμα της πανδημίας, είναι το γεγονός ότι δεν πρέπει να πανικοβληθούμε, πρωτίστως όμως, εκείνο που πρέπει να έχουμε και δεν πρέπει καθόλου να χάσουμε, είναι η ανθρώπινη αλληλεγγύη και η ψυχραιμία, απέναντι στο πρόβλημα.
Και για να στηρίξουμε όλα τα προαναφερθέντα, παρακάτω σας παραθέτω ορισμένα συγκριτικά στοιχεία, που αφορούν άλλες αρρώστιες, σύμφωνα με τις Εθνικές Στατιστικές Υπηρεσίες των Χωρών.
Κάθε χρόνο, παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια άνθρωποι από μαλάρια, μια αρρώστια που θα μπορούσε να αποφευχθεί με απλές κουνουπιέρες. γιατί κυρίως μεταδίδεται με το τσίμπημα των κουνουπιών. Κι όμως τα μέσα ενημέρωσης σιωπούν.
Κάθε χρόνο , παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια παιδιά από διάρροια, μια αρρώστια που θα μπορούσε να αποφευχθεί με ένα σιρόπι μηδαμινής αξίας. Και εδώ «άκρα του τάφου σιωπή», από τα ΜΜΕ.
Ιλαρά, πνευμονία και πολλές άλλες αρρώστιες που είναι υπεύθυνες για τον θάνατο δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων, θα μπορούσαν να είναι θεραπεύσιμες με φτηνά και κυρίως αποτελεσματικά εμβόλια, σε Χώρες κυρίως υπανάπτυκτες και φτωχές.
Δέκα χρόνια πριν, θυμάστε τον «ντόρο» που έγινε πάλι από τα ΜΜΕ, για την γνωστή γρίπη των πουλερικών. Πανικός σε όλο τον κόσμο, σήματα κινδύνου, μια πανδημία που όπως μας πληροφορούσαν,, ήταν η κατάρα του αιώνα.
Διαβάστε λοιπόν τα αποτελέσματα της. Η γρίπη των πουλερικών προκάλεσε τον θάνατο μόλις διακοσίων πενήντα ατόμων παγκοσμίως, μέσα σε δέκα χρόνια, δηλαδή σε αναλογία είκοσι πέντε ατόμων σε ένα χρόνο. Η κοινή γρίπη αυτή που γνωρίζουμε χρόνια και χρόνια τώρα, σκοτώνει κάθε χρόνο παγκοσμίως, μισό εκατομμύριο ανθρώπους .Γιατί λοιπόν τόσος «ντόρος», τότε για την γρίπη των πουλερικών, γιατί απλούστατα, πίσω από τα κοτόπουλα, κρυβόταν ένας κόκορας με μεγάλο λειρί, που άκουε στο όνομα Φαρμακευτική Εταιρία, με τεράστια κέρδη. Ένα γνωστό φάρμακο που γίνεται μεγάλη συζήτηση γύρω από την αποτελεσματικότητα του, τότε πούλησε πάνω από δεκαπέντε εκατομμύρια δόσεων σε Ασία και άλλες Ηπείρους, φυσικά με τα ανάλογα κέρδη.
Τότε λοιπόν με τα πουλερικά, τώρα με τα χοιρινά. Και φυσικά όλα τα μέσα ενημέρωσης σε παγκόσμια κλίμακα, μιλάνε , γράφουν και παρουσιάζουν μόνο αυτό. Η οικονομική κρίση, τα σκάνδαλα, η Προεδρολογία, τα χαράτσια και ότι αυτό συνεπάγεται για την ποιότητα ζωής των ανθρώπων, ,κυρίως για τους διαβιούντες στην Ιερουσαλήμ-δηλαδή την Ελλάδα μας-, πάνε περίπατο. Τίποτε, τσιμουδιά, μουγγαμάρα. Τώρα μας απασχολεί η «πανδημία της γρίπης των χοίρων».
Και διερωτώμαι εγώ σαν απλός πολίτης αυτού του τόπου. Εάν πίσω από την πανδημία της γρίπης των πουλερικών, κρυβόταν ένας « κόκορας» με μεγάλο λειρί, πίσω από την πανδημία της γρίπης των χοίρων , να μη κρύβεται ένα μεγάλο «γουρούνι», μια άλλη Φαρμακευτική Εταιρία, που θέλει να μας πουλήσει, τα θαυματουργά του εμβόλια.
Επομένως, τα πάντα κινούνται γύρω από το κέρδος, το χρήμα και την άγνοια των ανθρώπων που έγιναν πλέον έρμαια στο τι μας λέει το «χαζοκούτι» και κυρίως η ηρεμία μας και η ποιότητα της ζωής μας, εξαρτάται από πέντε δέκα «παπαγαλάκια» των Εταιριών και των συμφερόντων.
Δεν ξέρω τα αίτια, που οδήγησαν έναν άοκνο εργάτη της Κυβέρνησης Καραμανλή- και αναφέρομαι στον Υπουργό ΥΠΕΧΩΔΕ τον κ. Σουφλιά, τον οποίο εκτιμώ βαθύτατα για το παραγόμενο έργο του και την μετριοφροσύνη του ως άτομο, να σταθεί απέναντι στα συμφέροντα των φτωχών τάξεων της κοινωνίας μας και να επιβάλλει διπλάσια τέλη κυκλοφορίας σε αυτοκίνητα δεκαετίας, με το πρόσχημα ότι αυτά ρυπαίνουν περισσότερο από αυτά που θέλουν να μας πουλήσουν ..
Θεωρώ ότι τα αυτοκίνητα αυτά, ελέγχονται από τα ΚΤΕΟ, Υπηρεσίες καθόλα Κρατικές και εάν και εφόσον τεχνολογικά παρουσιάζουν προβλήματα ρύπανσης του περιβάλλοντος, να επιβληθούν οι ανάλογες κυρώσεις, διαφορετικά , απαξιώνονται οι προαναφερθείσες Υπηρεσίες του Κράτους, ως ανακόλουθες και φοροεισπρακτικές.
Όσον αφορά τα κίνητρα αγοράς νέου αυτοκινήτου, αυτός που έχει τα «γένια», έχει και τα «χτένια», γιατί εάν οι φτωχές τάξεις της κοινωνίας μας, που έχουν ένα αυτοκίνητο κάποιας ηλικίας, είχαν την δυνατότητα να το αντικαταστήσουν, να είστε σίγουρος κ. Υπουργέ, ότι θα το έπρατταν , χωρίς τα δικά σας κίνητρα. ΄Αλλωστε ο ΄Ελληνας από την φύση του είναι περήφανος και ματαιόδοξος μαζί, και εάν και εφόσον είχε την οικονομική δυνατότητα, θα άλλαζε το σαραβαλάκι του-κατά την δική σας εκδοχή-, πολύ πιο σύντομα, από την δεκαετία.
Δυστυχώς όμως οι καιροί χαλεποί και δύσκολα τα οικονομικά αποθέματα, με την ανεργία και την φτηνή εργασία που παρουσιάζεται στην σημερινή κοινωνία και ως εκ τούτου, το να προβεί ένας εργάτης, αγρότης, συνταξιούχος και φτωχός βιοπαλαιστής, στην αλλαγή του ΙΧΕ αυτοκινήτου του, είναι όνειρο απατηλό και θερινής νυκτός.
Και θάλεγα με το φτωχό μου μυαλό, ότι καλύτερο είναι να βλέπουμε το δάσος , παρά το δέντρο. Στην μόλυνση του περιβάλλοντος , η συμμετοχή του αυτοκινήτου, είναι από μηδαμινή , έως μηδενική πολλές φορές, εάν και εφόσον οι καύσιμες ύλες που χρησιμοποιούν, έχουν τα ανάλογα οκτάνια, των οποίων ο έλεγχος και εδώ, απαιτεί κρατική μέριμνα.
Και ύστερα πόσα χιλιόμετρα θα κάνει σε ένα χρόνο , ο φτωχός βιοπαλαιστής. Τα κρατικά αυτά δήθεν αυτοκίνητα που χρησιμοποιούν κάποιοι δήθεν μεγαλοσχήμονοι για να εξυπηρετούν προσωπικές τους ανάγκες, τόσο δικές τους, όσο και της οικογενείας τους, ελέγξατε ποτέ τον όγκο των χιλιομέτρων τους. Θα εκλαγείτε, όχι μόνο για αυτό αλλά κυρίως εάν αναρωτηθείτε, ποιος πληρώνει την αγορά τους, την συντήρηση τους, τα καύσιμα τους και σίγουρα θα αλλάξετε γνώμη ως σώφρων Υπουργός που είσθε, γιατί θα διαπιστώσετε , ότι το»πάπλωμα», το πληρώνει αυτός , από τον οποίο του ζητάτε περισσότερα τέλη κυκλοφορίας και αλλαγή του ΙΧΕ αυτοκινήτου του, ενώ αυτός προσπαθεί είς μάτην πολλές φορές, να εξασφαλίσει τον επιούσιον, στην οικογένεια του.΄
Εν κατακλείδι, θάλεγα ότι καλό είναι το «παντεσπάνι» κατά την αυτοκρατορική ρήση της Αυτοκράτειρας, αλλά πρωτίστως καλύτερο είναι να εξασφαλίσουμε τον επιούσιον, σκεπτόμενοι προπάντων συνετά και σύμφωνα με τα κελεύσματα των καιρών.

Χρόνια τώρα, οι διαχειριστές του χρηματοπιστωτικού συστήματος της χώρας, κάθονται, τρώνε, πίνουν και πάνω από όλα, και τον κόσμο φοβερίζουν.
Τα χρυσά αυτά αγόρια, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι χρυσοκάνθαροι της μίζας και της αρπαχτής, έφαγαν μέχρι σκασμού και βρώμισαν με την δυσωδία των αερίων τους από την σάπια κοιλιά τους και την σάπια ψυχή τους, τον αέρα της Χώρας , αλλά και του κόσμου ολόκληρου.
Σήμερα τους αποκαλούν «μάνατζερς». Την τύφλα τους και την ασχετοσύνη τους. Κομματικά γραμμάτια εξαργύρωσαν, και « φώλιασαν» σε μια κουνιστή και περιστρεφόμενη καρέκλα και για τον φόβο των Ιουδαίων, τράβηξαν και την ζώνη, μη τυχόν φανερωθεί κανένα άλλο καρεκλοκένταυρο κομματικό κομματοκυνάριον[κατά την προσφιλή έννοια του Κ.Ζουράρι], και τους κλέψει την κουτάλα.
Για πολλά χρόνια τώρα, όπως αποκαλύπτει και ο γιατρός Λ.Ανευλαβής, επανιδρύεται το Κράτος και πάνω στην δίνη της επανίδρυσης, γκρεμίζεται η παιδεία, παραπαίει η οικονομία, φαλκιδεύεται η σοβαρότητα του Κράτους, παραποιείται η γλώσσα μας και η παράδοση μας και πάμε από το κακό , στο χειρότερο.
