Εδώ και αρκετά χρόνια, πέντε-δέκα φίλοι από τα παιδικά μας χρόνια, σε πείσμα και κόντρα της τότε εποχής, που ήθελε όλα τα παιδιά, να ασχολούνται με το ποδόσφαιρο, ιδρύσαμε ένα σύλλογο, που στέκεται και λειτουργεί , μέχρι και σήμερα.
Το όνομα του συλλόγου, ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΟΣ ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΟΥΦΑΛΙΩΝ [Γ.Α.Σ.Κ.]
Ο Σύλλογος αυτός, λειτούργησε και λειτουργεί, με το μεράκι ορισμένων ανθρώπων, με καθαρές ανιδιοτελείς σκέψεις, χωρίς προσωπικά οφέλη και προστάτεψε από κακές παρέες, ναρκωτικά και κάθε είδους «λακκούβες » της εφηβικής ζωής, πάρα πολλούς από τους νέους του Δήμου μας .Μάλιστα πολλοί από αυτούς, βοηθήθηκαν και σταδιοδρομούν, είτε ως αθλητές-τριες, είτε ως Καθηγητές Σωματικής Αγωγής.
Τότε βέβαια, επειδή το ποδόσφαιρο μεσουρανούσε, πολλοί από αυτούς που ασχολούνταν με το άθλημα, πίστευαν ότι ο Γ.Α.Σ.Κ., αντιστρατεύεται τα συμφέροντα τους, με αποτέλεσμα πολλές φορές, να ακούσουμε τα σχολιανά μας. Αυτή βέβαια η κατάσταση, σε τίποτα δεν εμπόδισε την εξέλιξη των συλλόγων που ασχολήθηκαν και ασχολούνται και σήμερα , με τον αθλητισμό, με τον πολιτισμό, με την παράδοση και κάθε τι, που προάγει, την σωματική άσκηση, το πνεύμα και την κουλτούρα ενός τόπου.
Και όλα αυτά, χάριν του εθελοντισμού, χάριν ορισμένων ανθρώπων, που τον χρόνο τους, δεν τον μετρούν με εργατοώρες και τα ανάλογα οικονομικά ,πολιτικά και κομματικά οφέλη, αλλά σκέπτονται χωρίς ιδιοτέλεια και η προσφορά στον συνάνθρωπο που διαβιώνει στον αυτό τόπο και χρόνο, είναι το κίνητρο των ενεργειών τους.
Σ ε όλους αυτούς που αναφέρομαι, είτε βρίσκονται στην ζωή και αποτελούν τα Διοικητικά Συμβούλια των διαφόρων Συλλόγων και τα μέλη τους, είτε μας «άφησαν» γρήγορα, όπως ο αλησμόνητος φίλος και ιδρυτής του πολιτιστικού Συλλόγου ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, Νίκος Γεμενετζής, κρίνονται και κρίθηκαν, άπειρες φορές, μάλιστα μερικές φορές δίκαια, άλλες φορές-και τις περισσότερες-, άδικα, το κακό όμως είναι ότι κρίνονται από ανθρώπους που ποτέ δεν ασχολήθηκαν με την εθελοντική προσφορά, αλλά η κρίση τους ήταν πάντοτε, κάτω από την σιγουριά του ωχαδελφισμού και του «δεν βαριέσαι», και κυρίως του «πολύξερου».
Φυσικά δεν θέλω να αναφερθώ στην λειτουργία αυτών των Συλλόγων, που τις περισσότερες φορές, αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα και προσπαθούν οι ιθύνοντες , να «τσοντάρουν» οι ίδιοι για να ανταπεξέλθουν, αλλά και στο βάρος της ευθύνης που πολλές φορές αντιμετωπίζουν, κυρίως σε ότι έχει σχέση με την λειτουργία τους.
Θυμάμαι σε μια άτυχη και μη προβλέψιμη στιγμή, σε ένα παιχνίδι μπάσκετ, ένας παίχτης μας τραυματίσθηκε και μαζί με τον τότε Γ.Γραμματέα του Γ.Α.Σ.Κ., μεταφέραμε τον τραυματία στο Νοσοκομείο, για τις ανάλογες εξετάσεις.
Έξω από την αίθουσα εξετάσεων, ενώ περιμέναμε τους γιατρούς για να μας πούν τα αποτελέσματα των εξετάσεων, αίφνης, εμφανίζεται ο πατέρας του παιδιού, ο οποίος κάτω από το βάρος του τραυματισμένου γόνου του και την συναισθηματική του φόρτιση, απευθύνεται και στους δυό μας και μας λέει αυτολεξεί «εσείς οι δυό, αν πάθει τίποτα το παιδί μου, να βρείτε χωριό, και να φύγετε από τα Κουφάλια», οπότε αντιλαμβάνεσθε την δική μας θέση.
Πέρα από το ρίσκο και τις κακές στιγμές , που και αυτές είναι μέσα στο παιχνίδι, ο εθελοντής μέσα από την προσφορά του, αναλογίζεται τις καλές στιγμές, τις χαρές που εισέπραξε από τα βλέμματα των παιδιών, και των συνανθρώπων του και έτσι, ισοφαρίζει –θάλεγα-,τους κόπους και τις θυσίες του.
Εθελοντικά δούλεψαν και δουλεύουν πολλοί από τους συνδημότες-τριες, αυτό όμως που συμβαίνει τον τελευταίο χρόνο στον τόπο μας, είναι από τα ανεξήγητα και τα πρωτοφανέρωτα.
Και φυσικά , αναφέρομαι στον ΣΥΛΛΟΓΟ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ-ΔΙΑΣΩΣΤΩΝ-ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΩΝ,τον επωνομαζόμενο ΣΕΔΙΠ.
Πριν ένα χρόνο, η ιδέα ήταν ακόμη σε επεξεργασία, όπως σε επεξεργασία ήταν , εδώ και πολλά χρόνια, η ίδρυση μιας πυροσβεστικής υπηρεσίας, που ακουγόταν κάθε τέσσερα χρόνια από τα χείλη των υποψηφίων ιθυνόντων, αλλά πάντα σκόνταφτε στο «δια ταύτα».Και επειδή τα πράγματα τα έζησα και τα γνωρίζω από μέσα , είκοσι άνθρωποι με μεράκι και με θέληση για προσφορά στον συνάνθρωπο, βρήκαν τα χρήματα, από δωρητές –επιχειρηματίες του Δήμου μας, βρήκαν τα μέσα και προχώρησαν στην ίδρυση ενός Συλλόγου, που σήμερα αποτελεί το κόσμημα σε οργάνωση πανελλήνια, όπως τουλάχιστον αποφαίνονται οι υπεύθυνοι της Πολιτικής Προστασίας Περιφερείας της Μακεδονίας, που τυχαίνει να είμαστε μέλη του, και επάνδρωσαν τον Σύλλογο και όχι μόνο, γιατί υπάρχουν και μέλη γυναίκες άξιες που προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους, στην Ομάδα Α΄Βοηθειών.
Το πώς εξοπλίσθηκε το όχημα, από πού βρέθηκαν τα χρήματα και αγοράσθηκε όλος ο ιατρικός εξοπλισμός για την Ομάδα Α΄Βοηθειών και κυρίως το πώς λειτουργεί, πράγματι , είναι ένας άθλος. Γιατί σήμερα διακόσιοι άνθρωποι και πέρα, καθημερινά από τον Μάρτιο ε.έ., χωρισμένοι σε Ομάδες δεκαπέντε εθελοντών, με επικεφαλής Αρχηγό, Οδηγό και εκπαιδευμένους Εθελοντές Πυροσβέστες, σε τακτές ημερομηνίες, που τις γνωρίζουν από την αρχή, δίνουν την μάχη καθημερινά, προκειμένου να προλάβουν, να σώσουν, να συνδράμουν, να φυτέψουν δένδρα, να τα ποτίσουν, αλλά το πιο σημαντικό, προσφέρουν στον τόπο τους, τον περίσσιο χρόνο τους, ως εθελοντές, δίνοντας έτσι το παράδειγμα και στα νέα άτομα, να πράξουν το ίδιο για τον τόπο τους. Και όλα αυτά από την τσέπη τους και από το μεράκι τους, για προσφορά στον συνάνθρωπο.
Ένας καλός μου φίλος, όταν παρελάσαμε τον προηγούμενο Οκτώβρη, στον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, μου είπε καλή η προσπάθεια, αλλά φοβάμαι ότι τον Μάρτιο , στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου, θα διαλυθείτε. Εμείς σε πείσμα όλων αυτών, όχι μόνο δεν σκορπίσαμε, αλλά λειτουργούμε επάξια, με σωρεία παρεμβάσεων-πάνω από είκοσι πέντε-, όπως αναφέρονται στο Βιβλίο Συμβάντων του Συλλόγου.
Είμαι υπερήφανος που βρίσκομαι με όλα αυτά τα νέα παιδιά, εγώ έστω από άλλο μετερίζι, ως Γ.Γραμματέας του Συλλόγου και ιδρυτικό μέλος και νοιώθω, όπως όλοι μας άλλωστε, τον τόπο όπου στεγαζόμαστε, στο Παλιό Υδραγωγείο, σαν το δεύτερο σπίτι μας. Ένας τόπος που έγινε με τόσο μεράκι και πολύ κόπο, πάλι από εθελοντικές προσφορές συνδημοτών μας και μελών μας.
Όλα αυτά φυσικά δεν γράφτηκαν, ούτε να ευλογίσουμε τα γένια μας, ούτε να δρέψουμε δάφνες. ΄Αλλωστε ζούμε σε ένα τόπο, που ο καθένας μας, η μικρή του ιστορία, είναι καταγραμμένη στην συνείδηση και στην σκέψη του κάθε συμπολίτη μας.
Στο κάτω-κάτω της γραφής, ο εθελοντισμός είναι μια επιλογή του καθενός, και το κάνει γιατί έτσι νομίζει, ότι είναι το καλύτερο, το κυριότερο όμως όλων, είναι ότι το κάνει χωρίς στο πίσω μέρος του μυαλού του, να σκέπτεται το συμφέρον, την καριέρα, την κονομησιά και την διάκριση. Μακρυά από εμάς, τέτοιες ενέργειες.
Βέβαια, στην δύσκολη εποχή μας, οι αξίες λίγο πολύ, ποδοπατούνται και παρεξηγούνται και ο καθένας μας, διαχωρίζει τον εαυτό του από το σύνολο, πιστεύοντας ότι, αυτό που σήμερα συμβαίνει στον διπλανό του, δεν θα συμβεί, στον ίδιο. Πόσο όμως « πλανώνται πλάνην οικτράν». Κάποια στιγμή, με μαθηματική ακρίβεια, το κακό θάρθει και στην αυλή του, οπότε, μόνο ο συνάνθρωπος του, θα τον συνδράμει.
Εν κατακλείδι, πλαισιώστε τέτοιους Συλλόγους, ίσως νοιώσετε την ίδια χαρά της προσφοράς, που νοιώθουν όλοι αυτοί, που τιμή και δόξα τους πρέπει, που ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ ζούν σε μια κοινωνία της προσφοράς. Για αυτό άλλωστε κέρδισαν και την γενική εκτίμηση των συνδημοτών-τριών μας.

