Σεβασμιώτατε, αρχικά θα ήθελα να μας ενημερώσετε για τις δραστηριότητες και τις ευθύνες ενός Μητροπολίτη. Σε εβδομαδιαία, ας πούμε, βάση ποιο είναι το πρόγραμμά σας;
Αρχικά θα ήθελα να σας ευχαριστήσω πάρα πολύ που ήρθατε εδώ στην έδρα της Μητροπόλεώς μας και έχουμε την ευκαιρία της επικοινωνίας. Κοιτάξτε, το πρόγραμμα ενός Μητροπολίτη είναι πάρα πολύ βεβαρημένο εκ των πραγμάτων. Εάν μάλιστα υπάρχουν και προσωπικές δραστηριότητες επιβαρύνεται ακόμη περισσότερο. Ο χρόνος μου μοιράζεται μεταξύ πνευματικών και διοικητικών δραστηριοτήτων. Όσον αφορά τις πνευματικές δραστηριότητες αφορούν την Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία ενώ την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής προστίθενται οι Προηγιασμένες (άλλοτε πρωινές και άλλοτε βραδινές) και οι Χαιρετισμοί. Όταν δεν διανύουμε περίοδο Μεγάλης Σαρακοστής λειτουργούμε στα πανηγύρια των διαφόρων χωριών όταν γιορτάζουν οι εκκλησίες. Επίσης, κάθε Τρίτη πηγαίνω στο μοναστήρι της Αγίας Τριάδας, εδώ στην Έδεσσα, και λειτουργώ σαν ιερεύς βλέποντας και την αδελφότητα της Μονής. Επιπλέον, υπάρχουν και οι σταθερές μου δραστηριότητες όπως για παράδειγμα κάθε Δευτέρα απόγευμα πηγαίνω στα Γιαννιτσά, στον Μητροπολιτικό Ναό της Κοίμησης της Θεοτόκου, εξομολογώ για δύο περίπου ώρες και εν συνεχεία κάνω ένα κήρυγμα στο Ιερό Ναό της Αγίας Αικατερίνης. Την Τρίτη το απόγευμα πηγαίνω εδώ στο Πνευματικό Κέντρο της Έδεσσας και έχω τρεις συνάξεις (σε μεγάλους, σε γυναίκες και σε μεικτό ακροατήριο). Τετάρτη παρά Τετάρτη βρίσκομαι στην Αριδαία για εξομολόγηση. Την Πέμπτη εξομολογώ στην Έδεσσα και εν συνεχεία πηγαίνω για ένα κήρυγμα στην Αριδαία. Την Παρασκευή επισκέπτομαι τα διάφορα μοναστήρια μας και το Σάββατο το βράδυ έχουμε μία σύναξη νέων ανθρώπων, όπου ομιλώ. Υπάρχουν βέβαια και άλλες δραστηριότητες όπως παραστάσεις σε διάφορες εκδηλώσεις της Μητροπόλεως, αγιασμοί, εγκαίνια ενώ πολύ συχνά δέχομαι και επισκέψεις ανθρώπων που έχουν κάποια στενοχώρια, κάποια οικογενειακή τραγωδία ή έρχονται να μου αναγγείλουν κάποιο ευχάριστο γεγονός ενώ πολύ τακτικά πηγαίνω σε διάφορα μυστήρια γάμων, βαπτίσεων και όλα αυτά αφιλοκερδώς. Καμία από όλες αυτές τις δραστηριότητες δεν συνδέεται με χρήματα. Εντάσσονται στα καθήκοντα που εκτελεί κάθε Επίσκοπος που αγαπά το ποίμνιό του και ενδιαφέρεται για την προκοπή του. Όσον αφορά τις διοικητικές δραστηριότητες βρίσκομαι τα πρωινά εδώ στο γραφείο μου, όπου διευθετώ διάφορα διοικητικής φύσεως θέματα είτε των ενοριών είτε της Μητροπόλεως. Στα πιο γενικά θέματα ο Μητροπολίτης ασχολείται επισταμένως και επιμελώς με την κατάρτιση των κληρικών, την εξεύρεση νέων υποψηφίων και την ανέγερση ναών και μονών. Αυτές, σε γενικές γραμμές, είναι οι κυριότερες δραστηριότητές μου.

Εδώ και αρκετούς μήνες ολόκληρη η ελληνική κοινωνία έχει επισκιασθεί από την οικονομική κρίση. Λέξεις όπως «φτώχεια», «ανεργία», «ανασφάλεια», «αυξημένη φορολόγηση» και «χρεοκοπία» βρίσκονται πλέον στο καθημερινό μας λεξιλόγιο. Σεβασμιώτατε, ως πνευματικός ποιμένας της περιοχής μας τι απαντάτε στον άνθρωπο που αγωνιά;
Η αλήθεια είναι ότι πάρα πολλές φορές έχω αφουγκραστεί και έχω γίνει αποδέκτης της αγωνίας πολλών ανθρώπων για τη μελλοντική τους επιβίωση. Όχι μόνο την οικονομική αλλά γενικότερα την πορεία τους στο μέλλον. Για παράδειγμα ανθρώπων που δεν έχουν χρήματα να ανταποκριθούν στις τρέχουσες ανάγκες της καθημερινότητας. Ανθρώπων που έχουν σπουδές και πτυχία αλλά αδυνατούν να βρουν δουλειά. Άλλων ανθρώπων που αγωνιούν για το ότι περνάει ο καιρός και δεν μπορούν να κάνουν κάτι ουσιαστικό στη ζωή τους. Εννοείται βέβαια ότι πολύ τακτικά έρχονται άνθρωποι που μας ζητούν να τους βοηθήσουμε να βρουν κάποια δουλειά με έναν κατώτατο έστω μισθό, ημερομίσθιο κλπ. Τώρα με την κρίση, επίσης, είναι ορατή στον κόσμο μια μελαγχολία ότι δεν θα μπορέσουνε να εξασφαλίζουν τα αναγκαία για τη βιωσιμότητά τους. Αυτό που εγώ πιστεύω είναι ότι δεν διανύουμε μία κρίση μόνο χρημάτων αλλά και μία ηθική κρίση. Όλα τα ζητήματα που φαίνονται ως ζητήματα αριθμών, χρημάτων, διευθετήσεων κ.λ.π. στο βάθος έχουν ρίζες πνευματικές. Κάποιοι άνθρωποι είτε δεν πρόσεξαν είτε οικειοποιήθηκαν κάτι που ανήκει στο διπλανό τους με αποτέλεσμα να έχουμε αυτήν την τρομακτική κρίση που μαστίζει τον τόπο μας. Οι πατέρες της Εκκλησίας μας λένε ότι τα προβλήματα του ανθρώπου ξεκινάνε από τα πάθη που έχει μέσα του ο άνθρωπος. Πολλοί λόγω του πάθους της απληστίας τους πλούτισαν σε βάρος του ελληνικού λαού και φτάσαμε σήμερα να υποφέρει όλος ο κόσμος. Γι’ αυτό λέω ότι πρέπει να αναζητήσουμε και τα ηθικής φύσεως αίτια της κρίσης. Δυστυχώς, παρακολουθώ αναλύσεις όπου γίνεται λόγος για αριθμούς, χρήματα, λάθη του παρελθόντος κανείς όμως δεν λέει ότι ο άνθρωπος δεν αποτελείται μόνο από σώμα αλλά και από ψυχή και μήπως η έκταση των παθών της απληστίας, της φιλοχρηματίας έφερε αυτό το αποτέλεσμα. Γι’ αυτό πάντοτε τονίζω και στους ανθρώπους που εξομολογώ και όταν κηρύττω αλλά και σε ανθρώπους που με ρωτάνε ότι κανείς πρέπει να αρχίσει από μέσα του, από την καρδιά του, να δει τι φωλιάζει μέσα του και να καταλήξει στη συνέχεια στις επιπτώσεις της αμαρτίας και των παθών του που εξασκήθηκαν σε υπέρτατο βαθμό. Όταν ένας άνθρωπος δεν σέβεται το γεγονός ότι ένας άλλος άνθρωπος έχει ανάγκες και προσπαθεί να τον πατήσει στον λαιμό για να βγάλει χρήματα, αυτό είναι το αποτέλεσμα. Πρόκειται για την ρωμαϊκή φιλοσοφία «ο θάνατός σου η ζωή μου» που εφαρμόζεται σε πολλούς ανθρώπους ενώ αν εφαρμοστεί το Ευαγγέλιο και όλοι έχουν μία ανθρώπινη συμπεριφορά και στο πρόσωπο του διπλανού τους βλέπουν τον Θεό, δεν θα υπάρχει η εκμετάλλευση. Πιστεύω ότι η κρίση είναι το αποτέλεσμα της στυγνής εκμεταλλεύσεως των ανθρώπων από ορισμένους.