Την παιδεία μας την γράφουν και την ξαναγράφουν σε άγραφη πλάκα για να μουτζουρώνει τις καλλικατζούρες του, ο κάθε Υπουργός της πλάκας, μιάς παιδείας που απορφανισμένη από το ιδεώδες της γνώσης και της ανθρωπιάς, παρέχει πτυχία ανεργίας, όπου η κορνίζα του πτυχίου, αξίζει δυστυχώς περισσότερο από το κορνιζαρισμένο πτυχίο.
Την ισχυρή οικονομία, όπως βαυκαλιζόταν και διατυμπανούσε συνεχώς η προηγούμενη Κυβέρνηση, η σημερινή την έβαλε και την έβγαλε από την επιτήρηση, είναι έτοιμη πάλι να την ξαναβάλει, σύμφωνα με την «Αλμούνια ρήμασι πειθόμενοι»,καλώντας ως συνήθως-σύμφωνα με την πατροπαράδοτη συνταγή-, τους μισθοσυντήρητους πολίτες, να πληρώσουν το μάρμαρο κατά το δοκούν και πάνω από όλα , να πληρώσουν τα γλέντια και τα τσιμπούσια όλων αυτών που οδήγησαν το σύστημα στην σημερινή κρίση.
Δισεκατομμύρια ευρώ φαγώθηκαν από τα χρυσά αυτά αγόρια και καλείται τώρα ο λαός, το μόνιμο υποζύγιο δηλαδή, ο κύρ-Μέντιος, να κουβαλήσει το φορτίο της κρίσης , ξανά και ξανά.
Με λίγα λόγια, να πληρώσει από το υστέρημα του, για δεύτερη φορά, τα ρεζιλίκια αυτών που έφαγαν τα λεφτά των ανθρώπων, αλαζόνες, υπερφίαλοι, αδιάφοροι, γνήσια τέκνα της ελεύθερης αγοράς, χωρίς κανένα προσόν, χωρίς κανένα όραμα , με μόνο διαβατήριο, την κομματική ταυτότητα.
Και χωρίς τσίπα και ντροπή οι πολιτικατζήδες κάθε κόμματος, σύμφωνα με την γνωστή τους τακτική, καθημερινώς εμφανίζονται με τα γιαλιστερά τους κουστούμια στην υπερφίαλη γιάλινη οθόνη και σοβαροί και σοβαρά, μας εξηγούν με ποια μέθοδο και τακτική θα βγούμε από την οικονομική κρίση.
Αυτοί λοιπόν οι πονηροί πολιτευτές που ποντάρουν στην ανάγκη του κοσμάκη για ένα ρουσφέτι, για μια θέση στο Δημόσιο, για ένα ξεροκόμματο στον ιδιωτικό και δημόσιο φορέα, δεν βγήκαν ευθαρσώς μια φορά να πούν την δική τους συγγνώμη στον λαό, αλλά τον κοροιδεύουν συνεχώς και αδιαλλείπτως, αναλύοντας ότι « η βενζίνη είναι ακριβή γιατί στην Ελλάδα δεν εξυγιάνθηκε ακόμη όσο έπρεπε ο τομέας των καυσίμων». Την τύφλα σας και την μούντζα σας. Πότε πληρώσατε εσείς βενζίνη για να γνωρίζετε και το κόστος της, αφού άλλοι πληρώνουν για σας, και σας μεταφέρουν και με ασφάλεια με καμμιά δεκαπενταριά παρατρεχάμενους Αστυνομικούς, και ύστερα πάλι στο γιαλί, διατείνεσθε ότι η Δημόσια Ασφάλεια νοσεί, γιατί οι άνθρωποι που υπηρετούν στον φορέα , είναι ανεκπαίδευτοι και οκνηροί.Δεν καταλάβατε ένα πράγμα δυστυχώς. Ότι οι «μομολούκοι», ξύπνησαν και δεν προτάσσουν τα στήθη τους, μπροστά στην δική σας ασυδοσία.
Η ισχυρή Ελλάδα και η εξωτερική της πολιτική, ποδοπατείται ακόμη και από ένα κρατίδιο που η οντότητα του ακόμη , άγεται και φέρεται, με τους σκοπιανούς γείτονες να αλωνίζουν στο Διαδύκτιο, σφετεριζόμενοι την Ιστορία μας και τους Τούρκους να υπερίπτανται καθημερινώς πάνω από τα βασανισμένα νησιά μας, περιπλέοντας μέχρι και το Σούνιο.
Και μείς τι ποιούμε. Ψυχραιμία και σωφροσύνη σύμφωνα με την υπόδειξη της Υπουργού ΥΠΕΞ, αλλά δυστυχώς η υφαλοκρηπίδα μας, ορθάνοιχτη, μπροστά στο Οθωμανικό δίκαιο.
Αρχές, ιδέες, αξίες που έδεναν σαν ένας συνδετικός κρίκος τις κοινωνίες και τους ανθρώπους, σήμερα δυστυχώς κουρελιάζονται και καταβαραθρώνονται στην καταβόθρα του άθλιου δόγματος» αφού καταναλώνω, άρα υπάρχω». Άμ δε που είναι έτσι.
Αλληλεγγύη, ανθρωπιά, κοινωνική προσφορά, φροντίδα στον αδύναμο, χάθηκαν και όσοι διατηρούν και υπηρετούν αυτές τις αρχές και αξίες, θεωρούνται τουλάχιστον οι αιθεροβάμονες από αυτούς που έχουν θεοποιήσει το χρήμα και αβασάνιστα τηρούν το δόγμα της αρπαχτής, διάγοντας βίον έκλυτον και βλαχογκλαμουράτο.
Το χρήμα κινεί τον κόσμο μας και η κατανάλωση είναι ο σκοπός της ζωής. Αυτή είναι η αλήθεια των πολιτικάντηδων. Δεν ξέρουν όμως ότι το βρώμικο χρήμα, βρωμίζει συνεχώς τον κόσμο μας και μαζί με αυτό και τους ίδιους.
Κάποτε θα λογοδοτήσουν στην κοινωνία που τόσο πολύ αυτή την στιγμή κοροιδεύουν. Και οι κλέφτες του μόχθου, της ζωής μας, της παράδοσης μας, της πόλης που ζούμε, της αξιοπρέπειας μας και της ανθρωπιάς μας, θα ψάχνουν να βρούν καταφύγιο για να κουρνιάσουν την γύμνια τους και την μοναξιά τους.
Ανοίξτε ένα site, στο Διαδύκτιο και δείτε από περιέργεια πόσα εμπνευσμένα μυαλά της Ελλάδας, διαβιούν στα ευνοούμενα και ευνομούμενα Κράτη της Υφηλίου, που θα μπορούσαν να βρίσκονται στην Χώρα μας και να διευθύνουν Ν.Π.Δ.Δ., Ν.Π.Ι.Δ., ΔΕΚΟ και κάθε κρατική επιχείρηση , σε μόνιμη βάση και όχι σε κάθε αλλαγή Κυβέρνησης, να έρχονται οι εγκάθετοι διατρητές της γνώσης και να εγκαθίστανται σε θέσεις και σε διευθύνσεις που ούτε την τύφλα τους , ούτε την μούντζα τους γνωρίζουν.
Και ο Υπουργός επί των οικονομικών, να διατείνεται ότι από τα πολλά που παίρνει ένας συνταξιούχος, ή ένας μισθοσυντήρητος, πρέπει να θυσιάσει ένα μισθό στον κρατικό κορβανά, για να σωθούν ποιοι πάλι, οι ίδιοι και οι ίδιοι.
Κύριοι, κοντολογίς για να τελειώνουμε .Να πάτε και να τα πάρετε από αυτούς που δημιούργησαν την κρίση, και να πληρώσουν αυτοί που και σήμερα διατηρούν την κρίση με τους παχυλούς τους μισθούς .Σε εναντία περίπτωση ο λαός σας περιμένει στην γωνία.
Αρκετά , για τόσα πολλά χρόνια σας πλήρωσε και σας πληρώνει το μάρμαρο. Καιρός είναι να το πληρώσετε εσείς και οι έχοντες και οι κατέχοντες.

«Ένα σπιρτόξυλο για πέννα, αίμα στο πάτωμα χυμένο για μελάνι
Το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί, μα τι να γράψω,
Την διεύθυνση μου μονάχα ίσως προφτάσω, παράξενο και πήζει το μελάνι, μέσα από την φυλακή σας γράφω, στην Ελλάδα.».

[απόσπασμα απο το ποίημά του με τίτλο «Η Διεύθυνσή μου»]

- Τριάντα και τόσα χρόνια , πέρασαν από την πρωτομαγιά του 1976, όταν ο Αλέξανδρος Παναγούλης , σε ηλικία μόλις τριανταοκτώ χρονών, στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης, με ένα FIAT Mirafiori,σκοτώνεται σε αυτοκινητιστικό τροχαίο ατύχημα[σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή], προσκρούοντας επάνω στον τοίχο ενός υπόγειου καταστήματος.
- Σήμερα άνοιξη, Μάης του 2009, αν ζούσε, θα ήταν 70 χρονών και σίγουρα θα μεσουρανούσε στα πολιτικά δρώμενα του τόπου και όχι μόνο, μιάς και δεν ήταν μόνο πολιτικός , αλλά και ένας φτασμένος ποιητής, σύντροφος για πολλά χρόνια της αλησμόνητης και μαχητικής ποιήτριας και δημοσιογράφου, Οριάνας Φαλάτσι, Ιταλίδας στην καταγωγή.
- Προστρέχοντας στη ζωή του, τριάντα δύο χρόνια μετά τον θάνατο του, θα επιχειρήσουμε να ξεφυλλίσουμε τα βήματά του και την προσφορά του στη Δημοκρατία, προσφορά πολιτικού μνημόσυνου, σε ένα άνδρα που δεν λύγισε και δεν λιγοψύχησε, μπροστά στις ιδέες του και στα οράματά του.
- Ο Αλέξανδρος Παναγούλης γεννήθηκε στις 2 του Ιούλη του 1939 στη Γλυφάδα . Ήταν δευτερότοκος γιός του Βασίλη και της Αθηνάς Παναγούλη και αδελφός του Γιώργου και του Ευστάθιου Παναγούλη. Ο πατέρας του, που καταγόταν από την Ηλεία, ήταν Αξιωματικός του στρατού ξηράς και η μάνα του, μια αγέρωχη γυναίκα, καταγόταν από την Λευκάδα. Τα παιδικά του χρόνια , τα πέρασε στη Λευκάδα, εξαιτίας του επαγγέλματος του πατέρα του και της κατοχής. Νεαρός έφηβος ακόμη, βρέθηκε στην Αθήνα, όπου , όταν τέλειωσε το Γυμνάσιο, σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στην Σχολή Μηχανολόγων-Ηλεκτρολόγων.