Προτού ηλικιακά φτάσω τα δέκα μου χρόνια, στο χωριό μου και στον περίγυρο του σπιτιού μου, ένα τσούρμο πιτσιρικάδες, ξεχνούσαμε την φτώχεια μας, με το παιχνίδι
Το παιχνίδι που πολλές φορές συνεχιζόταν και την νύχτα και πολλές φορές έξω από τα στενά όρια της γειτονιάς μας. Ένα ιδιότυπο και ιδιόμορφο παιχνίδι, που δυστυχώς για τα σημερινά παιδιά και ευτυχώς για τις γειτονιές που διαμορφώθηκαν σήμερα διαφορετικά, δεν παίζεται πλέον και φυσικό είναι άλλωστε, μια και η τεχνολογία έχει εισβάλει ολοκληρωτικά στην ζωή όλων μας, μα περισσότερο στα παιδιά μας, με ότι επακόλουθο αυτό σημαίνει.
Το παιχνίδι αυτό απαιτούσε από τους «παίχτες», πέρα από τα σωματικά τους προσόντα, περισσότερο πονηριά , γνώση μα προπάντων, τόλμη. Τόλμη και θάρρος.
Και η έκβαση του παιχνιδιού, εάν κατέληγε σε νίκη ή ήττα, ήταν κυρίως θέμα Αρχηγού της ομάδας που διάλεγες να πάς. Αυτός ήταν ο κυρίαρχος του παιχνιδιού, αυτός ήταν ό περισσότερο θαρραλέος και αυτός τολμούσε, όσοι από εμάς πηγαίναμε πίσω
και διστάζαμε.
Το παιχνίδι πέρα από τον ιδιόμορφο τρόπο που παιζόταν, είχε και ένα όνομα που ποτέ μου δεν μπόρεσα να το εξηγήσω , τουλάχιστον ετοιμολογικά. Αυτό όμως, έχει απειροελάχιστη σημασία.
Οι όροι του παιχνιδιού, λίγο πολύ γνωστοί. Ένα ιδιόμορφο κρυφτό, πλην όμως αλλιώτικο από το γνωστό που παίζεται μέχρι και σήμερα. Διό ομάδες χωρίζονταν μεταξύ τους και αφού όριζαν συγκεκριμένα τετράγωνα γύρω από την γειτονιά, κρύβονταν σε αυτό τον τόπο, σε μέρη όμως που πραγματικά φοβόσουν να πλησιάσεις την μέρα, πόσο μάλλον την νύχτα που παίζαμε εμείς.

Σήμερα στην παγκόσμια παραγωγή όπλων, ανεξαιρέτως Χωρών που κατασκευάζουν οπλικά συστήματα και τα αντίστοιχά τους εξαρτήματα,, είτε αυτές οι Χώρες ουσιαστικά ανήκουν στο δόγμα των Αμερικανών, είτε στο αντίστοιχο των Ρώσων, απασχολούνται σύμφωνα με τα παγκόσμια δεδομένα και τις στατιστικές, περισσότερα από 120 εκατομμύρια άτομα, επιστήμονες και εργατικό δυναμικό[βλέπε σε σχετικό site: www.wguns@gmail.com].
Αυτά τα όπλα, με απλές λογικές σκέψεις, είναι αδύνατο μόνο να αποθηκεύονται σε χώρους με μια μακρόχρονη προοπτική να χρησιμοποιηθούν, όταν και όποτε χρειασθούν για αμυντικούς ή άλλους παρεμφερείς λόγους.
Τι απομένει λοιπόν ως τελικό συμπέρασμα, στην υπόθεση παραγωγής όπλων. Κάπου στο παγκόσμιο στερέωμα, πρέπει να διοχετευθούν, να ξοδευθούν με άλλα λόγια, όλοι αυτοί που εργάζονται στα οπλικά συστήματα στα αντίστοιχα εργοστάσια, εάν παράγουν μόνο χωρίς να έχουν την δυνατότητα να «ξοδεύουν», δεν κάνουν τίποτα , παρά μια τρύπα στο νερό, όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας.
Κάπου λοιπόν από τους «έξυπνους» πρέπει να βρεθούν οι χαχόλοι και να τους πουλήσουν κάθε τι που παράγουν, γιατί αλλιώς θα σβήσουν «επαγγελματικά».
Αυτό συμβαίνει και με τα Βαλκάνια και τα Κράτη που περιβάλλουν την βαλκανική χερσόνησο.
Πάντα θα υπάρχουν μερικοί μαλακοί από εκεί, που θα προκαλούν και θα δίνουν έτσι την ευκαιρία σε μερικούς μαλακούς από εδώ, να πούν στους μη μαλακούς, είδατε που σας τα λέγαμε, ελάτε και σεις να γίνετε σαν και εμάς, να αποκρούσου- με τον εισβολέα.
Κάποιοι θα «τσιμπήσουν» και έτσι θα γίνουν πιο πολλοί οι μαλακοί της εδώ πλευράς, θα τους δούν και θα τους ακούσουν οι μαλακοί της από εκεί πλευράς, θα ζηλέψουν, θα πούν στους δικούς τους τους μη μαλακούς, ελάτε και εσείς να αποκρούσουμε τον εισβολέα, και ξανά μανά από την αρχή.
Τελικά οι μαλακοί εκατέρωθεν, είναι μάλλον κατά την ταπεινή μου γνώμη, συννενοημένοι να προκαλούν με τον τρόπο αυτό, και να τραβάνε κόσμο και να αυγατίζουνε έτσι τους αριθμούς τους, χωρίς μεγάλο κόπο και θυσίες.
Μετά θα ψάχνουν να βρεθεί κανένας Μιλόσεβιτς ή Παπαδόπουλος, για να τους οδηγήσει στη δόξα.
Βάλτε στο μυαλό σας, μόνο μια σκέψη. Πέρασε από το μυαλό ενός π.χ Ελβετού, Σουηδού, Ολλανδού ότι πρέπει καθημερινά να ετοιμάζεται για πόλεμο, γιατί θα του πάρουν τα πάτρια εδάφη. Φυσικά όχι.
Έ λοιπόν εγώ από τότε που γεννήθηκα και αισίως φτάνω τα εξήντα, είμαι με μια σάρισα στο χέρι, έτοιμος να αμυνθώ ή να επιτεθώ, κατά το δοκούν και τις ορέξεις των εδώ μαλακών.
Γιατί δεν υπάρχει ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση, να έλθει και να βάλει τα πράγματα στη θέση τους και να κατευθύνει το λαό, στη σωστή πορεία, χρόνια τώρα και σε κάθε πολιτικό ή κομματικό χώρο, για να μην παρεξηγηθούμε.
Άς νοιαστούν το πώς θα καλυτερεύσουν τη ζωή των ανθρώπων, να ζούν και να ευημερούν και να σταματήσουν να εξαργυρώνουν γραμμάτια, διορίζοντας και τοποθετώντας, άσχετους και μαλακούς ανθρώπους σε σχετικές και σκληρές θέσεις, με μόνο προσόν το ότι είναι υμέτερος, χορηγώντας τον μάλιστα , πακτωλό χρημάτων, ενώ απέναντι ο χαμηλοσυνταξιούχος, περιμένει αύξηση 0,89 ευρώ την ημέρα, κοντολογίς ούτε ένα κουλούρι.
Και να αφήσουν αυτή την πατριδοκάπηλη πολιτική που δεν οδηγεί πουθενά. Αυτά βέβαια και για τα «ώτα», των από εκεί μαλακών.
Αυτή πρέπει να είναι η έγνοια των πολιτικών και όχι το πώς θα καταστρέψουμε, αυτά που χτίσαμε για μας και τα παιδιά μας.
Καιρός είναι, να τελειώνουμε με τέτοια τερτίπια .Ώς εδώ.
Και κάτι σχετικό για τους «απέναντι» φίλους.
Ο Μπρέχτ έλεγε ότι η προπαγάνδα είναι για τους ηλίθιους, γιατί αντικειμενικά να το δεί κανείς, αν έχει την δυνατότητα να χρησιμοποιήσει το Διαδίκτυο- Internet, θα διαπιστώσει «ιδίοις όμμασι»,το τι ψευτιές και προπαγανδιστικά συνθήματα, αναφέρονται σε κάποια site των Σκοπιανών, των Βουλγάρων και όχι μόνο, και μάλιστα με πολύ μεγάλη προχειρολογία[βλέπε σχετικά site: www.bulgarmak.org, www.makedonia.com κ.ά.].
Έ λοιπόν, αν νομίζουν ότι αυτοί είναι οι έξυπνοι και οι άλλοι «τρώνε» κουτόχορτο, μόνο μπροστά τους VETO θα βλέπουν και δυστυχώς για αυτούς και τους πολιτικούς τους, τώρα τους πουλάνε εθνικοφροσύνη, όταν ο λαός τους θα αντιμετωπίσει δυσχερή οικονομικά και όχι μόνο προβλήματα, τότε τι θα έχουν να τους πούν. Λίγο νερό λοιπόν στο κρασί τους, δεν βλάπτει.

Υ.Σ Συνέχεια από το προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΒΗΜΑ.