Υπάρχουν εκκλησιαστικοί παράγοντες που θεωρούν ότι η Εκκλησία πρέπει να είναι παρούσα στα εθνικά και κοινωνικά θέματα που απασχολούν την Ελλάδα και άλλοι που εκφράζουν την άποψη ότι η Εκκλησία πρέπει να μένει μακριά από θέματα που χειρίζονται οι πολιτικοί. Ποια η δική σας θέση επί του θέματος;
Αρχικά να διευκρινίσω ότι Εκκλησία δεν είναι μόνο ο Αρχιεπίσκοπος, οι Δεσποτάδες και οι Παπάδες. Είναι το σύνολο του λαού που πιστεύει στον Ιησού Χριστό. Γιατί, λοιπόν, να παίρνει θέση ένας πολιτικός που και αυτός είναι Ορθόδοξος Χριστιανός και να μην παίρνει θέση και ένας απλός χριστιανός, ένας κληρικός κλπ. Το πρόβλημα είναι μέχρι που μπορεί να απλωθεί ένας κληρικός, ένας επίσκοπος, ένας Αρχιεπίσκοπος, ένας άνθρωπος που είναι χριστιανός. Για τα εθνικά και τα κοινωνικά θέματα όλοι έχουμε ευθύνη, εμείς όμως σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υποκαταστήσουμε το Υπουργείο Εξωτερικών. Τα εθνικά θέματα μας αφορούν όλους. Όταν, για παράδειγμα, λέμε η Μακεδονία είναι ελληνική μπορώ να το πω και εγώ και ένας βουλευτής και ο καθένας μας και να αγωνιστούμε γι’ αυτό. Τώρα το τι συμφωνίες θα γίνουν και όλα αυτά δεν ανήκουν σε εμάς αλλά στο Υπουργείο Εξωτερικών και στο κράτος. Δεν πρέπει εμείς να ανακατευόμαστε στα θέματα του κράτους που είναι ειδικής φύσεως αλλά στα γενικά ζητήματα νομίζω ότι πρέπει να έχουμε άποψη. Μπορεί λοιπόν να υπάρχει άποψη, μπορεί να υπάρχει ακόμη και υπόδειξη αλλά όχι καταναγκασμός. Να μην οδηγούμε τον άλλον στο αδιέξοδο για να γίνει αυτό που θέλουμε εμείς. Γιατί έτσι καταργούμε και την ελευθερία του άλλου και οι πολιτικοί μας βέβαια πρέπει να αφουγκράζονται ποιος είναι ο παλμός του λαού μας, μιας και είναι εκπρόσωποι του λαού και να μην αποφασίζουν ερήμην του λαού. Εμείς οι επίσκοποι, οι κληρικοί, οι μοναχοί, οι ιερείς αγαπάμε την πατρίδα μας αλλά δεν είμαστε πολιτικά πρόσωπα με την έννοια ότι ανακατευόμαστε με την πολιτική, τις αντεγκλήσεις των πολιτικών και όλα αυτά. Αυτά ανήκουν στον κοσμικό χώρο και στις δραστηριότητες των κυβερνήσεων των κρατών. Το να εκφράσουμε, όμως, φωναχτά την άποψή μας για το θέμα των Σκοπίων, της Κύπρου, της Τουρκίας αυτό δεν είναι κακό αλλά επιβάλλεται κιόλας όταν γίνεται με συνετό τρόπο. Δεν πρέπει βέβαια ο επίσκοπος να βγαίνει και να κάνει πολιτικά κηρύγματα αλλά το να βγει να εκφράσει την αγάπη του για την πατρίδα είναι ό,τι καλύτερο. Για τα κοινωνικής φύσεως θέματα η εκκλησία πρέπει να έχει τον πρώτο λόγο. Όχι να υποκαταστήσει το Υπουργείο Κοινωνικής Πρόνοιας αλλά η φύση της εκκλησίας είναι κοινωνική. Δηλαδή ο κοινωνικός χαρακτήρας της εκκλησίας είναι μέσα στα λειτουργήματά της. Η Θεία Λειτουργία, η φιλανθρωπία είναι κοινωνικά γεγονότα. Ό,τι μπορεί να κάνει η εκκλησία για να βοηθήσει τον άνθρωπο, ο οποίος είναι εικόνα του Θεού δεν είναι κακό αρκεί να μην θεωρούμε τον εαυτό μας ότι είμαστε ένα Υπουργείο κοινωνικής πρόνοιας κλπ. Η εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού, το οποίο προσπαθεί να διατηρήσει ακέραια την προσωπικότητα του ανθρώπου και την πνευματική διάσταση του καθενός. Γι’ αυτό και τα συσσίτια και τα ιδρύματα είναι επιβεβλημένα. Από την αρχαιότατη εποχή η εκκλησία είχε τέτοια ιδρύματα δεν είναι κάτι τωρινό. Αλλά η φιλανθρωπία δεν πρέπει να γίνεται για να προβάλλουμε το κόμμα μας ή άλλους ιδιοτελείς σκοπούς αλλά για να θεραπεύσουμε το μέγα τραύμα που λέγεται άνθρωπος.

Μιλήστε μας λίγο για το κοινωνικό έργο της Μητρόπολής μας, δεδομένου ότι αυτό δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό στην κοινωνία μας και ίσως ορισμένοι να σας ασκούν άδικη κριτική.
Επιτρέψτε μου να περιοριστώ σε μια γενική διαπίστωση. Τα χρήματα που δίνουμε κάθε χρόνο εμείς ως Μητρόπολη και οι ενορίες μας ως κοινωνική προσφορά στους φτωχούς αγγίζουν ετησίως τα 600.000 ευρώ, ποσό που θεωρώ ότι είναι τεράστιο. Πέρυσι η Διοίκηση της Μητρόπολης κατέβαλλε το ποσό των 140.000 ευρώ ενώ υπάρχουν και οι κοινωνικής φύσεως εστίες όπως ο Άγιος Γεώργιος Γιαννιτσών που έχει το γεύμα αγάπης αλλά και εδώ στην Έδεσσα και στον Μυλότοπο και σε μεμονωμένους ναούς. Υπάρχει και ένα ίδρυμα παιδικής προστασίας στα Γιαννιτσά και γενικά οι ενορίες δραστηριοποιούνται σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό. Επιπλέον, όλοι οι κληρικοί μας είναι άνθρωποι που ασχολούνται με το σύνολο της κοινωνίας, το σύνολο των πιστών, εξομολογούν, παρηγορούν τους ανθρώπους, κηρύττουν το λόγο του Θεού. Άνθρωποι που βρέθηκαν σε απελπιστική θέση, σε απόγνωση βρίσκουν καταφύγιο στους πνευματικούς. Επιπλέον, γίνονται πνευματικές συνάξεις, περίπου εβδομήντα, στη Μητρόπολη για νέα παιδιά, μαθητές Γυμνασίου, για μεγάλους και υπάρχουν αντίστοιχοι πνευματικοί που εξομολογούν. Όλα αυτά σαφώς και είναι κοινωνική προσφορά.

Σε όλες αυτές τις προσπάθειές σας συμπαράσταση από το κράτος, από τα πολιτικά πρόσωπα της περιοχής υπάρχει;
Ιδιαίτερη συμπαράσταση δεν υπάρχει αλλά θέλω να σας πω ότι όσον αφορά τους Δημάρχους, Νομάρχες, Βουλευτές κ.λ.π. της περιοχής δεν έχω κανένα παράπονο. Πάντοτε ήταν και προσεκτικοί και ευγενικοί απέναντί μου. Ιδιαίτερη βοήθεια δεν είχαμε αλλά ούτε και έχουμε την απαίτηση να μας βοηθήσουν για κάτι που δεν έχουν τη δυνατότητα.