- Αυτή την εποχή, εντάσσεται στις κεντρώες πολιτικές δυνάμεις και συγκεκριμένα στην ΄Ενωση Κέντρου, του Γεωργίου Παπανδρέου. Δείχνει μια απαράμιλλη μαχητικότητα και από πολύ νωρίς, αναλαμβάνει ως επικεφαλής της νεολαίας του κόμματος της επονομαζόμενης Ε.ΔΗ.Ν.[Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία].
- Με την έλευση του στρατιωτικού καθεστώτος του Γ.Παπαδοπούλου στην Ελλάδα τον Απρίλιο του 1967, ο Αλέξανδρος Παναγούλης, είναι ακόμη φοιτητής και εξαναγκάζεται, ύστερα από ένα Νόμο του Παπαδόπουλου, ενώ είχε αναβολή, να οδηγηθεί στο Στρατό, προκειμένου να υπηρετήσει την θητεία του. Λιποτακτεί όμως πολύ γρήγορα, και διαφεύγει στην Κύπρο, προκειμένου να οργανώσει, την αντίσταση εναντίον του καθεστώτος. Στην Κύπρο, έρχεται σε επαφή με πολλούς πολιτικούς άνδρες, όπως ο Πολύκαρπος Γιωρκάτζης και τους ζητά την συνδρομή τους στην αντίσταση. Το καλοκαίρι του 1968, επανέρχεται στην Ελλάδα, διωκόμενος όχι μόνο για την λιποταξία του, αλλά και για την δράση του, εναντίον των Συνταγματαρχών.
- Τις 13 Αυγούστου του 68, σχεδιάζει στην Βάρκιζα, την δολοφονία του Γεωργίου Παπαδοπούλου, επικεφαλής του καθεστώτος, αποτυγχάνει όμως η απόπειρα και συλλαμβάνεται. Μεταφέρεται στα κρατητήρια του Στρατού στο Μπογιάτι, όπου βασανίζεται προκειμένου να ομολογήσει τις πράξεις του και να καταδώσει τους συνεργάτες του. Τον Νοέμβρη του 1968, καταδικάζεται από το Στρατοδικείο, δίς είς θάνατον, μαζί με άλλα μέλη της αντίστασης. Μεταφέρεται στην Αίγινα για την εκτέλεση, ακυρώνεται όμως, χάριν της παρέμβασης και των πιέσεων της Διεθνούς Κοινότητος. Επανέρχεται στο Μπογιάτι, από όπου δραπετεύει, αλλά ξανασυλλαμβάνεται και παραμένει στη φυλακή στο «κελί του εντοιχισμού»-‘όπως έλεγε ο ίδιος- για τεσσεράμισι σχεδόν χρόνια. Τον Αύγουστο του 1973 απελευθερώνεται , βάσει ενός Νόμου του καθεστώτος που απονέμει γενική αμνηστία σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους στην Ελλάδα. Αυτοεξορίζεται όμως στην Φλωρεντία της Ιταλίας και συνεχίζει την αντίσταση, οργανώνοντας ομάδες αντίστασης.
- Μετά την πτώση των Συνταγματαρχών, στην μεταπολίτευση, ο Αλέξανδρος Παναγούλης, εκλέγεται βουλευτής της Β΄ Αθηνών, στο κόμμα της Ένωσης Κέντρου-Νέες Δυνάμεις, καθώς αρνείται να συνεργασθεί με το κόμμα του ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, με τον οποίο μάλιστα , έρχεται σε ανοικτή ρήξη. Επιδιώκει μάλιστα, κατά την διάρκεια της θητείας του, στο Κοινοβούλιο, να απομονώσει κάποιους πολιτικούς που συνεργάστηκαν με το καθεστώς των Συνταγματαρχών, όπως τον Δ.Τσάτσο και επειδή πολλοί από αυτούς, βρίσκονται κάτω από την ίδια πολιτική και κομματική ομπρέλα που ήταν και ό ίδιος, ανεξαρτοποιείται και παραμένει στο Κοινοβούλιο, ως ανεξάρτητος βουλευτής. Στο διάστημα της ανεξαρτησίας του, συγκεντρώνει αρκετό υλικό σε βάρος πολιτικών προσώπων του Κοινοβουλίου που συνεργάστηκαν με τους στρατιωτικούς και απειλεί να το δημοσιεύσει. Σκοτώνεται όμως την Πρωτομαγιά του 1976 και δεν προλαβαίνει να δεί την δημοσίευση των ονομάτων. Για πολλούς ιστορικούς, λέγεται ότι το τροχαίο ατύχημα που του στέρησε την ζωή, στήθηκε για να θέσει τον Παναγούλη εκτός μάχης και να εξαφανίσει τις αποδείξεις που είχε υπό τη ν κατοχή του. Δεν υπάρχει ωστόσο κανένα τεκμήριο για όλες αυτές τις εικασίες και για όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, ουδείς γνωρίζει τίποτε το νεότερο, ή τίποτε σπουδαιότερο.
- Αυτός ήταν κυρίως , ο αγωνιστής Παναγούλης. Για τις ποιητικές συλλογές του που πολλές από αυτές, δημοσιεύθηκαν στην Ιταλία από την σύντροφό του δημοσιογράφο, Οριάνα Φαλάτσι, γνωρίζουμε πολύ λίγα πράγματα, παρότι, μέσα στους στίχους των ποιημάτων του, διαφαίνεται όλη η αυτοκυριαρχία του, η αυτοπειθαρχία του και το πηγαίο χιούμορ που τον διακρίνει, χαρακτηριστικά του εαυτού του, που τον συντήρησαν κατά την διάρκεια της κράτησης του, σε διάφορες φυλακές. Μάλιστα πολλά από αυτά, γράφτηκαν κάτω από τις πιο αντίξοες συνθήκες και πολλά χάθηκαν, γραμμένα με το αίμα του στους τοίχους του Μπογιατίου. Τα πιο γνωστά όμως, είναι η ποιητική συλλογή του με τον τίτλο «και άλλοι θα ακολουθήσουν» , «σας γράφω μέσα από την φυλακή», η «μπογιά» και άλλα, που του απέφεραν και το Διεθνές βραβείο ΛογοτεχνίαςPremio Viareggio Internazionnale.
- O μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, μελοποίησε πολλά από τα ποιήματά του, μια ταινία με τον τίτλο «ο Παναγούλης ζεί» γυρίστηκε στην Ιταλία με Ιταλούς καλλιτέχνες και ηθοποιούς, ντοκυμαντέρ με θέμα την ζωή του, παρήγαγε η Σουηδική Τηλεόραση και πλήθος δημοσιευμάτων, κατατέθηκαν από πολλούς δημοσιογράφους, στον ημερήσιο και στον περιοδικό τύπο.
- Για πολλούς ο Αλέξανδρος Παναγούλης, καθιερώθηκε σαν σύμβολο ελευθερίας, της Δημοκρατίας, των ανθρώπινων δικαιωμάτων και των ατομικών και πολιτικών ελευθεριών των ατόμων. Χάριν του πολιτικού του ήθους, πολλές από τις σημερινές νεολαίες εμπνέονται τόσο στην Ελλάδα, όσο και στο Εξωτερικό. Για άλλους, ο βίαιος χαρακτήρας του, ήταν η αιτία που τον οδήγησαν στο θάνατο, τόσο πρόωρα και τόσο βασανιστικά.
- Η Ελληνική Πολιτεία και σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος στο Κοινοβούλιο, τίμησε την μνήμη του, με έκδοση γραμματοσήμου, τηλεκαρτών και έδωσε το όνομα του σε δημόσιους χώρους[πλατείες, οδούς] και σε σταθμό του ΜΕTRO στην Αθήνα.
-
- Βιβλιογραφία
- Οριάνα Φαλάτσι¨Interview with History
- Οριάνα Φαλάτσι¨ Un Uomo[ένας άνδρας]
- Κώστας Μαρδάς¨ Αλέξανδρος Παναγούλης-Πρόβες θανάτου.

Ο καινούργιος χρόνος που μας ήλθε, όσο να θέλεις να το δείς συναισθηματικά τον ερχομό του, δυστυχώς για τους περισσότερους ανθρώπους που διαβιούν σε αυτή την Χώρα, μας ήλθε με πολλά προβλήματα που αφορούν τον σύνολο σχεδόν της κοινωνικής ζωής αυτού του τόπου και όχι μόνο.
Όλος ο κόσμος βράζει σε μια χύτρα που είναι έτοιμη να εκραγεί
σε κάθε στιγμή και δυστυχώς τόσο σε παγκόσμια εμβέλεια, όσο και στην Χώρα μας, δεν γίνεται κάτι που να δώσει στον κόσμο ένα φώς αισιοδοξίας και να διώξει από πάνω του, όλο αυτό το βάρος που νοιώθει ο καθένας μας και να τον ξαλαφρώσει από τα υπαρκτά προβλήματα που ταλανίζουν την καθημερινότητα του.
Ανοίγεις την τηλεόραση και πιάνεται η ψυχή σου. Πόλεμοι σκοπιμοτήτων με θύματα αθώα παιδιά που ήλθαν στην ζωή, χωρίς να νοιώσουν την χαρά και την ξεγνοιασιά της παιδικής τους αθωότητας, ξεσηκωμοί που απαξιώνουν τελείως, τις μέχρι πρότινος ηθικές και όχι μόνο, αξίες, ένα Κράτος που βολοδέρνεται στα σκάνδαλα και στις κομπίνες, και το αιτιατό όλων αυτών, καταστροφές χωρίς ηθικό υπόβαθρο και αιτία και απαξίωση της πολιτικής και της εν γένει κοινωνικής ζωής.
Η Παιδεία, πνίγεται καθημερινά μέσα σε μια χούφτα νερό, γιατί η προοπτική ανάπτυξης της, ακολουθεί βήματα τριτοκοσμικά, τα παιδιά μας, μέσα από τα υλικά αγαθά που τα δώσαμε, νομίζουμε ότι καλύψαμε τον ψυχικό τους κόσμο, δυστυχώς όμως, τα αφήσαμε ακάλυπτα από τον κυκεώνα της παγκοσμιοποίησης, που όλα τα θυσιάζει για το χρήμα και για τον πλουτισμό χωρίς προοπτική και όραμα.
Η Δημόσια Διοίκηση που τόσο, όλα τα πολιτικά κόμματα, το εντόπισαν προεκλογικά και υποσχέθηκαν την επανίδρυση της, νοσεί αφάνταστα και μάλιστα χωρίς προοπτική ίασης, κάτι που οδηγεί τον μέσο Έλληνα σε σκέψεις χαλεπές.