Και αφού λοιπόν ο Μέγας στρατηλάτης για εννιά ημέρες θυσίασε στους Ολύμπιους Θεούς, προκειμένου να του συμπαρασταθούν για το μεγάλο ταξίδι του, την επόμενη, ξεκίνησε μέσα από τα ίδια περάσματα που είναι χαραγμένα και σήμερα, για να βρεθεί είκοσι μέρες μετά, με την στρατιά του, κοντά στον Ελλήσποντο. Φτάνοντας εκεί θυμήθηκε τους πρώτους νεκρούς του Τρωικού πολέμου και τιμώντας τους, πήρε το πηδάλιο από την βασιλική τριήρη και πέρασε πρώτος στην ασιατική ακτή.
Κατεβαίνοντας από το πλοίο η πρώτη του συμβολική χειρονομία ήταν το κάρφωμα του αλεξανδρινού δόρατος στο έδαφος της Ασίας. Η κορυφαία αυτή πράξη, μέσα στην τελετουργική της μεγαλοπρέπεια, έδειχνε την αποφασιστικότητα του Βασιλιά και την δύναμη που αντλούσε όχι μόνο ό ίδιος , αλλά και ο στρατός του, πατώντας τα εδάφη της αχανούς αυτής περιοχής, της Ασίας που προβάλλονταν στα μάτια του, και τον καθιστούσε ακόμη ορμητικό και περισπούδαστο.
Μέρες τώρα οι επιτελείς του, σχεδιάζουν και οι γεωγράφοι σημειώνουν κάθε κίνηση του στρατού, μέχρι να φανούν οι πρώτες στρατιές στην λαμπροστόλιστη Τροία. Εκεί πιο κάτω στα λαμπρά τείχη του Ίλιου, δεν λησμονεί να θυσιάσει στους Θεούς, στους τάφους του Αχιλλέα και του Πατρόκλου που έπεσαν ηρωικά στο πεδίο των μαχών.
Στην τελετή, δίπλα του, κοντοστέκονται οι στρατηγοί του, μα πιο κοντά του, ο αδελφός του-όπως ήθελε να τον αποκαλεί-, ο Ηφαιστίωνας. Με μια αποφασιστική χειρονομία, ο Μ.Αλέξανδρος αρπάζει την ασπίδα του μακρινού του προγόνου, του ανίκητου Μυρμιδόνα, την ασπίδα που από εδώ και πέρα, θα τον συντροφεύει σε κάθε μάχη, της ασύλληπτης πορείας του.
Και όσο η στρατιά προχωρούσε στα βάθη των Περσών, τόσο στην αντίπερα πλευρά , οι Πέρσες προσπαθούσαν , να ανασυγκροτηθούν και να ψάχνουν τόπο, βολικό για τον αμέτρητο στρατό τους, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τους Μακεδόνες, μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες.
Το μεγαλύτερο κομμάτι της Ιωνίας και της Αιολίας στην περιοχή, το καταδυνάστευαν, οι Πέρσες. Ένα ποτάμι που η ορμή του ήταν απαράμιλλη, διαπερνά αυτόν τον τόπο. Το όνομά του Γρανικός ποταμός.
Σε αυτόν τον ποταμό, το καλοκαίρι του 334π.Χ., αυτή η πολεμική μηχανή των Μακεδόνων Ελλήνων, έμελλε να αναμετρηθεί, με τα πλήθη των βαρβάρων Περσών.
Μέρες τώρα, πριν την μάχη οι επιτελείς του, συναθροίζονται και συσκέπτονται, προκειμένου, να αντιμετωπίσουν τα ορμητικά νερά του ποταμού, που το πέρασμά τους, πράγματι πονοκεφάλιαζε, όλους τους στρατηγούς του και τους αρμόδιους μηχανικούς.
Ο στρατηλάτης όμως, βλέπει μπροστά του ένα ρυάκι ασήμαντο, ανάξιο να τον καθυστερήσει στο διάβα του, έστω και για λίγο.
Από την άλλη πλευρά, ο εχθρός, οι Πέρσες, οραματίζονται, ότι το ποτάμι, θα ήταν όχι μόνο ένας φυσικός φράχτης για τα σχέδια τους, αλλά και ένα σημείο μάχης κατάλληλο για την στρατιά τους.
Η ορμή όμως του Μακεδόνα αρχηγού, είναι απαράμιλλη και τόσο αποφασιστική για την έκβαση της μάχης, εναντίον των μυριάδων Περσών, που πραγματικά συνεγείρει μαζί του, όλους τους στρατιώτες του και ξεχύνονται πάνω στον εχθρό, με ασυγκράτητη δύναμη.
Γράφει ο ιστορικός Αρριανός…..
«Τότε επάνω στην ορμή της μάχης, σπάζει το δόρυ του Μ.Αλεξάνδρου και γυρνώντας πίσω του, ζητά το δόρυ από τον ιπποκόμο του , τον ΄Αρέτη, μα και κείνου είναι σπασμένο. Ο Δημάρατος ο Κορίνθιος που τον ακολουθεί, του δανείζει το δικό του δόρυ και ο Αλέξανδρος, εκείνη την στιγμή, βλέπει τον γαμβρό του Δαρείου, τον Μυθριδάτη, νάρχεται καταπάνω του, επικεφαλής του περσικού ιππικού. Ο Μακεδόνας βασιλιάς με ένα ελιγμό κατορθώνει και εγκλωβίζει τον Μυθριδάτη και τους επιτελείς του και χτυπώντας τον με το δόρυ στο πρόσωπο, τον ρίχνει κάτω νεκρό, μα πιο πίσω του , βλέποντας ο Σπιθριδάτης το τι πραγματικά έγινε, ξεχύνεται εναντίον του Μ.Αλεξάνδρου και την ώρα που κατεβάζει το σπαθί του στο κεφάλι του βασιλιά, προφταίνει ο Κλείτος και χτυπά στον ώμο τον Σπιθριδάτη και σώζει τον βασιλιά από βέβαιο θάνατο.»
Τέτοια λοιπόν ήταν η ορμή της μάχης που οδηγεί στην πρώτη αλεξανδρινή νίκη σε ασιατικό έδαφος και απελευθερώνει το μεγαλύτερο μέρος των εδαφών, της Ιωνίας και της Αιολίας.
Οι Πέρσες , πανικόβλητοι εγκαταλείπουν την μάχη και αφήνουν πλήθος από λάφυρα στο πεδίο της μάχης.
Τριακόσια από αυτά τα λάφυρα-πανοπλίες των Περσών, αφιερώνονται στον Παρθενώνα, στην Παλλάδα Αθηνά , με το επίγραμμα «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ο ΦΙΛΙΠΠΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΛΗΝ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΩΝ, ΑΠΟ ΤΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ, ΤΩΝ ΤΗΝ ΑΣΙΑΝ ΚΑΤΟΙΚΟΥΝΤΩΝ».
Βέβαια η χειρονομία αυτή, πέρα από τον εξευμενισμό της Θεάς παλλάδας Αθηνάς, έχει και ένα συμβολικό χαρακτήρα, απέναντι σε Αθηναίους και Σπαρτιάτες, που δεν ακολούθησαν τον Μ. Αλέξανδρο στην εκστρατεία του αυτή, όπως όλοι οι άλλοι ΄Ελληνες.Με την πράξη του αυτή, ήθελε να δείξει στους απανταχού ΄Ελληνες, ότι ο πόλεμος αυτός εναντίον των βαρβάρων, δεν ήταν μακεδονικός, αλλά ελληνικός.
Η μάχη στο Γρανικό ποταμό , ήταν ένας θρίαμβος της ελληνικής ψυχής. Δυστυχώς όμως , έλειπαν οι Σπαρτιάτες και οι Αθηναίοι.
Η μάχη τέλειωσε, οι υπόδουλοι ΄Ελληνες της Ιωνίας, είδαν το φώς τους και όλοι αυτοί που ακολουθούσαν το στράτευμα, ήρθε η δική τους σειρά , για να ανασυγκροτήσουν τις πόλεις και να μεταλαμπαδέψουν τις γνώσεις τους, σε εχθρούς και φίλους.
Σάρδεις, Έφεσσος,Πριήνη, Μίλητος, Αλικαρνασσός, Πέργη και τόσες άλλες πόλεις, δέχονται με απέραντη χαρά τους λυτρωτές, σε ένα απέραντο ελληνικό τοπίο και βλέπουν το φώς.
Γράφει ο Πλούταρχος…
«Ανήλιαγος έμεινε ο τόπος που δεν είδε τον Αλέξανδρο».
Γενικά σε όλες τις ελληνικές πόλεις, εγκατέστησε δημοκρατική αυτοδιοίκηση και μάλιστα τις απάλλαξε από την καταβολή των φόρων, κάτι που έπραξε πολλές φορές και συνεχώς καθόλη την διάρκεια της εκστρατείας του και για όλα τα μέρη που απελευθέρωνε από του βαρβάρους.
Στη μάχη του Γρανικού ποταμού, εκτός των Περσών, έλαβαν μέρος και πολλοί μισθοφόροι ΄Ελληνες με επικεφαλής τον στρατηγό Μέμνωνα. Μάλιστα ο Δαρείος , μετά τον θάνατο του γαμβρού του από τον Μ.Αλέξανδρο, τον διόρισε ως αρχιστράτηγο της Μ.Ασίας.
Μετά από όλα αυτά τα κατορθώματα του ο στρατηλάτης, φρόντισε τον στρατό του και ανασυγκροτώντας, χτίζοντας και εξελληνίζοντας, προχωρούσε μεθοδικά , προκειμένου να βρεθεί, ως τα πέρατα της οικουμένης.
Άλλωστε , όπως αναφέρει και ο Αρριανός, στην Ανάβαση του Αλεξάνδρου «δεν υπήρξε, όπως αυτός[ο Αλέξανδρος],άλλος άνδρας που έκανε τέτοια πολλά και τόσα πολλά έργα, με τόσο μεγάλα μεγέθη, τόσο σε ΄Ελληνες, όσο και σε Βαρβάρους»