Μία ερώτηση που είμαι βέβαιος ότι θα την έχετε ξανακούσει είναι αναφορικά με τις σχέσεις Εκκλησίας και νέας γενιάς. Το χάσμα που υπάρχει μεταξύ των δύο πλευρών είναι τεράστιο με τις ευθύνες αυτής της διάστασης, επιτρέψτε μου να πω, να βαρύνουν κυρίως την Εκκλησία. Εκτιμάτε ότι η Εκκλησία μπορεί να πλησιάσει και πάλι τους νέους;
Έχω τελείως αντίθετη άποψη. Θέλω να σας πω ότι είμαι πάρα πολλά χρόνια, σχεδόν τριάντα, πνευματικός. Σήμερα έρχονται πάρα πολλά νέα παιδιά και εξομολογούνται. Παλιότερα δεν ερχόντουσαν. Έρχονται μάλιστα για εξομολόγηση νέοι όλων των επιπέδων και ολιγογράμματοι και απόφοιτοι Λυκείου και πτυχιούχοι Πανεπιστημίου και κάτοχοι δύο πτυχίων και επιφανείς κ.ο.κ. Στη Μητρόπολή μας γίνονται και συνάξεις νέων ανθρώπων με πολύ μεγάλη συμμετοχή. Άλλοτε μιλάμε για πολλές δεκάδες νέων και πολλές φορές και εκατοντάδες. Σήμερα ο άνθρωπος περισσότερο από κάθε άλλη εποχή αναζητεί τον Θεό και λόγω του ότι είναι κοντά και το Άγιο Όρος πάρα πολλοί πηγαίνουν και εκεί και μιλώντας με τους κατάλληλους ανθρώπους έλυσαν τα προβλήματά τους. Άλλωστε έχουμε και αρκετούς νέους που επιλέγουν να γίνουν κληρικοί όχι διότι θέλουν να βγάλουν χρήματα αλλά γιατί το πιστεύουν. Πρόκειται για νέους που τους χαίρεται κανείς. Θέλω να σας πω ότι σήμερα οι νέοι έρχονται πιο συνειδητά στην εκκλησία ενώ παλιότερα ήταν και οι εποχές και το σπίτι κλπ. Αν με ρωτήσετε «πιο πολύ κόσμο έχουν σήμερα ή παλιότερα οι εκκλησίες» εγώ θα σας πω ότι το ποσοστό είναι το ίδιο και στις μεγάλες πόλεις ίσως και μεγαλύτερο μιας και οι ναοί είναι κατάμεστοι. Δεν υπάρχει θέμα αθεΐας αλλά το θέμα είναι να βρεθούν καλοί κληρικοί και να δώσουν τη μαρτυρία τους σωστά και στη συνέχεια ο λαός τους εμπιστεύεται. Εδώ εμπιστεύεται τους γκουρού, τους βουδιστές και ένα σωρό άλλα φαινόμενα και δεν θα εμπιστευτεί έναν καλό κληρικό ο οποίος είναι φορέας της παραδόσεώς μας και της αγιαστικής χάριτος του Θεού; Γι’ αυτό λοιπόν το ζητούμενο είναι να έρθουν πολλοί καλοί νέοι κληρικοί στην Εκκλησία οι οποίοι θα έχουν πνεύμα αυτοθυσίας και υπομονής και στη συνέχεια θα έρθει και η καρποφορία.

Εδώ και πολλά χρόνια τόσο το μυστήριο του γάμου όσο και αυτό της βάπτισης, λόγω της κοινωνικής διάστασης που αποκτούν, απαιτούν υπερβολικά έξοδα, που πολλές φορές οι ενδιαφερόμενοι δεν μπορούν να αντέξουν. Ποια η άποψή σας επί του φαινομένου;
Πάρα πολλοί νέοι σήμερα κάνουν πολιτικό γάμο όχι επειδή το πιστεύουν αλλά επειδή χρειάζονται μόρια για μεταθέσεις ή επειδή ευνοείται η δανειοδότησή τους. Στη συνέχεια, βέβαια, κάνουν και θρησκευτικό γάμο και στο μεταξύ έχουν αποκτήσει και κάποιο μικρό το οποίο και βαπτίζουν μαζί με τον θρησκευτικό γάμο. Αυτό που θέλω να αναφέρω είναι ότι το κόστος του ιερέα και της εκκλησίας για την τέλεση ενός γάμου είναι εξαιρετικά χαμηλό (περίπου σαράντα ευρώ στις ενορίες των χωριών) σε σχέση με το κόστος των γευμάτων που διοργανώνονται από το ζευγάρι, των κομμωτηρίων κλπ. Στις μεγάλες πόλεις, βέβαια, ίσως και να ξεφεύγουν κάπως τα ποσά αυτά αλλά εδώ προσπαθούμε να εμπνεύσουμε τους ιερείς μας να μην έχουν το πάθος της φιλοχρηματίας, άλλωστε οι περισσότεροι έχουν έσοδα και από τα κτήματά τους, και αυτό είναι κάτι που ξεκίνησε από τον προκάτοχό μου και το συνεχίζουμε και εμείς. Να επιβάλλεται δηλαδή κάποιο ανώτατο ποσό που δικαιούται να ζητήσει ο ιερέας για την τέλεση του μυστηρίου. Τα γενικότερα έξοδα βέβαια είναι φοβερά και νομίζω ότι καλό είναι να περιορίζονται στα πιο αναγκαία. Το να κάνεις ένα τρικούβερτο γλέντι και να ξοδέψεις 5.000-6.000 ευρώ, με τη λογική ότι μια φορά παντρεύομαι, δεν είναι ότι πιο αναγκαίο και γι’ αυτό πρέπει ο κάθε άνθρωπος να ρυθμίζει από μόνος του τα θέματα αυτά, ανάλογα και με τις δυνατότητές του.
Σε καμία περίπτωση δεν συνίσταται στους νέους να συζούν και να μην προχωρούν στην τέλεση του γάμου επειδή φοβούνται τα έξοδα του γάμου. Είναι προτιμότερο να γίνει ο γάμος ώστε να αγωνιστούν και να έχουν και την ευλογία του Θεού.

Αναφερθήκατε προηγουμένως στην επιλογή πολλών ζευγαριών για ταυτόχρονη τέλεση του μυστηρίου της βάπτισης και του γάμου. Σας ενοχλεί αυτό;
Είναι καινούργιο φαινόμενο αλλά δεν είναι κάτι το κακό. Και τα δύο είναι μυστήρια αρκεί να γίνονται σωστά. Καλό είναι να μην προηγείται ο πολιτικός γάμος μιας και δεν θεωρείται μυστήριο της εκκλησίας, είναι έξω από τις παραδόσεις μας και το απαγορεύει η εκκλησία ενώ είναι νόμιμος ενώπιον του κράτους. Γι’ αυτό άλλωστε όποιος έχει κάνει πολιτικό γάμο δεν μπορεί να βαφτίσει (να γίνει νουνός) ή να κοινωνήσει επειδή ο γάμος είναι μεγάλο μυστήριο και από τη στιγμή που κάποιος το καταφρονεί η εκκλησία του βάζει ένα μικρό επιτίμιο (εκκλησιαστικό επιτίμιο) μέχρι να τακτοποιήσει τις εκκρεμότητές του. Η εκκλησία δεν μπορεί ωστόσο να αρνηθεί να βαφτίσει το παιδί. Η ταυτόχρονη τέλεση των δύο μυστηρίων είναι βέβαια λίγο κουραστική για τον ιερέα αλλά δεν πειράζει.