Η Εκκλησία, το αποκούμπι κάθε πονεμένου στις δύσκολες στιγμές αυτού του Κράτους, έρχεται και με τις μεμονωμένες περιπτώσεις αντιπροσώπων της, αμαυρώνει το κάθε τι θετικό, που έχει να επιδείξει, όλα αυτά τα χρόνια που αγωνίζεται δίπλα στον φτωχό και στον ανήμπορο.
Και φυσικά φτάσαμε , εκεί που φτάσαμε, με τις αξίες να ποδοπατούνται καθημερινά, τους νέους προδομένους για τα οράματα τους, τους γονείς να αγωνίζονται για μια καθημερινότητα που δυστυχώς ολοένα γίνεται δυσβάσταχτη και το κυριότερο , χάθηκε ο σεβασμός απέναντι σε αναντίρρητες αξίες ανθρώπινες και όχι μόνο, που κάποτε οδηγούσαν το ανθρώπινο γένος στην πρόοδο και στην προκοπή.
Και επειδή στο αιτιατό που περιγράψαμε πιο πάνω, υπάρχει και αιτία, αναμφίβολα, όσο να ψάξει κανείς, θα δεί ότι η αιτία των τόσο συσσωρευμένων κακών, αρχή και τέλος έχει, αυτούς που μας κυβερνούν και κρατούν τις τύχες όλων μας, στα χέρια τους.
Γιατί μη μου πείτε, ότι για τα δεινά που ενυπάρχουν στην ζωή μας, φταίνε οι εργαζόμενοι και οι μεροκαματιάρηδες. Αυταπατούνται οικτρά , όσοι πιστεύουν, κάτι τέτοιο.
Κυβερνήσεις που κυρίως, εξαργυρώνουν κομματικά γραμμάτια κατά το δοκούν, αγνοώντας, όλα αυτά τα φωτισμένα μορφωμένα πάνω από όλα μυαλά που αγωνίσθηκαν στην ζωή τους να εξασφαλίσουν τα ουσιαστικά και τυπικά προσόντα, για να προσφέρουν στην Χώρα τους τα καλύτερα και τοποθετούν σε θέσεις κλειδιά, ανήμπορους φαφλατάδες και οσφιοκάμπτες που μόνο τους προσόν , είναι η κομματική τους ταυτότητα, δυστυχώς θα οδηγούν την Χώρα, σε ατραπούς χαλεπούς, που λέει και ο ποιητής,
Και το χειρότερο όλων, η αμοιβή όλων αυτών των πομφόλιδων, δυστυχώς είναι δωδεκαπλάσια ενός εργάτη που αγωνίζεται να αναθρέψει τα παιδιά του και η προοπτική αύξησης του μεροκάματου, είναι ένα επιπλέον κουλούρι την ημέρα, κάτι που τον οδηγεί στην επανάσταση. Και ύστερα διερωτούνται όλοι οι ιθύνοντες, τι φταίει και τι οδηγεί τον κόσμο στην καταστροφή.
Κύριε Πρωθυπουργέ
Τουλάχιστον από τα γραφόμενα σας και τις εν γένει εξαγγελίες σας όλα αυτά τα χρόνια που έχετε στα χέρια σας τις τύχες όλων μας, ήταν η επανίδρυση αυτού του Κράτους που δυστυχώς , πολύ πιο μπροστά από εσάς, σχεδόν από την ίδρυσή του, βολόδερνε, μέσα στην μιζέρια του και κατάπινε καμήλες και διύλιζε κουνούπια. Εάν λοιπόν η επανίδρυση μιας Χώρας, γίνεται με τα ίδια υλικά που υπήρχαν από πρίν, φαντάζομαι ότι αν μη τι άλλο, με τον τρόπο αυτό η επανίδρυση είναι, μια τρύπα στο νερό.
Η τελευταία ευκαιρία που σας δίνεται είναι η παρούσα. Αυτή η Χώρα, γέννησε παιδιά άξια, που σε όλο τον κόσμο μεγαλουργούν και τα πεφωτισμένα μυαλά τους, τα εκμεταλλεύονται δυστυχώς τρίτες Χώρες προς όφελος τούτων και όχι της Ελλάδας.
Διώξτε, όσους σας σκύβουν το κεφάλι, όσους σας γλύφουν άκομψα, όσους συμφωνούν με την γνώμη σας, ντε και καλά, όσους σας προτείνουν άλλοι , ως τους καλύτερους, όσους σας περιβάλλουν στην αυλή σας, με κύριο λόγο τον άνομο πλουτισμό τους και πάνω από όλα, όσους με την κομματική τους ταυτότητα, ορέγονται κρατικές θέσεις, εξαργυρώνοντας κομματικά γραμμάτια.
Εάν και εφόσον οδηγηθείτε σε τέτοιες κινήσεις, σίγουρα θα μείνετε στην Ιστορία, όπως οι πρόγονοι σας, εάν δεν μπορείτε να το πετύχετε, είναι καλύτερα και για την υστεροφημία σας και για εσάς τον ίδιο, να αποχωρήσετε με ψηλά το κεφάλι.
Πολλοί σε αυτόν το τόπο, πιστεύουν ότι μπορείτε, εάν τοποθετήσετε το κομματικό κόστος στην μπάντα. Κάντε το και τα αποτελέσματα , θα είναι ορατά και μάλιστα σε βραχύ χρονικό διάστημα.
Ο γράφων , θα είναι ο έσχατος σε αυτόν τον τόπο που θα σας υποδείξει, το τι θα πράξετε. Ούτε την ανάλογη εμπειρία διαθέτει, ούτε και τα προσόντα σας. Μεταφέρει όμως στα γραφόμενα του, την αδημονία και την αγωνία αυτών που αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο.
Γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής, μια ζωή θα δέχομαι αυτούς που θα αγωνιούν για το ψωμί τους, θα γυρίζω όμως επιδεικτικά την πλάτη , σε όσους προσπαθούν αδίστακτα να εξασφαλίσουν το παντεσπάνι τους. Και δυστυχώς πολλοί από αυτούς που σας περιβάλλουν, να είστε σίγουροι, ότι το μόνο μέλημα τους για την τύχη αυτής της Χώρας, είναι το πώς θα εξασφαλίσουν , το παντεσπάνι τους.
Να είστε σίγουρος ότι, όταν θα περιορισθεί στο ελάχιστο ο άκρατος κρατισμός, τότε θα βρεθούν όλα αυτά τα υλικά και κάθε είδους αγαθά, που θα απαλύνουν τον ανήμπορο πολίτη αυτής της Χώρας. Τουναντίον, όσο το άνοιγμα στην ψαλίδα μεγαλώνει και περιορίζει τους πολλούς στην φτώχεια και τους λίγους στον αφάνταστο πλουτισμό, τότε, δυστυχώς θα υπηρετείτε την αριστοκρατία αυτού του τόπου και την ολιγαρχία και όχι τον λαό και τους μη κατέχοντες. Τσαγανός χρειάζεται. Γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής, εάν μια φορά αποτύχεις, ξανά-ξανά προσπάθησε. Αξίζει για αυτόν τον τόπο που λέγεται Ελλάδα.

Όλα τα πολιτικά συστήματα, προκειμένου να εδραιώσουν τις ιδέες τους και να καθιερωθούν στις κοινωνίες, έχουν ως βασική αρχή τους, την ανάπτυξη της οικονομίας και κυρίως τους τρόπους και τα μέσα που θα χρησιμοποιήσουν, προκειμένου να κάνουν πράξη, όλα τα σχετικά με αυτήν[οικονομία].
Ο καπιταλισμός και κυρίως αυτός που αναπτύχθηκε τις τελευταίες δεκαετίες σε ανεπτυγμένα Κράτη, ως πολιτικό σύστημα, ήταν και είναι και σήμερα, το σύστημα που θριαμβολογεί και πιστεύει ακράδαντα, στο μοντέλο της ελεύθερης αγοράς, το μοντέλο που κατά κοινή ομολογία όλων των «επαϊόντων», που σχετίζονται με την οικονομία και τα προβλήματα της, οδήγησε στην τελευταία κρίση, αυτή που στην Χώρα μας ακόμη δεν την καταλάβαμε, γιατί ίσως ακόμη, δεν την αισθανθήκαμε.
Όσοι πίστευαν και πιστεύουν ακόμη στην «ελεύθερη αγορά», κανένας τους δεν θριαμβολογεί για τα αποτελέσματα της, δυστυχώς όμως, διαβαίνουν και αυτοί από την ίδια κοιλάδα, όπως όλοι μας θα αναγκαστούμε να περάσουμε σε λίγο καιρό.
Άλλωστε κανείς τους δεν άκουγε κουβέντα για την κριτική που γινόταν και για το ολοφάνερο του πράγματος που οδηγούσε στην σημερινή κρίση, θάλεγα μάλιστα ότι η υπερφίαλη έπαρση τους, ήταν η σημαία τους, που τις περισσότερες φορές η αυτοπεποίθηση τους, άγγιζε τα όρια της ανοησίας.
Όλα τα παραπάνω, αποτελούν τον ένα αντίποδα της κρίσης, ο άλλος όμως και σπουδαιότερος, είναι αυτός που όλοι αυτοί σήμερα που ακούν στο όνομα «τραπεζίτες», οδήγησαν τον κόσμο σε ένα άκρατο πλουτισμό-φυσικά φούσκα όμως-,δια μέσω του Χρηματιστηρίου.
Εάν γυρίσουμε την μνήμη μας χρόνια πολλά πίσω, σε μη αστικές κοινωνίες, σαν και την πόλη μας που ζούμε, φαντάζομαι ότι ο όρος «Χρηματιστήριο» δεν ήταν γνωστός, ούτε και ως όνομα.
Τότε βέβαια το Χρηματιστήριο, είχε και ένα άλλο σπουδαίο ρόλο να διαδραματίσει, που σχετιζόταν, με την ανάπτυξη της οικονομίας, δια μέσω της Βιομηχανοποίησης της Χώρας, όπου όλοι αυτοί που η οικονομική τους κατάσταση, ήταν ανθηρά, τοποθετούσαν τα χρήματα τους, με μακροπρόθεσμη προοπτική και κάθε χρόνο ελάμβαναν μερίδια της ανάπτυξης, από τις επενδύσεις που έκαναν οι διάφορες Εταιρίες.
Τα τελευταία όμως χρόνια, τι είναι το Χρηματιστήριο και που οδήγησε , όλη αυτή την ελεύθερη οικονομία.
Καταρχάς όλοι πίστευαν ότι με το Χρηματιστήριο, σε μια μέρα θα γίνουν πλούσιοι, πολλοί λίγοι γνώριζαν το σύστημα που λειτουργούσε, και το κυριότερο, άνθρωποι που πίστευαν στην πατροπαράδοτη οικονομία-αυτοί δηλαδή που τοποθετούσαν το περρίσευμα τους στις Τράπεζες-, την άλλη μέρα, «έπαιζαν» τα χρήματα τους σε «φούσκες» που κανείς που είχε την υποχρέωση, είτε από τους κυβερνόντες, είτε από τους ιθύνοντες, να τους ενημερώσει, δεν το έπραξε.