Μια από τις ιστορικές και πολυγραφότερες προσωπικότητες που με γοήτευσε από τα εφηβικά μου χρόνια, είναι και θα είναι ο Μ.Αλέξανδρος, ο στρατηλάτης απάντων των ηρώων, όπως τον αποκαλεί ο ιστορικός Πλούτωνας.
Βέβαια η ηρωική μορφή του, με «εξουσιάζει» μέχρι και σήμερα, τόσο στη δραστηριότητα μου, με τα τουριστικά δρώμενα, όσο και με την πλούσια κληρονομιά του, στον πολιτισμό, στις τέχνες και τόσα άλλα , που προσπαθώ τώρα και πολλά χρόνια να τα μελετήσω, να τα νοιώσω και να τα καταλάβω.
Στα πλαίσια αυτής της προσπάθειας, όσα άρθρα και να χρειαστούν, θα κυνηγήσουμε μαζί σας το όνειρο, αυτό το όνειρο που οδήγησε τον στρατηλάτη , από την Πέλλα , μέχρι τον Ινδό ποταμό. Οπλισμένοι λοιπόν με εξαιρετικά συναισθήματα για αυτόν τον πραγματικό άνδρα, τα αχνάρια του να είναι το λυχνάρι που θα οδηγήσει τα βήματα μας από την γενέτειρα του , μέχρι και την «έσχατη Αλεξάνδρεια», κοντά στην σημερινή Μπουχάρα και λίγο πιο κάτω από την Τασκένδη, στο σημερινό Ουζμπεκιστάν.
Ακολουθώντας πιστά την διαδρομή και συνεπαρμένοι από το παραμύθι της κορυφαίας ιστορικής στιγμής, καιρός είναι να αναρωτηθούμε μαζί με την γοργόνα, στο προαιώνιο ερώτημα της, αν ζεί ή πέθανε ο Βασιλιάς Αλέξανδρος
‘Όπως όμως μας αναφέρει, ένας λάτρης και θαυμαστής του Μ.Αλεξάνδρου, ο σκηνοθέτης και ιστορικός Ν.Σοφιανός, που ακολούθησε τα βήματα του, μέχρι τα πέρατα της οικουμένης, από τις αιθεροπλάνητες κορφές του Ολύμπου, ως τους αμμόλοφους της Καππαδοκίας, από τις ακτές της αρχαίας Φοινίκης, μέχρι και τι ιερό του Άμμωνα στη Σαχάρα και από τις όχθες του ποταμού Τίγρη και του Ευφράτη, μέχρι και τις εκβολές του Ινδού ποταμού στην Αραβική θάλασσα, το απάντημα ήταν και παραμένει ένα¨
«Ο Βασιλιάς Αλέξανδρος, ζεί και βασιλεύει».
Στις έξι του Εκατομβαιώνα του πρώτου μήνα του αττικού χρόνου,το 356 π.Χ. , τον σημερινό Ιούλιο, την νύχτα της 22ας προς 23ης του προαναφερόμενου μήνα , ήλθε στον κόσμο αυτός ο άνδρας που έμελλε να γίνει η συναρπαστικότερη φυσιογνωμία της παγκόσμιας Ιστορίας.
Αλέξανδρος ο Γ΄ο Μέγας, γιός του Φιλίππου του Β΄και της Ολυμπιάδας, κόρης του Βασιλιά των Μολοσσών Νεοπτόλεμου.
Η γέννηση του , κράμα ανθρώπινο και θεικό μαζί, τυλίγεται κυριολεκτικά μέσα στα πέπλα μυστηρίου.
Γράφει ο Πλούταρχος πως «όταν γεννήθηκε ο Αλέξανδρος, σημάδια τρανά φανερώθηκαν, οι αετοί και τα άλογα αναρρίγησαν, η ΄Αρτεμις στον τοκετό ξεχάστηκε και κάηκε ο ναός της, καθώς τον ουρανό έσχιζε η θεική αστραπή του Δία»
Ο πατέρας του μαθαίνει το χαρμόσυνο νέο, ταυτόχρονα με την είδηση της νίκης των στρατευμάτων του στην Ιλλυρία και την ίδια εκείνη στιγμή δύο βασιλικοί αετοί πέταξαν από το Όλυμπο και ήρθαν και κάθησαν στα ανάκτορα της Πέλλας.
Μύθοι αμέτρητοι, δοξασίες και υπερφυσικά φαινόμενα συντροφεύουν από τότε την ζωή του και μέχρι και σήμερα το συναρπαστικό επικό παραμύθι, συνεχίζει να γοητεύει τις ψυχές των ανθρώπων, ένα παραμύθι όμως που γίνεται ακόμη πιο σαγηνευτικό, όταν ανακαλύπτει κανείς ότι είναι πέρα για πέρα αληθινό και πραγματικό.
Αυτός λοιπόν ο ευνοημένος των Θεών, ο Αλέξανδρος, ευτύχησε να έρθει στον κόσμο , την στιγμή που η ιστορική συγκυρία το απαιτούσε. ΄Ισως δεν μπορούσε να γίνει διαφορετικά.
Βρισκόμαστε στα μέσα του 4ου π.Χ. αιώνα. Η κλασσική πλέον Ελλάδα, με τον χρυσό αιώνα του Περικλέους, έχει ήδη καταθέσει την μεγάλη της προσφορά στο ανθρώπινο πνεύμα. Θα ήταν μεγάλη αδικία και ίσως το μεγαλύτερο λάθος του τότε Ελληνισμού, αυτός ο ανεκτίμητος πλούτος της γνώσης και του πνεύματος, να χανόταν και να μην γινόταν κτήμα όλου του κόσμου.΄Ερχεται σε αυτή την τραγική και ιστορική στιγμή στον κόσμο λοιπόν ο Αλέξανδρος και γεννιέται στην Μακεδονία, στη Χώρα όπου οι Θεοί και οι ήρωες ζούσαν ακόμη ανάμεσα στους ανθρώπους, οι Νύμφες και οι Μούσες μέσα στα ποτάμια και στα δάση και πατέρας του δεν είναι παρά ένας Φίλιππος, ένας ηγεμόνας, θιασώτης και φορέας του Πανελληνισμού, και μητέρα του μια Ολυμπιάδα, ιέρεια και Βασίλισσα μαζί, η ερωμένη των φιδιών, όπως την αποκαλούσε ο Αριστοτέλης, ο μετέπειτα δάσκαλος και παιδαγωγός του γιού της Αλεξάνδρου.
Έτσι ήρθε λοιπόν στον κόσμο ο Βασιλιάς Αλέξανδρος. Ευνοημένος από τους Θεούς προικισμένος από τους γεννήτορές του, θωρακισμένος από την μοίρα του για τον ρόλο που έμελλε να διαδραματίσει, στην εξέλιξη της παγκόσμιας Ιστορίας.
Παράφορος, ορμητικός, γενναιόφρων, μα προπαντός ανυπόμονος και τολμηρός, διψά για μάθηση και γίνεται ο κάλλιστος των καλυτέρων, κοντά στον δάσκαλο Σταγειρίτη.
Το καλοκαίρι του 336 π.Χ. δολοφονείται ο πατέρας του Φίλιππος, μέσα στο στάδιο και μετά από τις τιμές της ταφής του, ο λαός της Μακεδονίας αναφωνεί βροντοφωνάζοντας «Ζήτω ο Βασιλιάς Αλέξανδρος».
Διό χρόνια μετά, το 334 π.Χ., την ΄Ανοιξη, οι πρώτες μακεδονικές φάλαγγες, είχαν περάσει τον Ελλήσποντο και κατευθύνονται, να ανταμώσουν την Ιστορία.
Ο Πλούταρχος γράφει¨ «Ο Αλέξανδρος δεν μπορούσε, δεν έπρεπε, δεν είχε καιρό να χάσει, έπρεπε να βρεθεί στα πέρατα της οικουμένης, προκειμένου να καταστήσει στους τότε βαρβάρους, ότι η γνώση υπερτερεί του πλούτου και ο Ελληνισμός, είναι ο υπέρτατος πολιτισμός.».
Λίγο μόνο καιρό πριν φύγει μαζί με τον στρατό του, για το μακρύ ταξίδι της Ανατολής, έστησε στο Δίον, την ιερή πόλη των Μακεδόνων, μια γιορτή που διήρκησε εννιά ημέρες και ήταν αφιερωμένες στις Μούσες, που μετά από τα τόσα διθυραμβικά ποιήματα που απαγγέλθηκαν για την χάρη τους, τον κατευόδωσαν στο ταξίδι του, με ύμνους και δοξασίες για τον Θεό των Θεών τον Δία, που έμελλε να είναι ο προστάτης και ο θεός –πατέρας του, μια και η μητέρα του η Ολυμπιάδα του ενεφύσησε από πολύ μικρό ακόμη ότι είναι «θεικός γιός» του Δία, που ήλθε και με την μορφή φιδιού, γέννησε αυτόν τον περίφημο στρατηλάτη.
Οι Μούσες όμως φρόντισαν, να του δώσουν και άλλα ευοίωνα μηνύματα, πριν την αναχώρηση του. Ο τάφος του θεικού Ορφέα στα Λείβηθρα, κοντά στο Δίον, ευωδίασε και το κυπαρισσένιο του άγαλμα, ίδρωσε από το κάλλος αυτού του νεαρού Βασιλιά.΄Ετσι λοιπόν θα ιδρώσουν και οι ποιητές, προσπαθώντας να εξυμνήσουν τα κατορθώματα του, στα πέρατα της οικουμένης.
Μετά τις σπονδές και τις θυσίες στους Θεούς ο κατακτητής του πνεύματος της ελευθερίας, αναχωρεί από την γενέτειρα του την Πέλλα, που έμελλε να μην την ξαναδεί ποτέ πια,, με το πεζό του τμήμα που απαρτιζόταν από 12.000 Μακεδόνες, 17.000 πεζούς και ακοντιστές από την υπόλοιπη Ελλάδα και 1.000 Μακεδόνες και Κρήτες τοξότες. Το ιππικό του αποτελούνταν από 3.000 Μακεδόνες και 2.500 Θεσσαλούς και άλλους ΄Ελληνες.
Το γεγονός όμως ότι εκτός από τους πολεμιστές του, τον ακολουθούσαν ακόμη ποιητές, συγγραφείς, χρονογράφοι ,φιλόσοφοι, γεωγράφοι, γιατροί, γεωλόγοι, φυσικοί, μεταλλευτές, μουσικοί, ηθοποιοί,, χορευτές, μηχανικοί, τεχνικοί, οπλοποιοί, μάντεις και οιωνοσκόποι και προπαντός άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, δείχνει το πραγματικό νόημα αυτής της εκστρατείας, που για πολλούς ιστοριοδίφες, άσχετους με την πραγματική ιστορικότητα , έδειχνε εξαρχής κατά τα λεγόμενα τους, κατακτητικό χαρακτήρα.
Ένας όμως Γερμανός ιστορικός που ασχολήθηκε υπέρ του δεόντος με την ιστορική αυτή μορφή , τον Μ.Αλέξανδρο, ο Hammont, ορθώς αναρωτάται ότι, εάν και κατά πόσο οι πραγματικοί σκοποί της εκστρατείας, ήταν οι κατακτήσεις, τι τους ήθελε όλους αυτούς τους επιφανείς της τότε εποχής επιστήμονες, που και δυσκολεύονταν στις μετακινήσεις τους και καθυστερούσαν το στράτευμα κατά μεγάλο χρονικό διάστημα.
Εύλογο λοιπόν το ερώτημα του ιστορικού Hammont.
Η προετοιμασία αυτής της εκστρατείας, ήταν δαπανηρά από κάθε πλευρά και προκειμένου να εξασφαλίσει τα απαραίτητα εφόδια, αναγκάστηκε να εκποιήσει και αυτή την βασιλική περιουσία.
Τα ορυκτά του Παγγαίου όρους και οι σιτοβολώνες της Αλμωπίας, εγγύς του σημερινού Ευρωπού, προκαθόρισαν το οικονομικό βάρος της εκστρατείας, μάλιστα όταν ρωτήθηκε ο Αλέξανδρος τι κράτησε για τον εαυτό του και για το μέλλον του από όλα αυτά τα πλούτη, αυτός απάντησε μονολεκτικά λέγοντας¨ «Τις ελπίδες».
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι πίσω από τον πολυάριθμο αυτό στρατό, ακολουθούσαν και για κάθε πολεμιστή δύο υπηρέτες, ένας ιπποκόμος και μια παλλακίδα που φρόντιζαν τον πολεμιστή, για τον ύπνο του , την διατροφή του και την εν γένει καλοπέραση του.
Κοντολογίς, πενήντα χιλιάδες ανθρώπινες ψυχές, ακολουθούν τον ηγεμόνα τους και μαζί με αυτόν το όνειρο, τις φιλοδοξίες, την κληρονομιά των Ομηρικών ηρώων και το κατακτητικό μένος των Τημενιδών.
Το διονυσιακό πάθος για το απροσδιόριστο και το άγνωστο , αλλά προπαντός για το όνειρο και τις ελπίδες που καθιστούν το όνειρο , πραγματικότητα.
Καλή σου τύχη στρατηλάτη, μαζί με σένα και τα όνειρά σου, πετάει ακόμη ο αετός, μέσα στις Ολύμπιες του αιθέρα τις ηλιαχτίδες.
Υ.Σ.
Στο επόμενο τεύχος η συνέχεια, από το σύγγραμμα του υπογράφοντος «Η ζωή των Μακεδόνων, στα χρόνια του Μ.Αλεξάνδρου»