Σεβασμιώτατε, μία ερώτηση στο πνεύμα των ημερών. Πλησιάζει η Ανάσταση και όπως όταν αναμένουμε τα Χριστούγεννα έτσι και τώρα υπάρχει μια προσδοκία. Με το πέρασμα, όμως, των εορτών πολλοί πιστοί αισθάνονται ότι η προσδοκία αυτή της αναμονής δεν δικαιώθηκε αλλά απεναντίας διαψεύστηκε. Εύλογα λοιπόν το αίσθημα προσδοκίας το διαδέχεται ο προβληματισμός και η δυσαρέσκεια. Τι φταίει, κατά την άποψή σας, και οι εορταστικές ημέρες δεν συνοδεύονται από ικανοποίηση και ευφορία;
Στις γιορτές αυτές ο άνθρωπος δεν πρέπει να βάζει πρώτα τα υλικά αγαθά γιατί πρόκειται για γιορτές με πνευματικό περιεχόμενο. Αν δηλαδή προσεγγίζει το Πάσχα πνευματικά με τη νηστεία, την άσκηση, την εξομολόγηση, τη συμμετοχή στα υπόλοιπα μυστήρια και τα λίγα υλικά πράγματα θα τον ευχαριστούν. Αν όμως οι επιθυμίες του για το Πάσχα κινούνται στο πνεύμα της καταναλωτικής κοινωνίας θα απογοητευτεί ο άνθρωπος. Είναι, δηλαδή, θέμα πώς προσεγγίζει κανείς την καθημερινότητα. Τι προτεραιότητες βάζει κανείς στην αναμονή και την προσδοκία. Ένας μπορεί να αρκείται στα λίγα και να είναι ευτυχής και κάποιος άλλος να τα έχει όλα και να είναι δυστυχής.

Στους πιστούς του Δήμου Κουφαλίων υπάρχει η πεποίθηση ότι διαχρονικά η Μητρόπολη Εδέσσης δεν είναι κοντά τους. Θεωρείτε δικαιολογημένη αυτή την πεποίθηση;
Δε νομίζω να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Εγώ έχω έρθει πάρα πολλές φορές στα Κουφάλια και κάθε χρόνο οπωσδήποτε θα επισκεφθώ κάποια από τις ενορίες ενώ και σαν στρατιώτης (όταν ήμουν 22 ετών, σήμερα είμαι εξήντα) έκανα κατηχητικό στο Δημαρχείο των Κουφαλίων και επισκέπτομαι τακτικά το Μοναστήρι των Κουφαλίων, όπως και πρόσφατα παραβρέθηκα στον εορτασμό της Μονής. Για να σας δείξω ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα θα σας πω ότι στην περιοχή Κουφαλίων και Χαλκηδόνας, στην εκεί αρχιερατική επιτροπεία δηλαδή, δεν υπάρχει κανένα κενό. Τα έχουμε πληρώσει όλα ενώ υπάρχουν άλλες ενορίες στη Μητρόπολή μας που δεν διαθέτουν ιερέα. Με τους ιερείς της περιοχής σας λοιπόν έχω άριστες σχέσεις και εγώ πηγαίνω εκεί και εκείνοι έρχονται εδώ. Και είναι αξιόλογοι και αγωνιστές. Ενώ και με τους πολιτικούς άρχοντες των Κουφαλίων έχω πολύ καλές σχέσεις. Και με τον προηγούμενο Δήμαρχο αλλά και με τον σημερινό. Άλλωστε και ο Πατριάρχης εξαιτίας του Μητροπολίτη ήρθε κάποια στιγμή στα Κουφάλια όπου και τον υποδέχθηκε μεγάλο πλήθος στην πλατεία και ο ίδιος έμεινε ευχαριστημένος και με πολύ καλές εντυπώσεις. Από εκεί και πέρα αντιλαμβάνεσθε ότι όταν σε όλη την Μητρόπολη υπάρχουν 140 ενορίες και 9 μοναστήρια δεν είναι εύκολο να επισκέπτεσαι τακτικά όλα αυτά τα σημεία. Φροντίζω βέβαια να έχω ίδια αντίληψη των πραγμάτων από κάθε τόπο.


Στην Μητρόπολη Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας υπηρετείτε, από διάφορες θέσεις, για περισσότερα από 30 χρόνια. Ποια η εικόνα που έχετε αναφορικά με το θρησκευτικό φρόνημα των Κουφαλίων;
Είμαι 38 ολόκληρα χρόνια στην Μητρόπολη και όπως προανέφερα έχω επισκεφτεί τα Κουφάλια πολλές φορές και με διάφορες ιδιότητες. Μπορώ να πω ότι και με την ίδρυση της τρίτης ενορίας έχει προαχθεί πνευματικά η πόλη των Κουφαλίων και συγκαταλέγεται, από εκκλησιαστικής απόψεως, σε μια ομάδα πόλεων της Μητροπόλεώς μας όπως είναι η Σκύδρα, η Αριδαία και η Κρύα Βρύση. Αρκετοί άνθρωποι έχουν βγει άλλωστε πνευματικοί και κληρικοί από τα Κουφάλια.
Έχω συνδεθεί, λοιπόν, με την πόλη σας από τα νεανικά μου χρόνια και πολύ χαίρομαι όταν έρχομαι και βλέπω την πρόοδο του λαού των Κουφαλίων, η οποία είναι αισθητή.

Πριν από μία δεκαετία περίπου υπήρχε μία έντονη φημολογία ότι θα συσταθεί νέα Μητρόπολη (Μητρόπολη Αξιού) με έδρα τα Κουφάλια και Μητροπολίτη τον, τότε, Μητροπολίτη Αυλώνας Χριστόδουλο. Μπορείτε να φωτίσετε λίγο το ιστορικό αυτής της υπόθεσης;
Να αναφέρω ότι πλέον το ενδεχόμενο αυτό δεν υπάρχει. Υπήρχε όταν επρόκειτο να γίνουν προσωποπαγείς Μητροπόλεις για τον Μητροπολίτη που αναφέρετε και τον Μητροπολίτη Σταυροπηγίου Αλέξανδρο, αδερφό του Μητροπολίτη Βεροίας. Ο τότε Μητροπολίτης Χρυσόστομος, λοιπόν, είχε παραχωρήσει μερικά χωριά ώστε να γίνει στην περιοχή μία Μητρόπολη Κουφαλίων και Χαλκηδόνας. Το Πατριαρχείο όμως αρνήθηκε να διαιρέσει τις υφιστάμενες Μητροπόλεις και να συστήσει νέες προσωποπαγείς Μητροπόλεις και ναυάγησε το όλο εγχείρημα. Απ’ ότι βλέπω και στα σχετικά έγγραφα ανέκαθεν η περιοχή Κουφαλίων ανήκει στην Μητρόπολη Εδέσσης Πέλλης και Αλμωπίας και αποτελεί ένα ζωντανό κομμάτι της Μητρόπολής μας.

Στα Κουφάλια βρίσκεται το Ιερό Ησυχαστήριο Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Πώς αισθάνεστε που μία τέτοια δυναμική και αναπτυσσόμενη Μονή κοσμεί τη Μητρόπολη που ηγείστε;
Η Μονή είναι κόσμημα της Μητροπόλεώς μας, όπως ακριβώς το λέτε, και εγώ έχω άριστες σχέσεις τόσο με τις αδελφές της Μονής όσο και με τον Πνευματικό τους. Πρόσφατα, άλλωστε, εκεί χειροτόνησα και τον πατέρα-Αργύριο ενώ και κουρές μοναχών έχω κάνει και πολύ συχνά το επισκέπτομαι. Άλλοτε εμφανώς και άλλοτε χωρίς να υπάρχει λόγος να δοθεί δημοσιότητα. Αποτελεί πράγματι την Μονή της Βορείου Ελλάδος. Από τα μοναστήρια της Βορείου Ελλάδος το Ιερό Ησυχαστήριο Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά πρέπει να μπει στην πρώτη θέση καθώς κοσμεί όχι μόνο τα Κουφάλια αλλά ολόκληρη την Βόρεια Ελλάδα.