Και έτσι λοιπόν, είτε με τους αιθεροβάμονες σοσιαλιστές, είτε μετέπειτα με τους λαλίστατους νεοφιλελεύθερους, αυτούς που ασκούσαν την πραγματική εξουσία και στην πολιτική και στην οικονομία, γιατί αυτές οι διό έννοιες, είναι αλληλένδετες, παρόλο ότι γνώριζαν ότι το πράγμα οδηγεί στην καταστροφή, συνειδητά μας οδήγησαν στον δρόμο που επέλεξαν, γιατί έτσι τους βόλευε να πλουτίσουν, να αρπάξουν και να αυγατίσουν ακόμη περισσότερο, αυτά που κατείχαν και κατέχουν χωρίς ντροπή και καμιά συνέπεια.
Και η καταλήστευση και η αφαίμαξη των φτωχών, πλέον είναι γεγονός, όπως γεγονός είναι, η διάβρωση της παραγωγής και η καθαίρεση της εργασίας.
Τώρα θα μου πείτε, ποίος θα πληρώσει όλη αυτή την κρίση.
Λίγοι ήταν αυτοί που καλοπροαίρετα , πίστεψαν στα μοντέλα της ελεύθερης οικονομίας και έχασαν τις οικονομίες τους, με την λαχτάρα τους να αυγατίσουν τον πλούτο τους?
Σίγουρα όχι, αυτοί όμως που θα πληρώσουν το πραγματικό κόστος της οικονομικής κρίσης, θα είναι για μια ακόμη φορά , ο κόσμος της εργατιάς και του παραγωγικού ανθρώπινου δυναμικού, αυτού που μέσα από τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις τους, έδιναν πραγματική πνοή στην οικονομία.
Φαίνεται ότι, ούτε το κράχ του 1929, ούτε η δημιουργία λίγων πλουσίων και πολλών φτωχών, έγινε παράδειγμα για τους ιθύνοντες, να αποφύγουν την κρίση που έβλεπαν ολοφάνερα όλοι τους, αλλά μας οδηγούσαν εκεί με ακρίβεια, γιατί ίσως αυτό τους βόλευε.
Το ειρωνικό της υπόθεσης όμως είναι, ότι έρχεται η Κυβέρνηση και ενισχύει με πόσα δίς , δεν ξέρω, το ίδιο σύστημα, δηλαδή τους «τζογαδόρους» για να μην καταρρεύσει το Χρηματιστήριο και οι Τράπεζες, αυτούς δηλαδή που αγόραζαν και πουλούσαν το «χρήμα», με κέρδη που υπερέβαιναν το 300%, και διατηρεί ανθρώπους σε θέσεις κλειδιά, με μισθούς παχυλούς, χωρίς κάν , κανένα προσόν, παρά μόνο την κομματική τους ταυτότητα, και την αυστηρή προσήλωσή τους, στα κομματικά τεκταινόμενα.
Διερωτώμαι συνεχώς και δεν μπορώ να καταλάβω, σε αυτή την Χώρα, δεν υπάρχουν επιστήμονες, γνώστες του αντικειμένου που επιστρατεύονται για να υπηρετήσουν, άνθρωποι που δεν είναι ανάγκη, να πληρώνονται με μηνιάτικο που ισοδυναμεί, με την σύνταξη ενός χρόνου, κάποιου ανήμπορου εργάτη, ή φτωχού βιοπαλαιστή?
Σε όλο τον κόσμο, οι Έλληνες διαπρέπουν και τοποθετούνται σε θέσεις κλειδιά. Εδώ πρέπει να υπερτερούν οι οσφιοκάμπτες.
Καιρός λοιπόν να τα δούν οι κυβερνόντες και ιθύνοντες και να διορθώσουν τα κακώς κείμενα, γιατί διαφορετικά, όλοι αυτοί που μας οδήγησαν και μας οδηγούν σε οικονομικές κρίσεις, όχι δεν θα βρούν χωριό να αλλάξουν και να μετοικήσουν, αλλά ούτε Χώρα. Αρκετά τους ανεχθήκαμε.

Πολλοί άνθρωποι, στην ζωή τους, οραματίζονται από μικροί, να πραγματοποιήσουν τα οράματα τους και να εξελιχθούν, ανάλογα με τις δυνατότητες τους και τις ευκαιρίες που τους παρουσιάζονται. Λίγοι είναι όμως αυτοί που κατορθώνουν, τις περισσότερες φορές, τα ακατόρθωτα. ΄Ενας από αυτούς, που πραγματικά , πίστεψε στο όραμα του και αγωνίσθηκε όσο κανείς άλλος να το πραγματοποιήσει, ήταν ο εκλιπών πρώτος Βιομήχανος στην Ελλάδα που κυκλοφόρησε τυποποιήμενα τυροκομικά προιόντα, ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΤΖΑΚΟΣ, συνιδρυτής της ΜΕΒΓΑΛ, και ουσιαστικά από τους πρώτους επιχειρηματίες που τόλμησε να εξαγάγει γαλακτοκομικά προιόντα, σε πάνω από 24 Χώρες σε όλο τον κόσμο.
Ο ίδιος, σε συνεντεύξεις του, τοποθετούσε τον εαυτό του, μόνο στο χώρο που είχε σχέση με το γάλα, μια και αναφερόταν στο ότι « είναι στο πετσί μου κάθε τι που έχει σχέση με το γάλα και το γιαούρτι, αφού και ο πατέρας μου και ο παππούς μου, ήταν γαλατάδες, από το Σχολάρι της Ανατολικής Θράκης.».
Οι γονείς του, πρόσφυγες , έρχονται, όπως άλλωστε και πολλοί άλλοι, από την Ανατολική Θράκη το 1920 και προσπαθούν να διαβιώσουν στην Θεσσαλονίκη, με τεράστιες δυσκολίες.
Τον Οκτώβριο του 1925, αποκτούν το πρώτο τους παιδί τον Κωνσταντίνο και μετέπειτα ακολουθούν οι δυο κόρες, η Πέπη και η Νούλα.
Ο παππούς του, μη γνωρίζοντας να κάνει τίποτα άλλο, ασχολείται και στην καινούργια του πατρίδα τώρα, την Θεσσαλονίκη, με το γάλα και ο ιδρυτής της ΜΕΒΓΑΛ, σε ηλικία 7 ετών, βοηθάει τον παππού και τον πατέρα, μαθαίνοντας παράλληλα και την δουλειά, στο γαλατάδικο που έστησαν λίγο πάνω από το Διοικητήριο .
Τελειώνει το Σχολείο με χίλια βάσανα-γιατί παράλληλα εργάζεται-, και αποφασίζει να συνεχίσει τις σπουδές του σε τεχνική εκπαίδευση, για αυτό τον λόγο, γράφεται και παρακολουθεί το νυχτερινό σχολείο της Σχολής του ΕΥΚΛΕΙΔΗ.
Οι καιροί δύσκολοι, κατοχή και πείνα, ο Κ.Χατζάκος εφαρμοστής σε μηχανουργείο και τορναδόρος αργότερα στον ΟΣΕ, αλλά μετά από τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις το 1947, μόλις απολύεται, αποφασίζει να μην ασχοληθεί ξανά με την τέχνη του, αλλά να ακολουθήσει την οικογενειακή παράδοση και να γίνει γαλατάς, όπως ο ίδιος αποκαλούσε τον εαυτό του. Στο μεταξύ η μητέρα του, διατηρούσε ένα γαλακτοπωλείο στην περιοχή του Διοικητηρίου, όπου παρασκεύαζε γιαούρτια και ρυζόγαλα και ό γιός της, μόλις γύρισε από τον Στρατό, ανέλαβε να συγκεντρώνει γάλα και να το μοιράζει στα Ζαχαροπλαστεία και να επεκτείνει τις δουλειές του, όσο μπορούσε περισσότερο.
Αργότερα, σε διηγήσεις του για την εποχή εκείνη, θυμόταν πώς ξυπνούσε χαράματα και ξεκινούσε για την δουλειά του, για να επιστρέψει όταν πλέον είχε βραδιάσει, με ένα πανωφόρι τον χειμώνα πετρωμένο από το κρύο που το έστηνε δίπλα στην σόμπα για να ξεπαγώσει.
Πολύ αργότερα, όταν πλέον υπάρχει η εμπειρία, το 1950, προτείνει στον ξάδελφο του Χρήστο Χατζηθεοδώρου, να συνεργαστούν και έτσι γεννιέται η ΜΕΒΓΑΛ, στην αρχή δειλά-δειλά, μετέπειτα καινοτομούν και συλλέγουν γάλα για να το μεταποιήσουν σε φέτα τυρί και κασέρι .Μάλιστα το 1952 νοικιάζουν ένα κτίριο στα Κουφάλια στην οδό Φιλίππου, στου Αλταντσίδη και στήνουν μια μονάδα παραγωγής φέτας και κασεριού .Το 1967 πλέον τα οράματα αρχίζουν να παίρνουν σάρκα και οστά και στήνεται η ΜΕΒΓΑΛ, εδώ που λειτουργεί και μέχρι σήμερα, το 1971 ξεκινά η παραγωγή και η διανομή φρέσκου εμφιαλωμένου γάλακτος, το 1974 η παραγωγή γιαουρτιού και το 1978, η ΜΕΒΓΑΛ, διαθέτει όλους τους τύπους γιαούρτι και μάλιστα ευρωπαικού τύπου.
Πλέον οι σταθμοί στην πορεία του ηγέτη της ΜΕΒΓΑΛ, είναι πάρα πολλοί και η συμβολή του στην οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη της ευρύτερης περιοχής αλλά και γενικότερα της οικονομίας της χώρας , είναι ευρέως αναγνωρισμένη.
Όσοι τον γνώρισαν προσωπικά, θυμούνται μια ισχυρή προσωπικότητα, ένα άνθρωπο επίμονο και πεισματάρη, που τίποτα δεν άφηνε να εξελιχθεί στην τύχη .Ένα διορατικό μυαλό, αφοσιωμένο στην δουλειά του, όσο τίποτα άλλο στον κόσμο, ίσως και πολλές φορές σε βάρος της ποιότητα της ζωής του, γιατί ήταν συγκεντρωτικός. Πολύ μετέπειτα, όταν πλέον, εισήλθαν στην επιχείρηση και τα παιδιά του , τότε ίσως να κατάλαβε ότι μια επιχείρηση, στηρίζεται και στα στελέχη του. Τότε λοιπόν άδραξε την ευκαιρία και βαθύς γνώστης στο να αντιλαμβάνεται τους χαρακτήρες των ανθρώπων, διάλεξε το καλύτερο ανθρώπινο εργατικό, επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό που απαιτούσε η Εταιρία του.