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, είτε ως ψηφοφόροι , είτε ως πολίτες αυτής της Χώρας, είτε ως φίλοι, ακόμη και ως « εχθροί» του ΠΑΣΟΚ, ζούμε μια κατάσταση, που όπως και να την κρίνει κανείς, αυτόματα μας οδηγεί σε σκέψεις απαξίωσης της πολιτικής και των πολιτικών, σε μεγάλο σημείο.
Μάλιστα , είναι τόσο μεγάλος ο βαθμός αποστροφής των πολιτών, όσο μεγάλο είναι και το μέγεθος σκοπιμότητας, όσων εμπλέκονται στο θέμα διαδοχής στο θώκο του Αρχηγού. Γιατί αν αναρωτηθεί κανείς που βρίσκεται η ιδεολογία και το όραμα για χρηστή διοίκηση και τα συναφή, πολύ φοβάμαι πως ούτε ο παλαιότερος Αρχηγός, ο Γ. Παπανδρέου, ούτε και οι νεότεροι διάδοχοι , αντιλαμβάνονται αυτά που θέλει ο Λαός και κατ’επέκταση , οι ψηφοφόροι τους.
Με άλλα λόγια, η «καρέκλα» να μην χαθεί και δεν βαριέσαι το που θα πάει αυτό το Κράτος, είτε το ΠΑΣΟΚ, είναι ταγμένο στην αντιπολίτευση, είτε στην Κυβέρνηση.
Βέβαια , ο καθένας μας με τις λίγες ή πολλές γνώσεις που κατέχει, προσπαθεί να μαντέψει , τι είναι αυτό που κρύβεται πίσω από αυτή την διαμάχη, η οποία μοιάζει καταπληκτικά, με το δίλημμα της ομώνυμης λίμνης της Σιβηρίας, την Βαϊκάλη, αλλά στην ουσία, παρότι η έκφραση, όπως αναφέρεται στον τίτλο του άρθρου, είναι γνωστή, δυστυχώς το βαθύτερο νόημα της, μας είναι παντελώς άγνωστο.
Τι συμβαίνει λοιπόν σε αυτή την πασίγνωστη λίμνη, την παγωμένη πέρα ως πέρα στα βάθη της Σιβηρίας, εκεί που οι άνθρωποι, κατορθώνουν να επιβιώνουν , μέσα σε συνθήκες κλιματολογικές πολύ αντίξοες και κυρίως πολύ παγερές, τις μέρες του χειμώνα.
Απλώς για να εξασφαλίσουν την καθημερινή τροφή τους, πηγαίνουν στην παγωμένη λίμνη και ψαρεύουν, αφού προηγουμένως ανοίξουν μια τρύπα στον πάγο, και κινούμενοι πάνω στον πάγο, κατορθώνουν να πιάσουν τα ψάρια, τα οποία αφθονούν στα νερά της λίμνης, όπως τουλάχιστον λέγεται.
Να όμως που πολλές φορές το πάχος του πάγου , είναι λεπτό και μη μπορώντας να σηκώσει το βάρος των ψαράδων, σπάζει ο πάγος , με αποτέλεσμα οι ψαράδες να πέσουν μέσα στα παγωμένα νερά της λίμνης και σε διάστημα δέκα το πολύ λεπτών να παγώσουν και να αφήσουν την πνοή τους, στα παγωμένα νερά της λίμνης.
Τώρα , όσοι από αυτούς , κατορθώνουν και βγαίνουν από τα νερά της λίμνης, με ρούχα βρεγμένα, επειδή , όπως προανέφερα η θερμοκρασία είναι πολύ χαμηλή, δυστυχώς παγώνουν και αυτοί, αλλά αντί το πολύ να ξεψυχήσουν σε χρονικό διάστημα δέκα λεπτών, αφήνουν την πνοή τους σε διπλό χρόνο, δηλαδή σε είκοσι λεπτά.
Καλά θα μου πείτε, δεν υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που μπορούν να τους βοηθήσουν και να μην πεθάνουν τόσο βασανιστικά στα νερά της λίμνης. Δεν υπάρχουν και ο λόγος είναι απλός και μέχρι σε ένα σημείο λογικός .Όσοι περισσότεροι άνθρωποι είναι πάνω στον πάγο, τόσο επικίνδυνο είναι, λόγω του βάρους τους, να σπάσει ευκολότερα ο πάγος, οπότε η επιλογή των ψαράδων είναι μοναδική και μοναχική, να ψαρεύουν μόνοι τους.
Και μετά τα επεξηγηματικά που ζητώ συγνώμη εάν ήταν μακρόσυρτα, αλλά σίγουρα ανέλυαν το πώς και το γιατί, τίθεται το ερώτημα που απορρέει από όλα τα προαναφερόμενα.
Τι κάνει ο ψαράς όταν σπάσει ο πάγος, παραμένει μέσα στο νερό και χάνει την ζωή του σε λιγότερο χρόνο, ή προσπαθεί να «εξέλθει των υδάτων» , όπως έλεγε και ο Σουρής και να παρατείνει την ζωή του έστω για το διπλάσιο χρόνο, έως ότου τα βρεγμένα ρούχα του, να παγώσουν και να τον οδηγήσουν στον θάνατο.
Σίγουρα θα αναρωτηθείτε, τόσος πρόλογος που γράφτηκε , για ποιόν λόγο και γιατί.
Ο λόγος είναι απλός, όσο απλός είναι και ο τρόπος που χάνουν την ζωή τους οι ψαράδες της λίμνης Βαϊκάλης.
Καθημερινά, μετά και το αποτέλεσμα των εκλογών , στο ΠΑΣΟΚ παρατηρείται μια τέτοια αλληλοεξόντωση , που όσο και να μην θέλει κανείς να συγκρίνει κάποια γεγονότα, σίγουρα ή εθελοτυφλεί, ή βαυκαλίζεται μέσα στην δίνη του σπαραγμού.
Και εδώ λοιπόν τίθεται το ερώτημα, ως το δίλημμα της λίμνης Βαϊκάλης.
Με τον Γιώργο, ή με τον Βαγγέλη, με τον Βαγγέλη , ή με τον Γιώργο και εάν όχι και στους διό, τότε με ποιόν, με τον Κώστα.
Το δίλημμα είναι και μεγάλο και δύσκολο, γιατί εάν όλοι τους, δεν συνέλθουν και δεν καταλάβουν ότι το να είσαι Αρχηγός πρέπει και να εμπνέεις και να δημιουργείς ελπίδες για μια καλύτερη ζωή αυτών που θέλεις να σε ψηφήσουν, δυστυχώς στην εναντία περίπτωση, αυτό που λιγότερο μπορείς να πάθεις, είναι το να βρίσκεσαι σε δίλημμα, το πώς θέλεις να τελειώσει η ζωή σου πολιτικά , σε δέκα μέρες, ή σε είκοσι, όπως και ο ψαράς της λίμνης που οι επιλογές του, είναι περιορισμένες, έως απειροελάχιστες.
Αφού λοιπόν αγαπητοί και καθόλα ικανοί κατά την άποψη σας, αρχηγίσκοι, θέλετε να φάτε ψάρια, τουτέστιν να διοικήσετε, δεν έχετε καμμιά έως καμμία επιλογή, παρά μόνο αυτή που οδηγεί στην ομόνοια, στην αυτοσυγκράτηση και στην κομματική και κατ΄επέκταση στην κοινωνική πειθαρχία.
Έτσι μόνο θα πείσετε τους ψηφοφόρους και φίλους σας να σας ακολουθήσουν στα οράματα σας, όταν πρωτίστως πείσετε τους εαυτούς σας ότι το μεγαλύτερο πλεονέκτημα ενός πολιτικού, που θέλει να εξουσιάσει τους άλλους, είναι προηγουμένως να μάθει να εξουσιάζει τον ίδιο του τον εαυτό.
Διαφορετικά , είτε με τον ένα , είτε με τον άλλο, επωνομαζόμενο Αρχηγό, που μέχρι τώρα δεν μας πείσατε ότι σας ενδιαφέρει και πολύ η πρόοδος αυτού του τόπου, η τύχη σας είναι προγεγραμμένη, όπως και η τύχη των ψαράδων της λίμνης.
Με τον έναν το ΠΑΣΟΚ, θα βουλιάξει σε ένα μήνα και με τον άλλον σε διό μήνες, σίγουρα όμως θα βουλιάξει, εφόσον δεν αλλάξετε «ρώτα», μια και η μοίρα σας, είναι προκαθορισμένη, σαν την μοίρα των άτυχων ψαράδων, άλλωστε ο ένας θέλει να οδηγήσει το Κόμμα προς τα δεξιά, ο άλλος προς τα αριστερά, το σίγουρο όμως είναι ότι στο ΠΑΣΟΚ , κανείς δεν είναι ΠΑΣΟΚ.
Και να είστε σίγουροι , ότι το δίλημμα της λίμνης Βαϊκάλης, θα πλανάται πάνω από τα κεφάλια σας, για πολύ, όσο μια εσωκομματική σας διαμάχη, γίνεται βορά στα ΜΜΕ, με τον τρόπο που εσείς οι ίδιοι τα τροφοδοτείτε.
Και εν κατακλείδι, σίγουρα όλα όσα προηγουμένως αναφέρθηκαν, δεν αφορούν μόνο τους αυτόκλητους Αρχηγούς, αλλά και όλους αυτούς που συμπαρασύρονται μαζί τους και τους καταξιώνουν , ή τους απαξιώνουν και τις περισσότερες φορές, προξενούν το μεγαλύτερο κακό.
Και ποιοι είναι αυτοί. Είδος που αναφύεται στην Χώρα μας ποικιλοτρόπως. Κομματοκυνάρια, τα αποκαλεί ο πανεπιστημιακός Ζουράρις.Και δυστυχώς, ουκ έστιν αριθμός.

Πλούσια και αυτή την εβδομάδα που πέρασε, η θεματολογία, τόσο στα πρόσωπα, όσο και στα γεγονότα και μάλιστα όχι μόνο σε επίπεδο Δήμων της ευρύτερης Δυτικής Θεσσαλονίκης, αλλά και πανελλαδικά.
Κον Βύρωνα ΠΟΛΥΔΩΡΑ, Υπουργό Δημόσιας Τάξης
Κύριε Υπουργέ
Αν η πραγματικότητα , ήταν μυστήριο-όπως ισχυριζόταν ο πολυπράγμων Ζάν Κοκτό-, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν μπορώ να το κρίνω, τα πραγματικά περιστατικά που περικλείονται κατά την διάρκεια της υπουργίας σας στον τόσο ευαίσθητο και νευραλγικό τομέα της Δημόσιας Τάξης, σας καθιστούν άτομο μυστηριώδες και κυρίως ακαταλαβίστικο, τόσο για τις πράξεις σας που αφορούν την διοίκηση σας στο Υπουργείο, όσο και για τα λόγια σας που δυστυχώς για πολλούς από εμάς, είναι δύσκολο να κατανοήσουμε το νόημα τους.
Και επειδή, πιστεύω ότι η γλώσσα των αρχαίων προγόνων για την οντότητα σας, είναι και η μητρική σας, επιτρέψτε μου, να σας απαντήσω στις καθαυτό πράξεις σας, με την ίδια γλώσσα. «Άρχεσθαι μαθών, άρχειν επιστήσει», που σημαίνει ότι για να ηγηθείτε αχρείων υφισταμένων σας, πρωτίστως πρέπει να μάθετε να εξουσιάζετε του ίδιου του εαυτού σας, τουτέστιν , δεν μπορώ να καταλάβω, την χρησιμότητα ενός Υπουργού, που στην θέση του-κατά την δική του ρήση- «αγγαρεία κάμνομεν»,εάν το μεταφέρω σωστά.
Επειδή κύριε Υπουργέ, υπηρέτησα και εγώ για είκοσι οκτώ χρόνια σε αυτό το Υπουργείο, τόσο ως Υφιστάμενος, όσο και ως Προιστάμενος, στην ιδιόμορφη, ιδιότροπη, δύσκολη και ιδιάζουσα αυτή δουλειά, οι άνθρωποι που με ενέπνεαν για το καλύτερο, ήταν αυτοί που δεν με απαξίωναν, αλλά αυτοί που επικροτούσαν την οποιαδήποτε προσπάθεια μου, ώστε εάν μια φορά αποτύγχανα σε κάποιο θέμα που καταπιανόμουν, ξανά-ξανά να προσπαθώ να το φέρω σε πέρας επιτυχώς.
Αυτό για όλους εμάς που αντιλαμβανόμαστε καλύτερα τη γλώσσα του λαού, λέγεται πατρική νουθεσία και επιβράβευση των προσπαθειών τους. Εσείς τους απαξιώσατε εσαεί και απαξάπαντες. Τι θέλεις να σου προσφέρουν και αυτοί οι έρμοι.
Βέβαια να συμφωνήσω μαζί σας, για την απομάκρυνση των παρασίτων και των πραγματικών αχρείων, αυτών που νέμονται και τον κόπο των συναδέλφων τους και ουσιαστικά δεν σέβονται τον ιδρώτα τους για την πάταξη του εγκλήματος και τόσον άλλων καθηκόντων που έχουν επιφορτισθεί οι συνάδελφοι τους. Συνεργασθείτε με τους άξιους, και τους αχρείους να τους στείλετε στα «τάρταρα τα ενδότερα». Τότε θα σας παραδεχθώ. Αλλά να σας κάμνει ο Πρωθυπουργός την τιμή, να σας υπουργοποιεί και εσείς να παραμένετε στη θέση σας, «από αγγαρεία», λυπάμαι πολύ, αυτό δεν αφορά το βίτσιο σας, αλλά αφορά την ασφάλεια ενός λαού που πληρώνει φόρους και αναμένει από τους ιθύνοντες Υπουργούς του, δράση και σύνεση, για αγαθοεργό αποτέλεσμα στον τομέα, στον οποίο ετάχθητε. Τότε ίσως η πραγματικότητα, θα ήταν ολοφάνερη και χειροπιαστή, και όχι μυστήριο.

Κον Χάρη Τσιόκα-Βουλευτή του ΠΑ .ΣΟ.Κ.
Κύριε Βουλευτά
Σε ομιλία σας τις προάλλες στον Δήμο Κουφαλίων και μάλιστα σε πολυπληθές ακροατήριο, άκουσα με προσοχή, την στεντόρεια φωνή σας, να προσπαθεί να πείσει τους παρευρισκομένους, ότι το ΠΑΣΟΚ σίγουρα δεν είναι ίδιας ιδεολογίας με την Νέα Δημοκρατία και υπάρχουν σαφείς διαφορές, τόσο σε επίπεδο δράσης, όσο και σε επίπεδο ιδεών.Το πρόβλημα όμως δεν είναι , όπως τουλάχιστον το κατάλαβα εγώ, αν αυτό το γνωρίζουν οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ, αλλά , αν το γνωρίζετε εσείς τα στελέχη του. Γιατί οι πράξεις των στελεχών του, κυρίως θα δημιουργήσουν την διαφορά, ώστε να πείσουν τους ψηφοφόρους για το αντίθετο. Πολύ φοβάμαι ότι , μερικοί καρεκλοκένταυροι από τα στελέχη σας, ζώνη ασφαλείας θέλουν να φορέσουν και πάλι σε «θώκους υπουργικούς και βάλε», εξασφαλίζοντας βίον ανθόσπαρτον και ευδαίμονα και δεν βαριέσαι και πάλι ο λαός.
Όταν λοιπόν τους νουθετήσετε κύριε Βουλευτά, είτε απομακρύνοντας τους, είτε βάζοντας τους , στον σωστό δρόμο, τότε μόνο το ΠΑΣΟΚ, μπορεί να έχει ιδεολογική διαφορά από οποιοδήποτε κόμμα του Κοινοβουλίου. Διαφορετικά, παραφράζοντας μια αγγλική παροιμία που λέει ότι « αν μια φορά αποτύχεις, ξανά –ξανά προσπάθησε», πολύ φοβάμαι ότι, όσες φορές και να προσπαθήσετε, στην αποτυχία, θα οδηγηθείτε.




Κους-Κους Δημοτικούς Συμβούλους του Δήμου Κουφαλίων.