Λίγο έξω από τα Κουφάλια, στη Λειβαδίτσα, έχει την έδρα του το Ίδρυμα «Αγίας Τριάδος» το Διοικητικό Συμβούλιο του οποίου επιθυμεί την ανέγερση Μονής στον χώρο αυτό. Μπορείτε να μας μιλήσετε για την προσπάθεια αυτή;
Μονή δεν μπορεί να γίνει καθώς έχει απορριφθεί το σχετικό αίτημα λόγω του ότι η έκταση που αναφέρετε είναι δωρεά του κράτους προς το Ίδρυμα με την ρήτρα όμως ότι το Ίδρυμα δεν μπορεί να την μεταβιβάσει σε τρίτον οπότε ούτε και στην Μητρόπολη προκειμένου να ανεγερθεί Μονή. Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ιδρύματος προέβη σε διάφορες ενέργειες, έφτασε μέχρι τον Άρειο Πάγο αλλά δεν μπόρεσε να δοθεί μία λύση. Οπότε Μονή δεν μπορεί να γίνει αλλά δημοπρατείται η κατασκευή της μεγάλης εκκλησίας της Αγίας Τριάδος ενώ στις προθέσεις του Διοικητικού Συμβουλίου είναι να ακολουθήσουν και αίθουσες υποδοχής, εγκαταστάσεις μουσείου κλπ. Στην εκκλησία αυτή βέβαια εγώ δεν μπορώ να έχω κάποια διοικητική εποπτεία καθώς πρόκειται για ιδιωτική πρωτοβουλία αλλά θα ήθελα να αναφέρω ότι οι άνθρωποι είναι ευγενέστατοι, συνεργάσιμοι, έρχονται με βλέπουν, κουβεντιάζουμε και ζητούν την γνώμη μου.

Ολοκληρώνοντας την ενδιαφέρουσα συζήτησή μας θα ήθελα να θέσω μία ερώτηση που, καλώς ή κακώς, είθισται να τίθεται στους Μητροπολίτες.Πού αισθάνεστε πιο κοντά; Στον Οικουμενικό Πατριάρχη ή στον Αρχιεπίσκοπο;
Το δίλημμα αυτό δεν είναι σωστό να τίθεται. Αισθανόμαστε καλά και στους δύο. Έχουμε την πνευματική μας αναφορά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο αλλά διοικητικά ανήκουμε στην εκκλησία της Ελλάδος. Εγώ προσωπικά έχω έναν απέραντο σεβασμό στον οικουμενικό Πατριάρχη αλλά και για τη Διοίκηση της Εκκλησίας της Ελλάδας αισθάνομαι έναν σεβασμό και μία υπακοή όπως ακριβώς επιτάσσουν οι ιεροί κανόνες. Και τον Πατριάρχη μας σεβόμαστε απεριόριστα και τον αγαπάμε και τον Αρχιεπίσκοπό μας και αυτοί μεταξύ τους τα βρίσκουν, οπότε αφού τα βρίσκουν αυτοί γιατί να είμαστε εμείς χωρισμένοι;

Σεβασμιώτατε, θα ήθελα να σας ευχαριστήσω θερμά και για όσα μας είπατε και για το χρόνο που διαθέσατε. Αν θέλετε να προσθέσετε κάτι, πέραν των ερωτήσεων που έθεσα, ευχαρίστως.
Κύριε Πλαγάκο, εύχομαι καλή πρόοδο τόσο σε εσάς όσο και στην εφημερίδα με την οποία συνεργάζεστε. Αυτό που θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι όλα αυτά τα προβλήματα που συζητήσαμε θα μπορούσαν να είχαν λυθεί εάν οι άνθρωποι αγωνιζόντουσαν πνευματικά. Ένας πνευματικός άνθρωπος που βλέπει τον διπλανό του σαν εικόνα του Θεού πάντοτε μπορεί να βρει λύση και ένας εγωιστής και φίλαυτος πάντοτε βλέπει αδιέξοδα και εμπόδια. Γι’ αυτό ας αγωνιστούμε, για να δούμε τον διπλανό μας σαν εικόνα του Θεού και όχι σαν έναν ξένο. Στον Παράδεισο άλλωστε μόνος του δεν πηγαίνει κανείς, μαζί με άλλους πηγαίνει.

* Η συνέντευξη ελήφθη την 15η/03/2010 και δημοσιεύτηκε στην εβδομαδιαία Εφημερίδα "Επικοινωνία" την 20η/03/2010

Επιτυχία είναι σε ηλικία 3 ετών, να μήν κατουράς το βρακί σου.
Σε ηλικία των 12 ετών, να έχεις φίλους
Σε ηλικία 18 ετών, να έχεις δίπλωμα οδήγησης
Σε ηλικία 20 ετών , να κάνεις σέξ
Σε ηλικία 35 ετών , να έχεις χρήματα
Σε ηλικία των 50 ετών, νά έχεις χρήματα
Σε ηλικία των 60 ετών , να κάνεις σέξ
Σε ηλικία των 70 ετών,να έχεις δίπλωμα οδήγησης
Σε ηλικία 75 ετών, να έχεις φίλους
και σε ηλικία των 80 ετών, να μήν κατουράς το βρακί σου.