Οι κάτοικοι της πόλης των Κουφαλίων και της γύρω περιοχής, του οφείλουν πολλά, όπως πολλά οφείλει και η Εταιρία σε αυτό το ανθρώπινο δυναμικό που κάτω από την καθοδήγηση του ηγέτη του, δούλεψε, κοπίασε και έφτασε την ΜΕΒΓΑΛ, μια από τις μεγάλες δυνάμεις, σε γαλακτοκομικά προιόντα.
Κάποια στιγμή το βιολογικό του ρολόι, άλλαξε τους ρυθμούς του, παρόλα όμως αυτά, κατόρθωνε και βρισκόταν πάντα στο γραφείο του-στο κονάκι του- , όπως το αποκαλούσε.
Ο εκλιπών ηγέτης έφυγε για άλλες γειτονιές πλέον και μακάρι να συγκατοικεί με τους αγγέλους, αφήνοντας πίσω του την επόμενη γενιά της ΜΕΒΓΑΛ.
Άφησε πίσω του την σύζυγο του την Καίτη που μαζί της απέκτησε δυο κόρες, την Νίκη και την Μαίρη, οι οποίες με την σειρά τους , του χάρισαν τέσσερα εγγόνια. Η Νίκη Συμεωνίδου-Χατζάκου, την Κατερίνα και τον Κωνσταντίνο και η Μαίρη Χατζάκου –Παπαδοπούλου, την Μαριάννα και τον Κωνσταντίνο.
Αναλογιζόμενοι το βάρος της κληρονομιάς που άφησε σαν όνομα ό εκλιπών ηγέτης και βασιζόμενοι στα οράματα του που τα πραγματοποίησε στο ακέραιο, άς παραδειγματισθούν από την εν γένει ζωή του και πορεία του, και μακάρι να «έσονται πολλώ κάρονες»πρωτίστως για τους ίδιους και την μνήμη του εκλιπόντος και δευτερευόντως για όλους τους άλλους που πίστεψαν στον άνθρωπο, στον Βιομήχανο , στον επιχειρηματία, μα περισσότερο, στον ανθρωπιστή Κ.Χατζάκο.. Ο γράφων γεύτηκε, αυτή την μορφή την ανθρώπινη του εκλιπόντος σε δύσκολες στιγμές της ζωής μου και νοιώθω βαθιά την ευγνωμοσύνη στην μνήμη του.
Καλή ξεκούραση Στρατηγέ μου, ξέρω ότι κουράστηκες πολύ στην ζωή σου, νάσαι όμως σίγουρος ότι όλοι μας, η οικογένεια σου, οι συνεργάτες σου, οι άνθρωποι σου και μείς οι φίλοι σου, δεν θα προδώσουμε τα οράματα σου.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει.

Εδώ και αρκετά χρόνια, πέντε-δέκα φίλοι από τα παιδικά μας χρόνια, σε πείσμα και κόντρα της τότε εποχής, που ήθελε όλα τα παιδιά, να ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, ιδρύσαμε ένα σύλλογο, που στέκεται και λειτουργεί , μέχρι και σήμερα.
Το όνομα του συλλόγου, ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΟΥΦΑΛΙΩΝ [Γ.Α.Σ.Κ.]
Ο Σύλλογος αυτός, λειτούργησε και λειτουργεί, με το μεράκι ορισμένων ανθρώπων, με καθαρές ανιδιοτελείς σκέψεις, χωρίς προσωπικά οφέλη και προστάτεψε από κακές παρέες, ναρκωτικά και κάθε είδους «λακκούβες » της εφηβικής ζωής, πάρα πολλούς από τους νέους του Δήμου μας .Μάλιστα πολλοί από αυτούς, βοηθήθηκαν και σταδιοδρομούν, είτε ως αθλητές-τριες, είτε ως Καθηγητές Σωματικής Αγωγής.
Τότε βέβαια, επειδή το ποδόσφαιρο μεσουρανούσε, πολλοί από αυτούς που ασχολούνταν με το άθλημα, πίστευαν ότι ο Γ.Α.Σ.Κ., αντιστρατεύεται τα συμφέροντα τους, με αποτέλεσμα πολλές φορές, να ακούσουμε τα σχολιανά μας. Αυτή βέβαια η κατάσταση, σε τίποτα δεν εμπόδισε την εξέλιξη των συλλόγων που ασχολήθηκαν και ασχολούνται και σήμερα , με τον αθλητισμό, με τον πολιτισμό, με την παράδοση και κάθε τι, που προάγει, την σωματική άσκηση, το πνεύμα και την κουλτούρα ενός τόπου.
Και όλα αυτά, χάριν του εθελοντισμού, χάριν ορισμένων ανθρώπων, που τον χρόνο τους, δεν τον μετρούν με εργατοώρες και τα ανάλογα οικονομικά ,πολιτικά και κομματικά οφέλη, αλλά σκέπτονται χωρίς ιδιοτέλεια και η προσφορά στον συνάνθρωπο που διαβιώνει στον αυτό τόπο και χρόνο, είναι το κίνητρο των ενεργειών τους.
Σ ε όλους αυτούς που αναφέρομαι, είτε βρίσκονται στην ζωή και αποτελούν τα Διοικητικά Συμβούλια των διαφόρων Συλλόγων και τα μέλη τους, είτε μας «άφησαν» γρήγορα, όπως ο αλησμόνητος φίλος και ιδρυτής του πολιτιστικού Συλλόγου ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, Νίκος Γεμενετζής, κρίνονται και κρίθηκαν, άπειρες φορές, μάλιστα μερικές φορές δίκαια, άλλες φορές-και τις περισσότερες-, άδικα, το κακό όμως είναι ότι κρίνονται από ανθρώπους που ποτέ δεν ασχολήθηκαν με την εθελοντική προσφορά, αλλά η κρίση τους ήταν πάντοτε, κάτω από την σιγουριά του ωχαδελφισμού και του «δεν βαριέσαι», και κυρίως του «πολύξερου».
Φυσικά δεν θέλω να αναφερθώ στην λειτουργία αυτών των Συλλόγων, που τις περισσότερες φορές, αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα και προσπαθούν οι ιθύνοντες , να «τσοντάρουν» οι ίδιοι για να ανταπεξέλθουν, αλλά και στο βάρος της ευθύνης που πολλές φορές αντιμετωπίζουν, κυρίως σε ότι έχει σχέση με την λειτουργία τους.
Θυμάμαι σε μια άτυχη και μη προβλέψιμη στιγμή, σε ένα παιχνίδι μπάσκετ, ένας παίχτης μας τραυματίσθηκε και μαζί με τον τότε Γ.Γραμματέα του Γ.Α.Σ.Κ., μεταφέραμε τον τραυματία στο Νοσοκομείο, για τις ανάλογες εξετάσεις.
Έξω από την αίθουσα εξετάσεων, ενώ περιμέναμε τους γιατρούς για να μας πούν τα αποτελέσματα των εξετάσεων, αίφνης, εμφανίζεται ο πατέρας του παιδιού, ο οποίος κάτω από το βάρος του τραυματισμένου γόνου του και την συναισθηματική του φόρτιση, απευθύνεται και στους δυό μας και μας λέει αυτολεξεί «εσείς οι δυό, αν πάθει τίποτα το παιδί μου, να βρείτε χωριό, και να φύγετε από τα Κουφάλια», οπότε αντιλαμβάνεσθε την δική μας θέση.
Πέρα από το ρίσκο και τις κακές στιγμές , που και αυτές είναι μέσα στο παιχνίδι, ο εθελοντής μέσα από την προσφορά του, αναλογίζεται τις καλές στιγμές, τις χαρές που εισέπραξε από τα βλέμματα των παιδιών, και των συνανθρώπων του και έτσι, ισοφαρίζει –θάλεγα-,τους κόπους και τις θυσίες του.
Εθελοντικά δούλεψαν και δουλεύουν πολλοί από τους συνδημότες-τριες, αυτό όμως που συμβαίνει τον τελευταίο χρόνο στον τόπο μας, είναι από τα ανεξήγητα και τα πρωτοφανέρωτα.
Και φυσικά , αναφέρομαι στον ΣΥΛΛΟΓΟ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ-ΔΙΑΣΩΣΤΩΝ-ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΩΝ,τον επωνομαζόμενο ΣΕΔΙΠ.
Πριν ένα χρόνο, η ιδέα ήταν ακόμη σε επεξεργασία, όπως σε επεξεργασία ήταν , εδώ και πολλά χρόνια, η ίδρυση μιας πυροσβεστικής υπηρεσίας, που ακουγόταν κάθε τέσσερα χρόνια από τα χείλη των υποψηφίων ιθυνόντων, αλλά πάντα σκόνταφτε στο «δια ταύτα».Και επειδή τα πράγματα τα έζησα και τα γνωρίζω από μέσα , είκοσι άνθρωποι με μεράκι και με θέληση για προσφορά στον συνάνθρωπο, βρήκαν τα χρήματα, από δωρητές –επιχειρηματίες του Δήμου μας, βρήκαν τα μέσα και προχώρησαν στην ίδρυση ενός Συλλόγου, που σήμερα αποτελεί το κόσμημα σε οργάνωση πανελλήνια, όπως τουλάχιστον αποφαίνονται οι υπεύθυνοι της Πολιτικής Προστασίας Περιφερείας της Μακεδονίας, που τυχαίνει να είμαστε μέλη του, και επάνδρωσαν τον Σύλλογο και όχι μόνο, γιατί υπάρχουν και μέλη γυναίκες άξιες που προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους, στην Ομάδα Α΄Βοηθειών.
Το πώς εξοπλίσθηκε το όχημα, από πού βρέθηκαν τα χρήματα και αγοράσθηκε όλος ο ιατρικός εξοπλισμός για την Ομάδα Α΄Βοηθειών και κυρίως το πώς λειτουργεί, πράγματι , είναι ένας άθλος. Γιατί σήμερα διακόσιοι άνθρωποι και πέρα, καθημερινά από τον Μάρτιο ε.έ., χωρισμένοι σε Ομάδες δεκαπέντε εθελοντών, με επικεφαλής Αρχηγό, Οδηγό και εκπαιδευμένους Εθελοντές Πυροσβέστες, σε τακτές ημερομηνίες, που τις γνωρίζουν από την αρχή, δίνουν την μάχη καθημερινά, προκειμένου να προλάβουν, να σώσουν, να συνδράμουν, να φυτέψουν δένδρα, να τα ποτίσουν, αλλά το πιο σημαντικό, προσφέρουν στον τόπο τους, τον περίσσιο χρόνο τους, ως εθελοντές, δίνοντας έτσι το παράδειγμα και στα νέα άτομα, να πράξουν το ίδιο για τον τόπο τους. Και όλα αυτά από την τσέπη τους και από το μεράκι τους, για προσφορά στον συνάνθρωπο.