Κύριοι, με τα πρόσφατα θλιβερά γεγονότα τόσο σε πανελλαδική κλίμακα, όσο και σε τοπική-με την περίπτωση πυρκαγιάς σε συμπολίτη μας-, κρίνεται απαραίτητη η οποιαδήποτε δράση σας και η συνεννόηση σας, προκειμένου ο Δήμος μας, αν μη τι άλλο, τουλάχιστον να αποκτήσει ένα όχημα πυρόσβεσης, που πιστεύω ότι με λίγη καλή θέληση και τρόπος μεταχείρισης του θα βρεθεί και θα εξυπηρετήσει τα μέγιστα, έστω και σε μια και μόνο περίπτωση-πράγμα που αντεύχομαι-, στα όρια του καποδιστριακού Δήμου μας.
Και στο κάτω-κάτω, αν δεν υπάρχουν ανάλογα κονδύλια της κρατικής μέριμνας-που πρέπει να υπάρχουν-, προσπαθήστε με εράνους, κάτι που είναι εφικτό, προβάλλοντας την επιτακτική του ανάγκη και ανάλογα στους συμπολίτες μας, για την απόκτηση του.
Χρόνια το ακούω στις εξαγγελίες των υποψηφίων Δημάρχων, και μόλις περάσουν τα σκαλιά της εξουσίας, μπλέκονται στα χρονοβόρα γρανάζια της καθημερινότητας, χάνοντας το δάσος και βρίσκοντας το δένδρο. Καιρός να το υλοποιήσετε.

Κους-Κους Υπερόπτες Πολιτικούς, ακατονόμαστους και μη

Κύριοι, διάβαζα προχθές σε μια συνέντευξη που ανέφερε ότι στη Γαλλία , προκειμένου να ακολουθήσεις πολιτική καριέρα, το πρώτο προσόν που απαραιτήτως πρέπει να έχει κάποιος που επιθυμεί τέτοιου είδους μονοπάτια, πρέπει να είναι απόφοιτος της Ecole Nationale Administrative, δηλαδή με λίγα λόγια πρέπει να είσαι απόφοιτος μιας Εθνικής Σχολής Διαχείρισης, σε στενά πλαίσια μετάφρασης.
Δηλαδή ούτε λίγο, ούτε πολύ, πρέπει να έχεις τα ουσιαστικά προσόντα που καθιστούν τον πολιτικό γνώστη της διαχείρισης πραγμάτων και καταστάσεων και όχι Βιογραφικό πέντε σελίδων με ψεύτικα κυρίως στοιχεία και εντυπωσιακές «μπούρδες».Λές και δεν γνωριζόμαστε σε αυτό τον τόπο.
Στον τόπο μας , φαίνεται ότι η πολιτική και οι πολιτικοί εκπορεύεται και εκπορεύονται με γνώμονα τις κουμπαριές και τις λοβιτούρες, και εν κατακλείδι, αυτό που διαφαίνεται στη συνέχεια, είναι η προσωπική «κονόμα».
Γιατί , δεν μπορεί να σε κατονομάζουν ότι τα «άρπαξες» και να σε φωτογραφίζουν σε όλες τις εκφάνσεις των δραστηριοτήτων σου, και σύ «πέρα βρέχει».
Δύο πράγματα τότε συμβαίνουν, ή ότι είσαι χοντρόπετσος και σε φτύνουν και συ αντιλαμβάνεσαι ότι ψιχαλίζει, ή ότι τα άρπαξες και «ποιείς την νήσσα», κοντολογίς κάνεις την πάπια, γιατί λές που θα πάει , θα περάσει, θα ξεχαστεί και αποδώ πάνε και οι άλλοι Το πρόβλημα όμως είναι τι θα απολογηθείς στα παιδιά σου μεθαύριο, για τα αποκτηθέντα περιουσιακά σου στοιχεία, πώς τα απέκτησες και σε βάρος ποίων.. Έτσι όπως με κατηγορούν, ή με τον τίμιο ιδρώτα μου. Γιατί τους κατηγόρους σου, όταν είσαι «καθαρός», τους στέλνεις στον «κατή» και δεν τους έχεις καθημερινά να σε συκοφαντούν ασύστολα και προπαντός άδικα. Διαφορετικά λουφάζεις και περιμένεις την «θεία Δίκη».Άλλωστε, υπερόπτη πολιτικέ που κυρίως σε σένα απευθύνομαι, το καταραμένο, στην κατάρα καταλήγει, διαφορετικά , θα μας πέσουν και τα λίγα αυτά μαλλιά που μας απέμειναν, και θα χρειαστούμε περούκες.
Και είναι πανάθεμα τις και ακριβές.

Κους-Κους συμπολίτες μου
Αγαπητοί φίλοι συμπολίτες, αντιλαμβάνομαι ότι σε μια ευνομούμενη κοινωνία, αυτοί που απαρτίζουν το Κράτος-Έθνος, είμαστε εμείς οι ίδιοι και επομένως η κάθε διαμαρτυρία μας που αφορά τους πολιτικούς μας και κάθε είδους διαχειριστές της εξουσίας σε αυτόν τον τόπο, είναι «σάρξ εκ της σαρκός μας».
Άραγε λοιπόν, «τι μέλλει γίγνεσθαι». Απλώς, εφαρμόστε αυτό που κυρίως διεμήνυσε ο αλησμόνητος Πρόεδρος των Η.Π.Α. Τζών Φ.Κέννεντυ, στους συμπατριώτες του Αμερικανούς.
«Αμερικανοί, μη ρωτάτε τι πράττει για σας η πατρίδα, τι κάνετε εσείς για αυτή , είναι το ερώτημα».
Επομένως, φίλοι συμπατριώτες, παραφράζοντας την ρήση του αδικοχαμένου δολοφονηθέντος Προέδρου, μαζί με αυτά που πράττουν οι πολιτικοί μας για μας, καιρός είναι να πράξουμε και εμείς τα δέοντα, αντιστεκόμενοι σε κουμπαριές και σε «σωτήρες» ουρανοκατέβατους, που μόνη έγνοια τους είναι, το πώς θα αυγατίσουν την περιουσία τους.
Και να είστε σίγουροι ότι, τουλάχιστον θα κοιμάστε ήσυχοι, χωρίς να πετάνε από πάνω σας, μαλλιά ,κουβάρια και περούκες.
Αυτά λοιπόν για αυτή την βδομάδα και «εις αύριον τα σπουδαία»

Μετά από τα θλιβερά γεγονότα των ημερών, που αφορούν τις απέραντες και τις αμέτρητες πυρκαγιές σε όλο τον πανελλαδικό χώρο, σίγουρα εκείνο που φταίει δεν ξέρω αν είναι, το ότι αποδυναμώθηκαν οι υπηρεσίες και δεν δόθηκαν τα ανάλογα οικονομικά κονδύλια, προκειμένου να προλάβουν το κακό, εκείνο όμως που ξέρω και σίγουρα είναι καταστροφικό για τον τόπο, είναι ότι όλοι μας θα είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε σε συνθήκες περιβάλλοντος πολύ πιο επιβλαβείς, παρότι ο άνθρωπος σε πολλούς τομείς της επιστήμης, έχει προοδεύσει θεαματικά, επιμηκύνοντας τον μέσο όρο της ζωής του, κατά πολύ. Φαίνεται όμως πολλοί από εμάς που οι πυρκαγιές είτε είμαστε μακριά και δεν μας αγγίζουν, είτε δεν έχουμε συνείδηση των όσων συμβαίνουν γύρω μας, η άποψη μας γύρω από αυτήν την οικολογική καταστροφή, είναι αυτή που αποτυπώθηκε σε πολλά πλακάτ, σε διαδήλωση στην Αθήνα στη Βουλή, που ούτε πολύ είτε λίγο, ανέφεραν ότι « το δάσος δεν χρειάζεται προστάτες και εφόσον δεν μπορεί να τα καταφέρει μόνο του σε ένα τόσο ανταγωνιστικό κόσμο, είναι άξιο της μοίρας του».
Άλλωστε , όποιος από εμάς έχει ανάγκη από οξυγόνο και το θέλει πολύ, άς πάει να το αγοράσει στα Φαρμακεία, πουλιέται και εκεί.
Τι χρήζουν τα δένδρα μέσα σε μια κοινωνία που τα πάντα μπορεί να τα αγοράσει κανείς.
Θέλεις δροσιά, κάψε ένα δένδρο και αγόρασε κλιματιστικό.
Δηλαδή η Μύκονος που δεν έχει δένδρα, τι κακό έχει, μια χαρά είναι και μάλιστα προσφέρει αρκετά έως υπεραρκετά στο Α.Ε.Π με τον Τουρισμό της που όλο και αυξάνεται αλματωδώς.
Πέρα όμως από το δυνατό και καυστικό χιούμορ που ήταν γραμμένο στα συνθήματα των πλακάτ της συγκέντρωσης και που προαναφέρονται, εκείνο που μας διαφοροποιεί από άλλους λαούς και μας καταττάσει στους έσχατους αυτής της υφηλίου, σε θέματα που αφορούν το περιβάλλον και την μόλυνση του, είναι η αδιαφορία μας και ο ωχαδελφισμός μας, λές και αν σήμερα καεί το δάσος παρακείμενης πόλης ή Νομού, αύριο δεν θα ανάψει και σε μας μια ανάλογη φωτιά με τα επακόλουθα που καθημερινά βλέπουμε στους δέκτες της Τηλεόρασης.
Επιστημονικά περιοδικά που ασχολούνται με το περιβάλλον, αναφέρουν ότι, ένας πνεύμονας από πράσινο που η έκταση του είναι ανάλογη με τον πληθυσμό μίας πόλης, όλες οι ασθένειες που αναφέρονται σε αναπνευστικά προβλήματα, σχεδόν μηδενίζονται και όχι μόνο σε τέτοιου είδους ασθένειες, ενώ τουναντίον, πόλεις που επιβαρύνονται από Βιομηχανίες και τους λείπει κατά πολύ το πράσινο, «μοντέρνες» ασθένειες, πλήττουν τον πληθυσμό της , καθημερινά.
Βέβαια , η οργή των κατοίκων που περιβάλλουν « το κλεινόν άστυ», όπως λένε την πρωτεύουσα μας, την Αθήνα, θάλεγα ότι είναι μεγάλη, χωρίς όμως να αναρωτηθεί ο καθένας μας, είτε κάτοικος Αθηνών , είτε ετεροδημότης της, τι πραγματικά κάνουμε για την προστασία αυτού του δάσους, είτε στην Πάρνηθα, είτε οπουδήποτε αλλού.
Κάποτε ο Τζών Φ. Κέννεντυ , όντας Πρόεδρος των Η.Π.Α., μέσα στη Βουλή, ανεφώνησε σε ανάλογη περίπτωση καταστροφής στην πατρίδα του, εκείνη την περίφημη ρήση «μη ρωτάτε Αμερικανοί το τι κάνει η Αμερική για εσάς, να ρωτάτε τον εαυτό σας το τι κάνετε, εσείς για την πατρίδας σας την Αμερική».
Φαίνετε ότι αυτή η φράση , περικλείει όλο το νόημα της αδιαφορίας των Ελλήνων απανταχού του ελλαδικού χώρου, για το περιβάλλον και την προστασία του και δυστυχώς όταν αυτό καταστραφεί, με κροκοδείλια δάκρυα, θρηνούμε τα αποτελέσματα της αδιαφορίας μας , διερωτούμενοι, το τι θα αφήσουμε ως κληρονομιά , στα παιδιά μας και στις επόμενες γενεές. Μα και τα παιδιά μας δυστυχώς, ως επέκταση του εαυτού μας, δεν τα παραδειγματίζουμε με τις πράξεις μας, για να γίνουν καλύτερα από εμάς, αν μια φορά αποτύχουν, ξανά ξανά να προσπαθήσουν.
Εδώ στον τόπο μας, εμπνευσμένοι άρχοντες-αν θυμάμαι καλά οί πρώην Δήμαρχοι Βογιατζής και Χατζηδημητρίου, φρόντισαν να σπείρουν περιμετρικά της πόλης και σε φυσικούς δρυμούς, πολλά δένδρα, ούτως ώστε η πόλη μας, να ανακουφίζεται από οξυγόνο, αυτά που βρίσκονται στα «χίλια δένδρα» και κάτω από το Μοναστήρι μας. Δυστυχώς όμως η φροντίδα των ιθυνόντων και των κατοίκων, ήταν μηδαμινή όλα αυτά τα χρόνια, με αποτέλεσμα την πλήρη εγκατάλειψη του δάσους, με σκουπιδότοπους, με αποξηραμένα κλαδιά και εναπόθεση κάθε εύφλεκτου αντικειμένου από κατοίκους-επισκέπτες, με κίνδυνο καθημερινό , όπως παρακολουθούμε καθημερινά, να γίνουμε και μείς-πράγμα που απεύχομαι-είδηση της ημέρας, αν ανάψει και γίνει παρανάλωμα της φωτιάς, αυτός ο πανέμορφος πνεύμονας.
Σε όλους εμάς λοιπόν, εναπόκειται να τον διατηρήσουμε και κυρίως να τον φροντίσουμε, Δήμαρχοι και κάτοικοι και αυτό που τώρα επιτακτικά απαιτείται, είναι η αποκομιδή και η αποψίλωση όλων των ξένων αντικειμένων και μη, από το δάσος, γιατί σε αντίθετη περίπτωση –όπως και στην Πάρνηθα-θα μετράμε τα αποτελέσματα της αδιαφορίας μας.
Πρόταση-Δήλωση του υπογράφοντος, μία εκστρατεία των κατοίκων με προσωπική εργασία, όπως γινόταν παλαιότερα, κάποιες ημέρες που θα μας οργανώσει ο Δήμος, να εκδράμουμε για τον καθαρισμό με όλα τα μηχανοκίνητα μέσα του Δήμου, ευελπιστώντας ότι με αυτόν τον τρόπο, θα καθαρίσουμε το τόπο και θα σώσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.
Μαθαίνω, ότι ο Δήμος-δεν γνωρίζω τον τρόπο-έχει στην διάθεση του, ένα πυροσβεστικό όχημα. Συγχαρητήρια στη διοίκηση του Δήμου και σε όσους συνέβαλαν, στην απόκτηση του.
‘Ενας συμπολίτης μας, Αξιωματικός του Πυροσβεστικού Σώματος, ο Κ.Τσάγκαλος, κατοικεί μαζί μας, και όπως τουλάχιστον είμαι σε θέση να γνωρίζω, προτίθεται να βοηθήσει στην δημιουργία ενός εθελοντικού Σώματος που θα εκπαιδευθεί τουλάχιστον στα πρωταρχικά στάδια της πυρόσβεσης, κάτω από την φροντίδα του και τις γνώσεις του, ούτως ώστε να μην θρηνούμε περιουσίες-όπως συνέβη πρόσφατα με συμπολίτη μας-, και όχι μόνο. Ο εθελοντισμός στην Ευρώπη, είναι τρόπος ζωής και εδώ στην Ελλάδα, αυτό που μας ενδιαφέρει είναι , μία πιθαμή μακριά από εμάς, και δεν βαριέσαι, ότι θέλει άς γίνει.
Κοντολογίς λοιπόν και κλείνοντας, αναγράφομαι ως ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ με α]α 1 και ελπίζω να βρεθούν και άλλοι, όχι κυρίως για να επικροτήσουν την πρόταση μου ,αλλά να σώσουμε ακόμη ένα πνεύμονα πρασίνου, αυτόν που τόσο ανάγκη έχει η Πατρίδα μας