Το Σάββατο 19 Απριλίου έ.έ. ο νεοσυσταθείς Σύλλογος Εθελοντών Διασωστών-Πυροσβεστών του Δήμου Κουφαλίων, πραγματοποίησε το απόγευμα, παρουσία του Υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων κ. Κωνσταντίνου ΚΙΛΤΙΔΗ, τα εγκαίνια των κτιριακών εγκαταστάσεων του Συλλόγου, στο παλαιό κτίριο του Υδραγωγείου.
Παρέστησαν και τίμησαν την εκδήλωση, εκτός του Υφυπουργού κ Κ. Κιλτίδη, ο Δήμαρχος του Δήμου Κουφαλίων κ. Δ.Μπελίδης, ο εκπρόσωπος του Νομάρχη Θεσσαλονίκης κ. Σάββας Αναστασιάδης, ο Γ.Γραμματέας Πολιτικής Προστασίας Κεντρικής Μακεδονίας κ.Κ.Κοκολάκης,ο Δήμαρχος του Δήμου Χαλκηδόνας κ.Σ.Νικόπουλος, ο Δήμαρχος του Δήμου Μ. Αλεξάνδρου, ο πρώην Δήμαρχος του Δήμου Ευρωπού κ.Γ.Γίτσος,ο Διοικητής της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας του Δήμου Γιαννιτσών, Αντιπύραρχος κ.Γ.Παυλίδης, όλοι σχεδόν οι Δημοτικοί Σύμβουλοι του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Κουφαλίων με επικεφαλής τον Πρόεδρο του Δ.Σ κ. Σαραφίδη Ι. ,η Ελληνική Ομάδα Διάσωσης του Δήμου Κιλκίς, η ΕΔΟΜΑΚ του Δήμου Σκύδρας, εκπρόσωπος της Ομάδας Διαχείρισης Κρίσεων, καθώς και πλήθος κόσμου.
Τις κτιριακές εγκαταστάσεις, καθώς και το έμψυχο υλικό του Συλλόγου, ευλόγησε με τις ευχές του, ο Πανοσιολογιώτατος πατήρ Αναστάσιος εφημέριος του Ι.Ναού Αγίου Τρύφωνος, συνεπικουρούμενος από τους Αιδεσιμώτατους πατέρες Βασίλειο και Δημήτριο, εφημέριους των Ι Ναών, Αγίου Αθανασίου και Αγίου Γεωργίου αντίστοιχα.
Στην προσφώνηση του ο Πρόεδρος του Σ.Ε.ΔΙ.Π. κ. Πασχαλίδης, καλωσορίζοντας τον κ. Υφυπουργό, αναφέρθηκε στους σκοπούς του Συλλόγου, που πέρα από την αμοιγώς προσφερθείσα βοήθεια των συμπατριωτών μας στην πυρόσβεση, σκοπό έχει την ίδρυση Τράπεζας αίματος, την ίδρυση ομάδας παροχής Α΄Βοηθειών, δενδροφυτεύσεις [που ήδη πραγματοποιήθηκαν και συνεχίζονται πέριξ του Δήμου],τον καθαρισμό των περαστικών δασσυλίων του Δήμου, καθώς και κάθε βοήθεια προς τον συμπολίτη μας που έχει ως αφετηρία τον εθελοντισμό και όχι μόνο, σε κάθε θεομηνία.
Ο κ. Υφυπουργός, ενθουσιασμένος από την εθελοντική εργασία των μελών του Συλλόγου, στην αντιφώνηση του, αναφέρθηκε στον εθελοντισμό και στην προσφορά των μελών στο κοινωνικό σύνολο, μάλιστα δε , υποσχέθηκε αμέριστη βοήθεια υλική και οτιδήποτε άλλο χρειασθεί από την Γ.Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, και στο τέλος αναφέρθηκε στο γεγονός της ίδρυσης του Συλλόγου που τιμά την κοινωνία του Δήμου Κουφαλίων και την προσφορά στους συνδημότες μας.
Η εκδήλωση έληξε με την επίσκεψη των παρισταμένων επισήμων και των Δημοτών μας, στις εγκαταστάσεις του Συλλόγου, οι οποίες εγκαταστάσεις είναι οι τελειότερες και οι πληρέστερες από κάθε πλευράς, όπως τόνισε ο κ.Κιλτίδης.
Αξίζουν πάντως άπειρα συγχαρητήρια, σε όλα τα μέλη του Συλλόγου, τα οποία με προσωπική εργασία σε ώρες , ως επί το πλείστον νυχτερινές , κατόρθωσαν και ανέστησαν το «στέκι» τους, με τον καλύτερο τρόπο, μέσα σε ένα όμορφο περιβάλλον, και με κάθε νεότερο τεχνολογικό εξοπλισμό.
Ευχαριστίες σε όλους τους δωρητές, οι οποίοι συνέβαλαν οικονομικά τα μέγιστα, προκειμένου, να υλοποιηθούν οι στόχοι του Συλλόγου, μάλιστα δε , σε χρονικό διάστημα ρεκόρ[σε πέντε μήνες].
Ευχαριστίες και συγχαρητήρια στον Δήμαρχο του Δήμου, τον κ. Μπελίδη που πέρα από ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου, συνέβαλε με κάθε θεμιτό τρόπο, στην υλοποίηση των εγκαταστάσεων, ευρισκόμενος συνεχώς στο πλευρό του Διοικητικού Συμβουλίου, του Συλλόγου.
Πέραν όμως όλων των άλλων, ο υπογράφων, ως Γ.Γραμματέας του Διοικητικού Συμβουλίου του Σ.Ε.ΔΙ.Π.,πιστεύοντας ότι με την αναφορά του αυτή, εκφράζει όλα τα μέλη του Συλλόγου, επιθυμεί να αναφέρει την αμέριστη βοήθεια της «ψυχής» του Σ.Ε.ΔΙ.Π., τον Υποπυραγό και συμπολίτη μας κ. Κ.Τσάγκαλο, που στάθηκε πραγματικός «βράχος», σε όλο αυτό το εγχείρημα. Με τις ειδικές πράγματι γνώσεις του, μαζί με τον «γιατρό» μας, Φαργκάνη Μιχάλη-Ειδικό Παθολόγο, βοήθησαν τα μέγιστα, στο όραμα της ίδρυσης του Συλλόγου ,καθώς και στην εκπαίδευση των μελών.
Τέλος, τις άπειρες ευχαριστίες μας, σε κάθε επώνυμο ή ανώνυμο μέλος ή συμπολίτη μας, που μας βοήθησαν για τον σκοπό αυτό.
Η Εκδήλωση, έκλεισε με μια μικρή δεξίωση, στον χώρο των εγκαταστάσεων.
Σας ενημερώνουμε, ότι το τηλεφωνικό κέντρο του Συλλόγου, είναι ανοιχτό καθόλο το 24ωρο κα το τηλέφωνο μας είναι το 23910-54700, η δε ηλεκτρονική μας Διεύθυνση είναι η SEDIP@gmail.com, , για την ενημέρωση σας.
Να είστε σίγουροι, ότι εμείς όλοι που απαρτίζουμε τον Σύλλογο, το μόνο που μπορούμε να σας υποσχεθούμε, είναι ότι θα είμαστε στο πλευρό σας, σε κάθε θεομηνία που θα σας πλήξει. Μην διστάσετε, να μας ειδοποιήσετε ΕΓΚΑΙΡΩΣ.
Θα χαρούμε να σας δούμε στο «στέκι» μας, συνάμα δε, δεχόμαστε κάθε αίτηση συμπολίτη-τριας μας, προκειμένου να ενδυναμώσει τον Σύλλογο.

Εφαρμογή προγραμμάτων πρωτογενούς πρόληψης και αγωγής υγείας σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης και ιδιαίτερα στα πρώτα χρόνια του Γυμνασίου, περίοδο κρίσιμη για την εμπλοκή με τη χρήση εξαρτησιογόνων ουσιών.
Ειδικά προγράμματα κοινωνικής και εκπαιδευτικής ενίσχυσης των «αδύνατων» μαθητών που κινδυνεύουν να εγκαταλείψουν πρόωρα το σχολείο.
Στελέχωση των σχολικών βαθμίδων με εκπαιδευμένους κοινωνικούς λειτουργούς, ψυχολόγους, σχολικούς γιατρούς.
Εκπαίδευση των καθηγητών σε θέματα που σχετίζονται με τη χρήση ουσιών.
Δημιουργία σχολών γονέων, που θα εκπαιδεύουν τους γονείς στους τρόπους αντιμετώπισης του προβλήματος των ναρκωτικών.
Προγράμματα κοινωνικής ανάπτυξης των περιοχών που πλήττονται από φτώχεια, νεανική ανεργία, περιθωριοποίηση - παράγοντες που σχετίζονται με τη διάδοση του προβλήματος των ναρκωτικών.
ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Ολοι όσοι αντιμετωπίζουν πρόβλημα εξάρτησης από ναρκωτικές ουσίες θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα δωρεάν θεραπευτικής φροντίδας.
Ανάπτυξη προγραμμάτων έγκαιρης παρέμβασης σε νέους που πειραματίζονται με τα ναρκωτικά, αλλά δεν έχουν ακόμη αναπτύξει εξάρτηση από αυτά.
Περαιτέρω ανάπτυξη του δικτύου των «στεγνών» θεραπευτικών προγραμμάτων που στοχεύουν στην πλήρη απεξάρτηση και την ισότιμη κοινωνική επανένταξη. Δημιουργία τουλάχιστον ενός «στεγνού» θεραπευτικού προγράμματος για εφήβους και ενός για ενήλικες σε κάθε νομό της χώρας.
Ιδιαίτερα για την Αττική, η οποία συγκεντρώνει μεγάλο πληθυσμό εξαρτημένων, δημιουργία ολοκληρωμένου φάσματος υπηρεσιών απεξάρτησης που θα περιλαμβάνει ικανό αριθμό Κέντρων Ενημέρωσης, Θεραπευτικών Κοινοτήτων, ειδικών σχολείων και προγραμμάτων επαγγελματικής κατάρτισης.
Δημιουργία θεραπευτικών κοινοτήτων στις φυλακές και τα καταστήματα κράτησης εφήβων, με την παράλληλη ανάπτυξη μονάδων επανένταξης αποφυλακισμένων.
Συνεργασία των μονάδων του ΕΣΥ για την αντιμετώπιση των ιατρικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι χρήστες (ηπατίτιδα κλπ).
Δημιουργία από το ΕΣΥ μονάδων σωματικής απεξάρτησης για τους χρόνιους χρήστες.
Προαγωγή της επιστημονικής έρευνας που σχετίζεται με τις κοινωνικές αιτίες του προβλήματος.
Εισαγωγή μαθημάτων στις σχολές κοινωνικών επιστημών, ιατρικές, νομικές και παιδαγωγικές για την αντιμετώπιση της τοξικοεξάρτησης.
ΕΠΑΝΕΝΤΑΞΗ

Ειδικά προγράμματα κατάρτισης - απασχόλησης που θα βοηθούν τους πρώην χρήστες να βρουν δουλιά.
Συνεργασία επιστημονικών φορέων, συνδικάτων για την καταπολέμηση του ρατσισμού και των προκαταλήψεων.