Ένας καλός μου φίλος, όταν παρελάσαμε τον προηγούμενο Οκτώβρη, στον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, μου είπε καλή η προσπάθεια, αλλά φοβάμαι ότι τον Μάρτιο , στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου, θα διαλυθείτε. Εμείς σε πείσμα όλων αυτών, όχι μόνο δεν σκορπίσαμε, αλλά λειτουργούμε επάξια, με σωρεία παρεμβάσεων-πάνω από είκοσι πέντε-, όπως αναφέρονται στο Βιβλίο Συμβάντων του Συλλόγου.
Είμαι υπερήφανος που βρίσκομαι με όλα αυτά τα νέα παιδιά, εγώ έστω από άλλο μετερίζι, ως Γ.Γραμματέας του Συλλόγου και ιδρυτικό μέλος και νοιώθω, όπως όλοι μας άλλωστε, τον τόπο όπου στεγαζόμαστε, στο Παλιό Υδραγωγείο, σαν το δεύτερο σπίτι μας. Ένας τόπος που έγινε με τόσο μεράκι και πολύ κόπο, πάλι από εθελοντικές προσφορές συνδημοτών μας και μελών μας.
Όλα αυτά φυσικά δεν γράφτηκαν, ούτε να ευλογίσουμε τα γένια μας, ούτε να δρέψουμε δάφνες. ΄Αλλωστε ζούμε σε ένα τόπο, που ο καθένας μας, η μικρή του ιστορία, είναι καταγραμμένη στην συνείδηση και στην σκέψη του κάθε συμπολίτη μας.
Στο κάτω-κάτω της γραφής, ο εθελοντισμός είναι μια επιλογή του καθενός, και το κάνει γιατί έτσι νομίζει, ότι είναι το καλύτερο, το κυριότερο όμως όλων, είναι ότι το κάνει χωρίς στο πίσω μέρος του μυαλού του, να σκέπτεται το συμφέρον, την καριέρα, την κονομησιά και την διάκριση. Μακρυά από εμάς, τέτοιες ενέργειες.
Βέβαια, στην δύσκολη εποχή μας, οι αξίες λίγο πολύ, ποδοπατούνται και παρεξηγούνται και ο καθένας μας, διαχωρίζει τον εαυτό του από το σύνολο, πιστεύοντας ότι, αυτό που σήμερα συμβαίνει στον διπλανό του, δεν θα συμβεί, στον ίδιο. Πόσο όμως « πλανώνται πλάνην οικτράν». Κάποια στιγμή, με μαθηματική ακρίβεια, το κακό θάρθει και στην αυλή του, οπότε, μόνο ο συνάνθρωπος του, θα τον συνδράμει.
Εν κατακλείδι, πλαισιώστε τέτοιους Συλλόγους, ίσως νοιώσετε την ίδια χαρά της προσφοράς, που νοιώθουν όλοι αυτοί, που τιμή και δόξα τους πρέπει, που ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ ζούν σε μια κοινωνία της προσφοράς. Για αυτό άλλωστε κέρδισαν και την γενική εκτίμηση των συνδημοτών-τριών μας.

Προτού ηλικιακά φτάσω τα δέκα μου χρόνια, στο χωριό μου και στον περίγυρο του σπιτιού μου, ένα τσούρμο πιτσιρικάδες, ξεχνούσαμε την φτώχεια μας, με το παιχνίδι
Το παιχνίδι που πολλές φορές συνεχιζόταν και την νύχτα και πολλές φορές έξω από τα στενά όρια της γειτονιάς μας. Ένα ιδιότυπο και ιδιόμορφο παιχνίδι, που δυστυχώς για τα σημερινά παιδιά και ευτυχώς για τις γειτονιές που διαμορφώθηκαν σήμερα διαφορετικά, δεν παίζεται πλέον και φυσικό είναι άλλωστε, μια και η τεχνολογία έχει εισβάλει ολοκληρωτικά στην ζωή όλων μας, μα περισσότερο στα παιδιά μας, με ότι επακόλουθο αυτό σημαίνει.
Το παιχνίδι αυτό απαιτούσε από τους «παίχτες», πέρα από τα σωματικά τους προσόντα, περισσότερο πονηριά , γνώση μα προπάντων, τόλμη. Τόλμη και θάρρος.
Και η έκβαση του παιχνιδιού, εάν κατέληγε σε νίκη ή ήττα, ήταν κυρίως θέμα Αρχηγού της ομάδας που διάλεγες να πάς. Αυτός ήταν ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, αυτός ήταν ό περισσότερο θαρραλέος και αυτός τολμούσε, όσοι από εμάς πηγαίναμε πίσω
και διστάζαμε.
Το παιχνίδι πέρα από τον ιδιόμορφο τρόπο που παιζόταν, είχε και ένα όνομα που ποτέ μου δεν μπόρεσα να το εξηγήσω , τουλάχιστον ετοιμολογικά. Αυτό όμως, έχει απειροελάχιστη σημασία.
Οι όροι του παιχνιδιού, λίγο πολύ γνωστοί. Ένα ιδιόμορφο κρυφτό, πλην όμως αλλιώτικο από το γνωστό που παίζεται μέχρι και σήμερα. Διό ομάδες χωρίζονταν μεταξύ τους και αφού όριζαν συγκεκριμένα τετράγωνα γύρω από την γειτονιά, κρύβονταν σε αυτό τον τόπο, σε μέρη όμως που πραγματικά φοβόσουν να πλησιάσεις την μέρα, πόσο μάλλον την νύχτα που παίζαμε εμείς.

Σήμερα στην παγκόσμια παραγωγή όπλων, ανεξαιρέτως Χωρών που κατασκευάζουν οπλικά συστήματα και τα αντίστοιχά τους εξαρτήματα,, είτε αυτές οι Χώρες ουσιαστικά ανήκουν στο δόγμα των Αμερικανών, είτε στο αντίστοιχο των Ρώσων, απασχολούνται σύμφωνα με τα παγκόσμια δεδομένα και τις στατιστικές, περισσότερα από 120 εκατομμύρια άτομα, επιστήμονες και εργατικό δυναμικό[βλέπε σε σχετικό site: www.wguns@gmail.com].
Αυτά τα όπλα, με απλές λογικές σκέψεις, είναι αδύνατο μόνο να αποθηκεύονται σε χώρους με μια μακρόχρονη προοπτική να χρησιμοποιηθούν, όταν και όποτε χρειασθούν για αμυντικούς ή άλλους παρεμφερείς λόγους.
Τι απομένει λοιπόν ως τελικό συμπέρασμα, στην υπόθεση παραγωγής όπλων. Κάπου στο παγκόσμιο στερέωμα, πρέπει να διοχετευθούν, να ξοδευθούν με άλλα λόγια, όλοι αυτοί που εργάζονται στα οπλικά συστήματα στα αντίστοιχα εργοστάσια, εάν παράγουν μόνο χωρίς να έχουν την δυνατότητα να «ξοδεύουν», δεν κάνουν τίποτα , παρά μια τρύπα στο νερό, όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας.
Κάπου λοιπόν από τους «έξυπνους» πρέπει να βρεθούν οι χαχόλοι και να τους πουλήσουν κάθε τι που παράγουν, γιατί αλλιώς θα σβήσουν «επαγγελματικά».
Αυτό συμβαίνει και με τα Βαλκάνια και τα Κράτη που περιβάλλουν την βαλκανική χερσόνησο.
Πάντα θα υπάρχουν μερικοί μαλακοί από εκεί, που θα προκαλούν και θα δίνουν έτσι την ευκαιρία σε μερικούς μαλακούς από εδώ, να πούν στους μη μαλακούς, είδατε που σας τα λέγαμε, ελάτε και σεις να γίνετε σαν και εμάς, να αποκρούσου- με τον εισβολέα.
Κάποιοι θα «τσιμπήσουν» και έτσι θα γίνουν πιο πολλοί οι μαλακοί της εδώ πλευράς, θα τους δούν και θα τους ακούσουν οι μαλακοί της από εκεί πλευράς, θα ζηλέψουν, θα πούν στους δικούς τους τους μη μαλακούς, ελάτε και εσείς να αποκρούσουμε τον εισβολέα, και ξανά μανά από την αρχή.
Τελικά οι μαλακοί εκατέρωθεν, είναι μάλλον κατά την ταπεινή μου γνώμη, συννενοημένοι να προκαλούν με τον τρόπο αυτό, και να τραβάνε κόσμο και να αυγατίζουνε έτσι τους αριθμούς τους, χωρίς μεγάλο κόπο και θυσίες.
Μετά θα ψάχνουν να βρεθεί κανένας Μιλόσεβιτς ή Παπαδόπουλος, για να τους οδηγήσει στη δόξα.
Βάλτε στο μυαλό σας, μόνο μια σκέψη. Πέρασε από το μυαλό ενός π.χ Ελβετού, Σουηδού, Ολλανδού ότι πρέπει καθημερινά να ετοιμάζεται για πόλεμο, γιατί θα του πάρουν τα πάτρια εδάφη. Φυσικά όχι.
Έ λοιπόν εγώ από τότε που γεννήθηκα και αισίως φτάνω τα εξήντα, είμαι με μια σάρισα στο χέρι, έτοιμος να αμυνθώ ή να επιτεθώ, κατά το δοκούν και τις ορέξεις των εδώ μαλακών.
Γιατί δεν υπάρχει ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, να έλθει και να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να κατευθύνει το λαό, στη σωστή πορεία, χρόνια τώρα και σε κάθε πολιτικό ή κομματικό χώρο, για να μην παρεξηγηθούμε.
Άς νοιαστούν το πώς θα καλυτερεύσουν τη ζωή των ανθρώπων, να ζούν και να ευημερούν και να σταματήσουν να εξαργυρώνουν γραμμάτια, διορίζοντας και τοποθετώντας, άσχετους και μαλακούς ανθρώπους σε σχετικές και σκληρές θέσεις, με μόνο προσόν το ότι είναι υμέτερος, χορηγώντας τον μάλιστα , πακτωλό χρημάτων, ενώ απέναντι ο χαμηλοσυνταξιούχος, περιμένει αύξηση 0,89 ευρώ την ημέρα, κοντολογίς ούτε ένα κουλούρι.
Και να αφήσουν αυτή την πατριδοκάπηλη πολιτική που δεν οδηγεί πουθενά. Αυτά βέβαια και για τα «ώτα», των από εκεί μαλακών.
Αυτή πρέπει να είναι η έγνοια των πολιτικών και όχι το πώς θα καταστρέψουμε, αυτά που χτίσαμε για μας και τα παιδιά μας.
Καιρός είναι, να τελειώνουμε με τέτοια τερτίπια .Ώς εδώ.
Και κάτι σχετικό για τους «απέναντι» φίλους.