Από σήμερα και στο εξής , η στήλη ΕΠΙ ΠΑΝΤΟΣ ΕΠΙΣΤΗΤΟΥ, αλλάζει ρότα, προσπαθώντας να δικαιολογήσει τον τίτλο της, στην κυριολεξία όμως. Και εξηγούμαι. Δεν θα ασχολείται αποκλειστικά με μια θεματολογία που στις περισσότερες φορές παρότι κυριολεκτούσα, είναι και μακροσκελής και κουραστική στον αναγνώστη, αλλά θα διοχετεύει τα γραφόμενα της , σε παρατηρήσεις, σε κακώς κείμενα, θα αφουκράζεται τις ανησυχίες των συμπολιτών μας, σε όλο το Δημοτικό διαμέρισμα για κάθε τι που τους αφορά σε σχέση με τον Δήμο και την ίδια κοινωνία που ζούν και εργάζονται, και θα καταγράφει κάθε τι κακοπροαίρετο και κινούμενο από σκοπιμότητα από οποιαδήποτε Υπηρεσία και να εκπορεύεται, πιστεύοντας έτσι, ότι συμβάλει έστω και στο ελάχιστο, στη χρηστή διοίκηση και στην αγαστή συνεργασία πολιτών και Αρχών.
Η πρόθεση μας, είναι εντελώς καλοπροαίρετη και ανιδιοτελής και κυρίως μακράν ημών και υμών από εισαγγελικά αξιώματα και κατηγορίες. Ο γράφων όμως πιστεύει ακράδαντα, ότι η εξουσία πρέπει να είναι ελεγχόμενη και όχι στο απυρόβλητο, γιατί έτσι μόνο ο εξουσιάζων θα μάθει να άρχει πρωτίστως τον εαυτό του, για να άρχει στη συνέχεια και τους άλλους .Ίσως κάποια θέματα που αφορούν την πολιτεία που ζούμε, όταν συζητηθούν, είτε μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο, είτε μέσα σε παρέες ανθρώπων που αγαπούν το τόπο τους και νοιάζονται για αυτόν, δοθούν λύσεις προσοδοφόρες και προπάντων εφικτές.
Μάλιστα, το να είμαστε στη διάθεση κάθε πολίτη αυτού του τόπου, αφουκραζόμενοι τον προβληματισμό του, για οτιδήποτε που θέλει να μας εμπιστευτεί , καθιστούμε τον καθένα υπεύθυνο στο κάθε τι που λέει και όχι να το «πούμε για να το πούμε».
Αυτά λοιπόν, για να εξηγούμαστε, για να μην παρεξηγούμαστε.

Κον Δ. Μπελίδη-Δήμαρχο Δήμου Κουφαλίων
Κε Δήμαρχε, αντιλαμβάνομαι ότι ένας καινούργιος Δήμαρχος με θητεία ολίγων μόνο μηνών, σίγουρα έχει να αντιμετωπίσει πάρα πολλά θέματα, τόσο εσείς, όσο και οι συνεργάτες σας.Φρονώ όμως ότι έφτασε ο χρόνος , να ασχοληθείτε με ένα σοβαρό θέμα που αφορά τον πεζόδρομο του Δήμου Κουφαλίων. Και επειδή η έννοια του πεζοδρόμου, όσον αφορά τον Κ.Ο.Κ., είναι ό δρόμος όπου κυκλοφορούν πεζοί, παράκληση πολλών πολιτών, αφού προηγουμένως συννενοηθείτε με τους κατοίκους και τους επαγγελματίες που διαβιούν στον πεζόδρομο, να τον επαναφέρετε, στην αρχική του μορφή, αυτή που αρχικά δημιουργήθηκε. Η καλαισθησία και ο επαρκής φωτισμός θα συμβάλλουν τα μέγιστα, στον εξωραισμό του Δήμου μας και επιτέλους ο πεζόδρομος, θα είναι χώρος αναψυχής για τους πολίτες και προπαντός για τις μητέρες και τα παιδιά τους και όχι PARKING για αυτοκίνητα και κάθε είδους τροχοφόρα.

Κον Διοικητή του Τμήματος Τροχαίας Κινήσεως Χαλκηδόνος
Κε Διοικητά, γνωρίζω ότι οι υπηρεσιακές σας ανάγκες, είναι και τεράστιες και δυσεπίλυτες τις περισσότερες φορές. Αυτό όμως , δεν σας απαλλάσει των ευθυνών σας από το να διαθέσετε σε τακτά χρονικά διαστήματα, στον Δήμο Κουφαλίων, Αστυνομικούς ένστολους και εποχούμενους σε εβδομαδιαία βάση που κύριο καθήκον τους θα είναι η τήρηση των κανόνων του Κ.Ο.Κ., κυρίως σε δίκυκλα που οδηγούνται από νεαρά άτομα, χωρίς τις απαιτούμενες άδειες και γνώσεις, Να είστε σίγουρος , τόσο ο ίδιος, όσο και οι συνεργάτες σας, ότι θα βοηθήσετε πάρα πολύ, στην εύρυθμη κυκλοφορία πεζών και οχημάτων. Ενημερωτικές ομιλίες οργάνων του Τμήματος σας σε έδρες των Δήμων της χορογραφικής αρμοδιότητος σας, θα επαινεθούν και θα αλλάξουν άρδην την μορφή των Υπηρεσιών σας. Θα μας βρείτε αρωγούς σας, σε κάθε προσπάθεια σας.

Κους-Κους Δημοτικούς Συμβούλους Δ.Σ.Δήμου Κουφαλίων
Κύριοι, πιστεύω ότι θα ήμουν ο τελευταίος πολίτης αυτού του τόπου, που θα σας υποδείκνυα τα καθήκοντα σας. Οι αμμοληψίες όμως στο Δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου και συγκεκριμένα στον ποταμό Αξιό, στην προηγούμενη Διοίκηση του Δήμου, δημιούργησαν προβλήματα που καθιστούν το πρόβλημα. έτι σοβαρότερο. Καταγγελίες πολιτών, αφορούν φορτηγά που με τα πρωινά κυρίως δρομολόγια τους, όταν έρχονται να παραλάβουν την άμμο, ρυπαίνουν με μπάζα τον ποταμό, προερχόμενα κυρίως από την πόλη της Θεσσαλονίκης, γιατί εάν επιχειρούσαν να τα τοποθετήσουν σε χωματερές, ή οπουδήποτε αλλού, έπρεπε να αποδώσουν και το ανάλογο χρηματικό τίμημα, ανάλογα με το τοννάζ. Τώρα με την νέα σύμβαση εξώριξης της άμμου και τους νέους όρους εκμετάλλευσης, θεωρώ εφικτό από την πλευρά σας, τον απαιτούμενο έλεγχο και σε αυτόν τον τομέα, που αφορά την περιβαντολογική προστασία του ποταμού, σε όλα τα επίπεδα.

Κους-Κους Υπερόπτες Πολιτικούς Άρχοντες και μη
Κύριοι να θυμάστε έναν βασικό κανόνα της πολιτικής που διάβασα προχθές τυχαία σε ένα περιοδικό. «Το να κοροιδέψει κανείς για μεγάλο χρονικό διάστημα, λίγους ανθρώπους, αυτό είναι εφικτό. Το ίδιο μπορεί να πράξει , κοροιδεύοντας πολλούς ανθρώπους για μικρό χρονικό διάστημα. Να κοροιδεύει όμως τους πάντες και για πάντα, να είστε σίγουροι ότι όχι μόνο δεν είναι εφικτό, αλλά γυρίζει ως μπούμεραγκ, στον ίδιο πολιτικό υπερόπτη.»
Αυτό κυρίως προς γνώση και συμμόρφωση.

Κον Διοικητή Αστυν Τμήματος Κουφαλίων
Κε Διοικητά, γνωρίζω ότι η προσπάθεια σας στην αστυνόμευση αυτού του τόπου, που έχετε την ευθύνη, και δύσκολη είναι και επίπονη. Ένα συνεργείο μικτό, αποτελούμενο από Αστυνομικούς της Υπηρεσίας σας και Δημοτικούς Υπαλλήλους, μπορεί να συγκροτηθεί και να μεριμνήσει για την απομάκρυνση, τόσο εντός των κατωκημένων περιοχών του Δημοτικού Διαμερίσματος, όσο και στο επαρχιακό οδικό δίκτυο, από χίλιες διό πινακίδες διαφημιστικές που τοποθετούνται χωρίς άδεια της αρμόδιας Υπηρεσίας και δυσκολεύουν κατά πολύ, την ομαλή κυκλοφορία των οχημάτων. Μάλιστα πολλά από τα σήματα της Τροχαίας και κυρίως πινακίδες STOP, καλύπτονται από βλάστηση, με αποτέλεσμα την σύγκρουση οχημάτων με υλικές ζημίες και σωματικές βλάβες. Τουλάχιστον με την προσπάθεια σας αυτή, θα βοηθήσετε τους έννομους πολίτες αυτού του τόπου, εάν επιθυμούν να διαφημισθούν, να το πράξουν ασφαλέστατα και προπάντων, νόμιμα.