Μπράβο σ’ όσους στάθηκαν όρθιοι, αλλά και σ΄ αυτούς που λύγισαν για την ιδέα και τον αγώνα της «ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ» . Ας κρίνουν όλοι αν τελικά άξιζε τον κόπο και αν πρέπει η « ΛΑΪΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ» να κερδίσει τις δημοτικές εκλογές κ.τ.λ. κ.τ.λ» Νίκος Γεμενετζής «ΟΚΤΩΒΡΗΣ 1982» Αγαπημένε μας κι Αξέχαστε Νίκο …. Έλεγες πως για μερικούς ανθρώπους, δεν υπάρχει τίποτε πιο ενοχλητικό από την προσπάθεια να σκεφτούν. Ίσως και να θυμηθούν θα έλεγα συμπληρωματικά κι εγώ. Κι επειδή εδώ που μας άφησες, οι ΜΝΗΜΕΣ φάνηκαν αδύναμες και οι ΨΥΧΕΣ ΑΔΕΙΕΣ σε διαβεβαιώνω πως στην ουσία τίποτε δεν έχει αλλάξει. Κάτι γκριζομάλληδες, ψευτοκουλτουριάρηδες με διπλόκομπες γραβάτες, πάνε κι έρχονται μπροστά απ’ τη θύμησή σου, μα δεν λένε λέξη. Είναι από κείνους τους τύπους που τους μάθαινες πως ο Ρίτσος δεν ήταν ασθένεια του καπνού και της ντομάτας, και πως ο Καβάφης δεν ήταν μάρκα ποδηλάτου. Μπαίνουμε στον 21ον χειμώνα από τότε που έφυγες για το ταξίδι….Κι όλοι έμοιαζαν να είναι ίδιοι, σιωπηλοί και άχρωμοι. Μόνο σε κάποια μικρά και καπνισμένα κουτούκια στη χάση και στη φέξη ακούω το όνομα σου!! Αυτοί που το προφέρουν μου είναι άγνωστοι, ίσως είναι απ’ αυτούς που «στάθηκαν όρθιοι». Οι άλλοι κοιτούν βουβοί κι απορημένοι. Προσπαθούν μάταια να δώσουν «σάρκα και οστά» στις αναμνήσεις μα δεν τους βοηθάει η μνήμη. Μου θυμίζουν εκείνους τους ψευτοδιανοούμενους της πλάκας που κοροϊδευτικά και ειρωνικά σχολίαζαν τα αποφθέγματα σου. Έλεγες πως οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη σκέψη μόνο για να δικαιολογήσουν τα λάθη τους, και τα λόγια μόνο για να κρύψουν τις σκέψεις τους. Έ και λοιπόν; Oι χειμώνες παραμείναν σιωπηλοί και άχρωμοι. Κι εκείνοι οι φίλοι οι μεσήλικες του Κηπλίγη και του Νίτσε έμειναν κι αυτοί βουβοί. Κι ούτε ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!! Κι Εσύ κοιτάς από ψηλά με απορία και με ρωτάς, «Είστε ακόμη ζωντανοί;» Τι να σου πω ; Δεν ξέρω. Ίσως πολλοί από εμάς να έχουμε πεθάνει, αλλά δεν ξέρω πότε θα το μάθουμε. Και ξέρεις γιατί; Γιατί η ψυχή μας εγκατέλειψε από καιρό. Έμεινε μόνο η «χαμένη λογική».Είναι αυτή που μοιάζει με την αγνωμοσύνη και με την βλακεία. Αγνωμοσύνη που περιφέρεται στους διαδρόμους κάποιου διωρόφου και ασυγκίνητου κόσμου . Φίλε Νίκο στο δικό μας κόσμο στη μάχη κατά της αγνωμοσύνης της λήθης και της βλακείας , ακόμα και οι θεοί αγωνίζονται μάταια!! Όμως κι αν εμείς έχουμε χαθεί μείνανε οι δικές σου «ζωντανές ελπίδες». Ίσως αυτές μας ξαναδώσουν το φιλί της ζωής που όλοι μας το έχουμε ανάγκη. Φιλί κρυμμένο στα αξέχαστα σου λόγια: « Όταν είναι Χειμώνας η Άνοιξη δεν μπορεί να είναι μακριά!!.» Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ Ο ΦΙΛΟΣ ΣΟΥ ΝΙΚΟΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ Οι άλλοι φίλοι είναι εδώ; Επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα

Τα τελευταία δέκα χρόνια, μέσα από μια άλλη δραστηριότητα μου που έχει σχέση με ταξίδια , περιηγήσεις και ξεναγήσεις, είχα την τύχη να επισκεφθώ πάρα πολλά μέρη , τόσο στην ημεδαπή , όσο και στην αλλοδαπή, αλλά-πιστέψτε με-, η Κωνσταντινούπολη, ήταν και είναι η πόλη που με συγκινεί ιδιαίτερα.

Βέβαια, παρότι η καταγωγή των προγόνων μου, έχει να κάνει με την Ανατολική Ρωμυλία, τοπογραφικά ευρισκόμενη στη Δυτική Θράκη, ωστόσο και η Ανατολική Θράκη και γενικότερα ο τόπος όπου σήμερα βρίσκεται η Πόλη, στα στενά του Βοσπόρου, είναι ένας τόπος ευλογημένος.

Την Πόλη και την ευρύτερη περιοχή, την επισκέφθηκα , πάρα πολλές φορές, κάθε φορά όμως που βρίσκομαι, στα σοκάκια της και στις εκκλησιές της, ανακαλύπτω και κάτι εντελώς διαφορετικό και προπαντός κάτι που με κάνει να συγκλονίζομαι ιδιαίτερα.

Δεν έχω σκοπό, μέσα από «ταξιδιωτικά»βιώματα μου, να σας περιγράψω τις ομορφιές και γενικότερα το κάθε ελληνικό στοιχείο που κρύβει αυτή η Πόλη.

Μπορώ όμως ανεπιφύλακτα, να σας προτρέψω να ταξιδέψετε σε αυτή την ξεχωριστή «Βασιλεύουσα» και μόνοι σας, ψάχνοντας και ρωτώντας, να ανακαλύψετε, όλο αυτόν τον πλούτο που τόσους αιώνες τώρα, βρίσκεται εκεί όρθιος.

Και παρότι το ελληνικό στοιχείο πληθυσμιακά τα τελευταία πενήντα χρόνια, συρρικνώθηκε πάρα πολύ, όπου να στρέψεις το βλέμμα σου σε μια πόλη που η έκτασή της είναι τεράστια και ο κόσμος της ξεπερνά τα δεκαπέντε και πλέον εκατομμύρια, κάθε τι που ομορφαίνει αυτή την πόλη, αντανακλά ελληνικό πολιτισμό.

Το Φανάρι, εκεί που σήμερα δεσπόζει ο πατριαρχικός ναός του Αγίου Γεωργίου και το Πατριαρχείο, το κέντρο της Ορθοδοξίας, πιο κάτω η Παναγιά των Βλαχερνών, εκεί που το 626μ.χ. ψάλθηκε για πρώτη φορά ο Ακάθιστος ΄Υμνος, στα Νεκροταφεία στη ΒΔ πλευρά της πόλης η Ζωοδόχος Πηγή ή αλλιώς ονομαστή Παναγιά η Μπαλουκλιώτισσα , με το αγίασμα και τους τάφους των Πατριαρχών, την εκκλησιά της Αγίας Ειρήνης μέσα στο Τόπ-Καπί, όπου σήμερα είναι μουσειακός και χώρος εκθέσεων, το

κάστρο του Γεντί Κουλέ με τους επτά πύργους, το απόρθητο Φρούριο, όπως το αποκαλούσαν οι εχθροί της Βασιλεύουσας,

ο Βόσπορος με τα όμορφα ξύλινα σπίτια του, τα ονομαστά «γυαλιά»του, ο Κεράτιος Κόλπος με τα νόστιμα ψάρια του, ο Ιππόδρομος όπου και μέχρι σήμερα αντηχούν οι κραυγές των Πράσινων και των Βενετών,το ονομαστό Υδραγωγείο του Ουάλη

και τόσα άλλα, μαρτυρούν ότι για αιώνες η Πόλη, ήταν το καμάρι του Μ. Κωνσταντίνου, του Ιουστινιανού και τόσων άλλων αυτοκρατόρων, που ο καθένας τους στόλισε αυτή την πόλη με ότι πιο όμορφο, φάνταζε στον τότε κόσμο.