Ο Μπρέχτ έλεγε ότι η προπαγάνδα είναι για τους ηλίθιους, γιατί αντικειμενικά να το δεί κανείς, αν έχει την δυνατότητα να χρησιμοποιήσει το Διαδίκτυο- Internet, θα διαπιστώσει «ιδίοις όμμασι»,το τι ψευτιές και προπαγανδιστικά συνθήματα, αναφέρονται σε κάποια site των Σκοπιανών, των Βουλγάρων και όχι μόνο, και μάλιστα με πολύ μεγάλη προχειρολογία[βλέπε σχετικά site: www.bulgarmak.org, www.makedonia.com κ.ά.].
Έ λοιπόν, αν νομίζουν ότι αυτοί είναι οι έξυπνοι και οι άλλοι «τρώνε» κουτόχορτο, μόνο μπροστά τους VETO θα βλέπουν και δυστυχώς για αυτούς και τους πολιτικούς τους, τώρα τους πουλάνε εθνικοφροσύνη, όταν ο λαός τους θα αντιμετωπίσει δυσχερή οικονομικά και όχι μόνο προβλήματα, τότε τι θα έχουν να τους πούν. Λίγο νερό λοιπόν στο κρασί τους, δεν βλάπτει.

Υ.Σ Συνέχεια από το προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ.

Και αφού λοιπόν ο Μέγας στρατηλάτης για εννιά ημέρες θυσίασε στους Ολύμπιους Θεούς, προκειμένου να του συμπαρασταθούν για το μεγάλο ταξίδι του, την επόμενη, ξεκίνησε μέσα από τα ίδια περάσματα που είναι χαραγμένα και σήμερα, για να βρεθεί είκοσι μέρες μετά, με την στρατιά του, κοντά στον Ελλήσποντο. Φτάνοντας εκεί θυμήθηκε τους πρώτους νεκρούς του Τρωικού πολέμου και τιμώντας τους, πήρε το πηδάλιο από την βασιλική τριήρη και πέρασε πρώτος στην ασιατική ακτή.
Κατεβαίνοντας από το πλοίο η πρώτη του συμβολική χειρονομία ήταν το κάρφωμα του αλεξανδρινού δόρατος στο έδαφος της Ασίας. Η κορυφαία αυτή πράξη, μέσα στην τελετουργική της μεγαλοπρέπεια, έδειχνε την αποφασιστικότητα του Βασιλιά και την δύναμη που αντλούσε όχι μόνο ό ίδιος , αλλά και ο στρατός του, πατώντας τα εδάφη της αχανούς αυτής περιοχής, της Ασίας που προβάλλονταν στα μάτια του, και τον καθιστούσε ακόμη ορμητικό και περισπούδαστο.
Μέρες τώρα οι επιτελείς του, σχεδιάζουν και οι γεωγράφοι σημειώνουν κάθε κίνηση του στρατού, μέχρι να φανούν οι πρώτες στρατιές στην λαμπροστόλιστη Τροία. Εκεί πιο κάτω στα λαμπρά τείχη του Ίλιου, δεν λησμονεί να θυσιάσει στους Θεούς, στους τάφους του Αχιλλέα και του Πατρόκλου που έπεσαν ηρωικά στο πεδίο των μαχών.
Στην τελετή, δίπλα του, κοντοστέκονται οι στρατηγοί του, μα πιο κοντά του, ο αδελφός του-όπως ήθελε να τον αποκαλεί-, ο Ηφαιστίωνας. Με μια αποφασιστική χειρονομία, ο Μ.Αλέξανδρος αρπάζει την ασπίδα του μακρινού του προγόνου, του ανίκητου Μυρμιδόνα, την ασπίδα που από εδώ και πέρα, θα τον συντροφεύει σε κάθε μάχη, της ασύλληπτης πορείας του.
Και όσο η στρατιά προχωρούσε στα βάθη των Περσών, τόσο στην αντίπερα πλευρά , οι Πέρσες προσπαθούσαν , να ανασυγκροτηθούν και να ψάχνουν τόπο, βολικό για τον αμέτρητο στρατό τους, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους Μακεδόνες, μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες.
Το μεγαλύτερο κομμάτι της Ιωνίας και της Αιολίας στην περιοχή, το καταδυνάστευαν, οι Πέρσες. Ένα ποτάμι που η ορμή του ήταν απαράμιλλη, διαπερνά αυτόν τον τόπο. Το όνομά του Γρανικός ποταμός.
Σε αυτόν τον ποταμό, το καλοκαίρι του 334π.Χ., αυτή η πολεμική μηχανή των Μακεδόνων Ελλήνων, έμελλε να αναμετρηθεί, με τα πλήθη των βαρβάρων Περσών.
Μέρες τώρα, πριν την μάχη οι επιτελείς του, συναθροίζονται και συσκέπτονται, προκειμένου, να αντιμετωπίσουν τα ορμητικά νερά του ποταμού, που το πέρασμά τους, πράγματι πονοκεφάλιαζε, όλους τους στρατηγούς του και τους αρμόδιους μηχανικούς.
Ο στρατηλάτης όμως, βλέπει μπροστά του ένα ρυάκι ασήμαντο, ανάξιο να τον καθυστερήσει στο διάβα του, έστω και για λίγο.
Από την άλλη πλευρά, ο εχθρός, οι Πέρσες, οραματίζονται, ότι το ποτάμι, θα ήταν όχι μόνο ένας φυσικός φράχτης για τα σχέδια τους, αλλά και ένα σημείο μάχης κατάλληλο για την στρατιά τους.
Η ορμή όμως του Μακεδόνα αρχηγού, είναι απαράμιλλη και τόσο αποφασιστική για την έκβαση της μάχης, εναντίον των μυριάδων Περσών, που πραγματικά συνεγείρει μαζί του, όλους τους στρατιώτες του και ξεχύνονται πάνω στον εχθρό, με ασυγκράτητη δύναμη.
Γράφει ο ιστορικός Αρριανός…..
«Τότε επάνω στην ορμή της μάχης, σπάζει το δόρυ του Μ.Αλεξάνδρου και γυρνώντας πίσω του, ζητά το δόρυ από τον ιπποκόμο του , τον ΄Αρέτη, μα και κείνου είναι σπασμένο. Ο Δημάρατος ο Κορίνθιος που τον ακολουθεί, του δανείζει το δικό του δόρυ και ο Αλέξανδρος, εκείνη την στιγμή, βλέπει τον γαμβρό του Δαρείου, τον Μυθριδάτη, νάρχεται καταπάνω του, επικεφαλής του περσικού ιππικού. Ο Μακεδόνας βασιλιάς με ένα ελιγμό κατορθώνει και εγκλωβίζει τον Μυθριδάτη και τους επιτελείς του και χτυπώντας τον με το δόρυ στο πρόσωπο, τον ρίχνει κάτω νεκρό, μα πιο πίσω του , βλέποντας ο Σπιθριδάτης το τι πραγματικά έγινε, ξεχύνεται εναντίον του Μ.Αλεξάνδρου και την ώρα που κατεβάζει το σπαθί του στο κεφάλι του βασιλιά, προφταίνει ο Κλείτος και χτυπά στον ώμο τον Σπιθριδάτη και σώζει τον βασιλιά από βέβαιο θάνατο.»
Τέτοια λοιπόν ήταν η ορμή της μάχης που οδηγεί στην πρώτη αλεξανδρινή νίκη σε ασιατικό έδαφος και απελευθερώνει το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών, της Ιωνίας και της Αιολίας.
Οι Πέρσες , πανικόβλητοι εγκαταλείπουν την μάχη και αφήνουν πλήθος από λάφυρα στο πεδίο της μάχης.
Τριακόσια από αυτά τα λάφυρα-πανοπλίες των Περσών, αφιερώνονται στον Παρθενώνα, στην Παλλάδα Αθηνά , με το επίγραμμα «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΛΗΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ, ΑΠΟ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ, ΤΩΝ ΤΗΝ ΑΣΙΑΝ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΩΝ».
Βέβαια η χειρονομία αυτή, πέρα από τον εξευμενισμό της Θεάς παλλάδας Αθηνάς, έχει και ένα συμβολικό χαρακτήρα, απέναντι σε Αθηναίους και Σπαρτιάτες, που δεν ακολούθησαν τον Μ. Αλέξανδρο στην εκστρατεία του αυτή, όπως όλοι οι άλλοι ΄Ελληνες.Με την πράξη του αυτή, ήθελε να δείξει στους απανταχού ΄Ελληνες, ότι ο πόλεμος αυτός εναντίον των βαρβάρων, δεν ήταν μακεδονικός, αλλά ελληνικός.
Η μάχη στο Γρανικό ποταμό , ήταν ένας θρίαμβος της ελληνικής ψυχής. Δυστυχώς όμως , έλειπαν οι Σπαρτιάτες και οι Αθηναίοι.
Η μάχη τέλειωσε, οι υπόδουλοι ΄Ελληνες της Ιωνίας, είδαν το φώς τους και όλοι αυτοί που ακολουθούσαν το στράτευμα, ήρθε η δική τους σειρά , για να ανασυγκροτήσουν τις πόλεις και να μεταλαμπαδέψουν τις γνώσεις τους, σε εχθρούς και φίλους.
Σάρδεις, Έφεσσος,Πριήνη, Μίλητος, Αλικαρνασσός, Πέργη και τόσες άλλες πόλεις, δέχονται με απέραντη χαρά τους λυτρωτές, σε ένα απέραντο ελληνικό τοπίο και βλέπουν το φώς.
Γράφει ο Πλούταρχος…
«Ανήλιαγος έμεινε ο τόπος που δεν είδε τον Αλέξανδρο».
Γενικά σε όλες τις ελληνικές πόλεις, εγκατέστησε δημοκρατική αυτοδιοίκηση και μάλιστα τις απάλλαξε από την καταβολή των φόρων, κάτι που έπραξε πολλές φορές και συνεχώς καθόλη την διάρκεια της εκστρατείας του και για όλα τα μέρη που απελευθέρωνε από του βαρβάρους.
Στη μάχη του Γρανικού ποταμού, εκτός των Περσών, έλαβαν μέρος και πολλοί μισθοφόροι ΄Ελληνες με επικεφαλής τον στρατηγό Μέμνωνα. Μάλιστα ο Δαρείος , μετά τον θάνατο του γαμβρού του από τον Μ.Αλέξανδρο, τον διόρισε ως αρχιστράτηγο της Μ.Ασίας.
Μετά από όλα αυτά τα κατορθώματα του ο στρατηλάτης, φρόντισε τον στρατό του και ανασυγκροτώντας, χτίζοντας και εξελληνίζοντας, προχωρούσε μεθοδικά , προκειμένου να βρεθεί, ως τα πέρατα της οικουμένης.
Άλλωστε , όπως αναφέρει και ο Αρριανός, στην Ανάβαση του Αλεξάνδρου «δεν υπήρξε, όπως αυτός[ο Αλέξανδρος],άλλος άνδρας που έκανε τέτοια πολλά και τόσα πολλά έργα, με τόσο μεγάλα μεγέθη, τόσο σε ΄Ελληνες, όσο και σε Βαρβάρους»