Κους-Κουςτου Νέου Δ.Σ. του Π.Α.Ο. Κουφαλίων.
Πριν λίγες μέρες, στην αίθουσα του Δ.Σ. του Δήμου Κουφαλίων, έλαβε χώρα η Γενική Συνέλευση της ομάδος μας, μέσα σε κλίμα πολιτισμένο και κυρίως ελπιδοφόρο.
Η απερχόμενη Διοίκηση, λαμβάνοντας τα εύσημα από τα παρευρισκόμενα μέλη, έθεσε δια μέσου του Προέδρου της κ Κ. Βαρδαλή τους προβληματισμούς της για την πορεία της ομάδας και όχι μόνο. Η νεοεκλεγείσα Διοίκηση, με επικεφαλής τον κον Χρήστο Κοντάκη, ΄Εμπορο , στο σύνολο των ανθρώπων που απαρτίζουν το νέο Δ.Σ., αποτελείται απο άτομα επαίοντα που γνωρίζουν το αντικείμενο του ποδοσφαίρου, καλύτερα από οποιοδήποτε τρίτο.
Η στήλη πέρα από τα ειλικρινή συγχαρητήρια της, θάθελε να τους επισημάνει ότι ο αθλητισμός προάγεται μέσα από την ευγενή άμιλλα και όχι μέσα από υπαινιγμούς, μηχανορραφίες και ίντριγκες. Η προώθηση ποδοσφαιριστών που ανήκουν στα φυτώρια και κυρίως, είναι συμπατριώτες μας, πρέπει να είναι το κύριο μέλημα τους. Και κυρίως αν οι κάτοικοι της πόλης μας, θέλουν να καμαρώνουν για αυτή την πολύπαθη ομάδα, καιρός είναι να βρεθούν κοντά της, με κάθε μέσο, κάτι που επεσήμανε και ο κ. Δήμαρχος, στην γενική συνέλευση.
Αυτά λοιπόν για αυτή την εβδομάδα και «οψόμεθα» για νεότερα.

Δεν ξέρω αν πήρατε χαμπάρι, λόγω κυρίως της Αντριάδας, αλλά μέγα πολιτιστικό γεγονός συνέβη αυτές τις μέρες στην πόλη μας.
Θάλεγα ότι η άφιξη του Μέγα καλλιτέχνη που στο άκουσμα του ονόματός του, τρέμει ολόκληρη η Ελλάδα , ισοδυναμεί με αφίξεις πολύ σημαντικών ανθρώπων και αυτό από μόνο του , δημιουργεί μια τέτοια δυναμική, που όμοια της δεν έχει ταίρι.
Αν δεν καταλάβατε για ποιο άτομο σχολιάζουμε, φοβούμαι πολύ ότι σας βρίσκω πολύ καθυστερημένους, τουλάχιστον στον καλλιτεχνικό τομέα και μάλιστα πιο συγκεκριμένα στον τομέα του τραγουδιού.
Πρόκειται για τον ένα , τον ανεπανάληπτο, τον μοναδικό , το αηδόνι της Ελλάδας και όχι μόνο , τον ΒΑΣ-ΒΑΣ τον ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ..
Γνωστό CLUB της πόλης μας, για λόγους που εγώ δεν παρεξηγώ, γιατί μια επιχείρηση κοιτάζει πρωτίστως το συμφέρον της και το πώς θα διαφημισθεί, μετακάλεσε στην πόλη μας, τον προαναφερόμενο καλλιτέχνη, προκειμένου με την στεντόρεια φωνή του και το
«ποιητικό» του τραγούδι, να αναπτερώσει την υποβόσκουσα κουλτούρα μας , και έτσι πλέον αναβαθμισμένοι και πολιτιστικά «ανεβασμένοι», να γραφτεί και η πόλη μας- όπως άλλωστε και τόσες άλλες στον Ελλαδικό χώρο-στο Βιβλίο Γκίνες, όχι φυσικά διαγωνιζόμενη για κάτι πολύ σημαντικό, αλλά απαιτώντας το Βραβείο καρακιτσαρίας.
Θα ήμουν ο τελευταίος σε αυτό τον μάταιο κόσμο, που θα ισχυριζόμουν ότι ακούω μόνο άσματα που η κλασσική τους δομή είναι και τι κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα τους.
Αυτό όμως απέχει παρασάγκας, από το να πάω να πληρώσω-και αυτό είναι το λιγότερο- και να συμμετέχω σε ένα θέατρο παράλογης και γύφτικης υποκουλτούρας.
Και για να μην χαρακτηρισθώ και «ρατσιστής», ο ίδιος ο αοιδός Παρασκευάς δηλώνει την γυφτιά του, μια και μετά από τόσα χρόνια περνώντας ο χρόνος, βρήκε και ο ίδιος την γενιά του, προκαλώντας προκλητικά θάλεγα,τον καθένα μας, που αντιστέκεται σε άσματα τύπου , Βας, Βας ο Παρασκευάς και το νινί, σέρνει καράβι[άλλη μεγάλη καλλιτέχνιδα και αυτή που τραγούδησε το Νινί, με πλούσια «φωνητικά» προσόντα]
Θα μου πείτε φταίει αυτός ο φουκαράς, που μέχρι προχθές προσπαθώντας να θρέψει την φαμίλια του , πουλούσε Λαχεία και σήμερα με την δύναμη των μέσων[βλέπε καλλίτερα Τηλεόραση], μέσα σε μια νύχτα, έγινε η πρώτη φίρμα, κάτι που άλλοι άνθρωποι, καλλιτέχνες και μη, προσπαθούν να το πετύχουν , μια ζωή ολάκερη.
Για το γεγονός όμως ότι αράδιασε τα παιδιά στη σειρά, απαιτώντας και το όχι ευκαταφρόνητο ποσό των δύο ευρώ, προκειμένου να τους παραχωρήσει την αυτομουτσουνάρα του σε αυτόγραφο και μάλιστα ρετουσαρισμένη από την σκουριά, φταίνε χίλιοι δύο και όχι μόνο.
Φταίει πρωτίστως η ίδια η κοινωνία που παράγει κάθε είδους «καλλιτεχνικά» σκουπίδια και τα πασσάρει σε όλους μας με πολύ άνεση και χωρίς κανένα έλεγχο, μέσα από το «γυαλί». Φταίμε και όλοι εμείς που η οικονομική μας δυσπραγία, δεν μας απελευθερώνει και δεν μας απαγκιστρώνει από την τόσο φθηνή διασκέδαση της τηλεόρασης και αναγκαστικά καθόμαστε και χαζεύουμε, όλα αυτά τα τηλεοπτικά σκουπίδια, ενώ θα μπορούσαμε να ασχοληθούμε με χίλια δύο άλλα πράγματα στον ελεύθερο χρόνο μας και για την διασκέδαση μας.
Φταίει η ίδια η Πολιτεία που με τα θεσμοθετημένα όργανα της, ποτέ δεν έβαλε φραγμό σε κάθε τι φτηνό και ποταπό, ποτέ δεν δημιούργησε τα στεγανά που αναξιοπαθούντα άτομα , να γίνονται «βορά»σε κάθε εξυπνάκια-έμπορο της δυστυχίας και της ανέχειας.
Φταίει η ίδια η οικογένεια, που στο κυνήγι της ευτυχίας που ακούει στο όνομα της οικονομικής ευμάρειας, απασχολούνται όλα τα ενεργά μέλη της με δυό και τρείς δουλειές και αφήνονται έτσι στο λίγο χρόνο που τους απομένει , στην πρόχειρη και λάγνα διασκέδαση της κυρίας-καθόλα συμπαθεστάτης-που τους τα λέει, έξω από τα δόντια[δεν ξέρω που τώρα θα έχει την οικονομική δυνατότητα να τοποθετήσει μια μασσέλα, θα το πράξει , ή θα μείνει με το ένα δόντι της, μήπως και χαλάσει αλλοιώς το φανταιζί προφίλ της].
Φταίει η Παιδεία μας που δεν προετοιμάζει τα παιδιά μας για κάτι ουσιαστικό και μεγαλόπρεπο. Γιατί μη μου πείτε, είδα στη σύναξη παιδιά όλων των οικογενειών που απαρτίζουν την μικρή μας κοινωνία, στην προυπάντηση του καλλιτέχνη και τον ανούσιο αγώνα τους, να αποσπάσουν έστω και με την αδρή αμοιβή, ένα αυτόγραφο.
Παραφράζοντας λοιπόν ένα άλλο άσμα μιας άλλης «μεγάλης» καλλιτέχνιδας που ακούει στο όνομα Ελισσάβετ, που είναι, όχι ο Βάγκνερ και όχι ο Πουτσίνι, αλλά που είναι το Ε Σ Ρ, που είναι το Υπουργείο το επιτετραμμένο, που είναι όλοι αυτοί , οι ανευθυνουπεύθυνοι , για να μας απαλλάξουν από την προχειρότητα και την ξετσιποσιά, της γαρδούμπας και του ντονέρ, μια και η τσίκνα έφτασε και βρόμισε και εκτός ελλαδικού χώρου.
Εν κατακλείδι όμως, φταίμε εμείς οι ίδιοι που με το παράδειγμα μας και την στάση μας, οδηγούμε τα ίδια τα παιδιά μας, στην προχειρότητα και στην υποκουλτούρα.
Γιατί μη μου πείτε, ότι « εμείς τέτοια σκουπίδια στο σπίτι μας, δεν τα παρακολουθούμε» ανεβάζοντας με τον τρόπο αυτό , όλα τα καλλιτεχνικά μας ιδεώδη, στο έπακρο.
Τα παρακολουθούμε και περιμένουμε με ανυπομονησία, την ημέρα της συγκεκριμένης εκπομπής.Αλλοιώς είμαστε Ιουδαίοι υποκριτές και όχι μόνο.Ο μεγάλος εραστής Κάτμαν δικό μας παιδί είναι μια που ανενόχλητος κάθε εβδομάδα, μπαίνει και στρογγυλοκάθεται μαζί μας στο σαλόνι μας, προτρέποντας μας μάλιστα «το μπή, όρ νοτ του κουμπί» όπως χαρακτηριστικά, μας απαγγείλει
Βέβαια το παρατράγουδο της άλλης επαναστάτριας που μας προτρέπει να αντισταθούμε βάζοντας βόμβες και φορώντας κουκούλες, είναι μια άλλη σημειολογική άποψη «περί κοινωνίας» και συναφών προβλημάτων, αλλά αυτό δεν έχει καμμιά , αλλα καμμιά –σας λέω-σημασία.
Σημασία έχει ότι η κοινωνική δομή των νέων μας που εξαρτάται κατά πολύ από την οικογενειακή διαπαιδαγώγηση, άρχισε σιγά-σιγά να φθίνει και να ραγίζει διαρκώς και σε μεγάλη έκταση. Και αυτό είναι το ανησυχητικό. Γιατί κάπως έτσι ξεκινά η παρακμή των αξιών και σιγά σιγά χωρίς να το καταλάβουμε «πιάνουμε πάτο».
Άς αντισταθούμε λοιπόν , όσο μπορούμε περισσότερο προτού η ζωή μας όπως μας λέει η Τσίλα, μας την κάνουν μαύρη. Γιατί διαφορετικά πρέπει να προτάξουμε τα στήθη μας και μείς μέχρι σήμερα αποδείξαμε, ότι στήθη δεν έχουμε. ΄Ισως τα έχει η Τσίλα, αλλά αυτή είναι αλλαδαπή και «θα μας την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια», όταν θα διαπιστώσει ότι το καράβι της ζωής μας, έχει μπατάρει.
Ίσως με την αντίσταση μας, δώσουμε και το παράδειγμα στα παιδιά μας, να ακολουθήσουν άλλους ατραπούς, δύσκολους μεν τώρα, προσοδοφόρους όμως αργότερα.