Επισκέπτης όμως, όχι μόνο ΄Ελληνας, αλλά και αλλοδαπός που βρέθηκε στην Πόλη και δεν είδε και δεν θαύμασε από κοντά το μεγαλείο της Αγίας Σοφίας, σίγουρα δεν είδε τίποτα.

Στον τόπο όπου σήμερα δεσπόζει αυτός ο περιώνυμος ναός, στα χρόνια της ειδωλολατρίας, ήταν χτισμένος ναός αφιερωμένος στον θεό Απόλλωνα. Πολλοί αυτοκράτορες κατά καιρούς έχτιζαν τον ναό που ήταν αφιερωμένος στην του Θεού Σοφία, πάντοτε όμως από αναπάντεχες πυρκαγιές, καταστρέφονταν ο ναός, με αποτέλεσμα, μετά την ονομαστή «στάση του Νίκα», ο Ιουστινιανός, ο τότε αυτοκράτορας του Βυζαντίου, το 532 μ.Χ.

βάζει θεμέλιο λίθο, όπου μετά από πέντε χρόνια , κτίζεται αυτό το θαύμα της αρχιτεκτονικής.

Δέκα χιλιάδες εργάτες, πάνω σε έκταση επτά στρεμμάτων, με υλικά φερμένα από όλα τα μέρη της γής,με χωρητικότητα 25.000 χιλιάδων πιστών, κτίστηκε αυτό το μεγαλείο, όπου κατά την λειτουργία του, χρειάζονταν πάνω από 600 άτομα να τον υπηρετούν, ιερείς , διάκονοι, αναγνώστες, νεωκόροι και άλλοι, με εμβαδόν που ξεπερνούσε τα 5.500 τ.μ. και με γυναικωνίτη που χωρούσε πάνω από 7.000 χιλιάδες γυναίκες πιστές, με ψηφιδωτά που όμοια τους μέχρι και σήμερα δεν υπάρχουν, τον Δεκέμβριο του 537 μ.Χ. εγκαινιάζεται από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό, με κάθε μεγαλοπρέπεια.

Λειτούργησε ως ορθόδοξος ναός, μέχρι και την άλωση της Πόλης το 1453 μ.Χ., όπου κατόπιν μετατράπηκε σε τζαμί και από το 1935 με παρέμβαση της ΟΥΝΕΣΚΟ και του Κεμάλ Ατατούρκ, σήμερα είναι μουσείο και μάλιστα προστατευόμενο από διεθνείς Οργανισμούς

Στην Πόλη όμως πέρα από τα αξιοθέατα και τα πολλά της μνημεία, θα χαρείτε και θα απολαύσετε γεύσεις γνώριμες από τις γιαγιάδες μας και θα ηχήσουν στα αυτιά σας μουσικά ακούσματα που ακούγονται συχνά και στην Ελλάδα.

Και παρότι οι κάτοικοι της, μουσουλμάνοι στην καταγωγή, με έντονο θρησκευτικό συναίσθημα, λές και επηρεάστηκαν από το ελληνικό στοιχείο , το τωρινό και το αλλοτινό, η διαφορά τους με τους κατοικούντες στην ενδοχώρα, είναι πασιφανέστατη.

Και αυτό, μπορεί ο επισκέπτης να το αντιληφθεί καλύτερα, αν έχει την τύχη να πορευθεί στα Πριγκηπόνησσα, στην Πρίγκηπο και να πάει στον Άγιο Γεώργιο τον Κουδουνά.

Εκεί θα δεί γυναίκες Τουρκάλες να επικαλούνται την εύνοια του Αγίου, προκειμένου να τεκνοποιήσουν, με κάθε ευλάβεια.

Σίγουρα οι «χαμένες» πατρίδες σε συνθλίβουν ψυχολογικά και σε αναστατώνουν, κυρίως εάν έχεις και προσωπικά βιώματα από αυτές, από την οικογένεια σου.

Οι «ξεχασμένες» όμως πατρίδες, κάλλιστα μπορείς να τις αναβιώσεις στην μνήμη σου, αν και εφόσον έχεις την επιθυμία να τις επισκεφθείς και να χαρείς για ότι απόμεινε και θυμίζει ακόμη Ελλάδα. Γιατί αν μη τι άλλο, ταξίδι σημαίνει επένδυση, τόσο στην ψυχή σου, όσο και σε όλο σου το είναι.

Μια φορά και ένα καιρό ,σε αλλοτινές εποχές, με την φαντασία μου και μόνο, ανοίγω την πόρτα ενός επαρχιακού καφενέ και μπαίνω μέσα, όπου όπως συνήθως γίνεται, κόσμος μαζεμένος περιμένει τον Πρόεδρο, τον Σύμβουλο, τον Υποψήφιο, τον δικό του ,τον δικό μας τον νύν και τον τέως, γιατί άλλο , για μια ακόμη πολιτική συγκέντρωση. Μιά εικόνα χίλιες λέξεις, ή καλύτερα όπως θάλεγε και ο αείμνηστος Σουρής μια Πινακοθήκη , πλήρης ηλιθίων.

Η ανοησία περίσσεια και διάχυτη στο χώρο του μικρού επαρχιακού καφενέ, σκορπίζει στην ατμόσφαιρα μια γνώριμη για τα ρουθούνια μας μυρωδιά, την μυρωδιά της φλεγόμενης χωματερής-σαν την δική μας « φανταστική» χωματερή που παρά τα ξεματιάσματα και τα ξόρκια, συνεχίζει να καίει και δεν λέει να σβήσει-γιατί αν μη τι άλλο, δεν σβήνουνε με ξόρκια και αφορισμούς οι χωματερές, ακόμη και αν είναι και «φανταστικές»

Εδώ λοιπόν, στης φαντασίας μου τον καφενέ, η ατμόσφαιρα είναι πηχτή από τα σύννεφα των τσιγάρων και από την μπόχα του πολυκαιρισμού, θέλω δεν θέλω όμως είμαι εκεί μέσα και με αγγίζει μέχρι τα σωθικά μου αυτή η βαριά ατμόσφαιρα και ο χρόνος εδώ παρόν , κλείνοντας μου το μάτι μου θυμίζει ότι ο αυτουργός τούτης της παρωδίας, δεν έχει τίποτα άλλο να δείξει παρά για το σημαντικό γεγονός της χρονιάς, το ότι «βαδίζουμε προς τις δημοτικές εκλογές».

Για όσους λοιπόν δεν το εννόησαν, αγαπητοί φίλοι συντοπίτες και συνδημότες του διευρημένου πλέον Δήμου με το σχέδιο που έγινε πλέον νόμος που φέρει το όνομα ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ, διάγουμε την χρονική αυτή στιγμή όπου ο καθείς μας , σύμφωνα με τα λεγόμενα των προαναφερθέντων προέδρων , συμβούλων, υποψηφίων κλπ, πρέπει να πάμε στον πάγκο μας, δηλώνοντας ούτε λίγο, ούτε πολύ το στίγμα μας το πολιτικό.

Άλλωστε είναι η εποχή που σύσσωμος ο Ελληνισμός, αναμένει την σύγχρονη επίτοκο Λαϊδα να ξεγεννήσει.

Εν αναμονή του τόκου της λοιπόν, νέα φυντάνια της πολιτικής κυοφορούνται, τα παλιά αναβαθμίζονται,- λές και η αναβάθμιση είναι αυτή που θα τους σώσει, χωρίς να θυμούνται ότι για το κατάντημα αυτής της Χώρας η δική τους συμβολή ήταν καθοριστική-, εκσυγχρονίζονται λοιπόν και αναδομούνται και κάποια άλλα φυντάνια αφού μεταλλάχθηκαν, προσπαθούν να μας πείσουν ότι το οικολογικό, είναι και το καλύτερο. Οι ιδέες τους φρέσκες για αυτούς, βγαλμένες όμως μέσα από τα αραχνιασμένα χρονοντούλαπα μιας ανεφάρμοστης πολιτικής, με ημερομηνία λήξης ληγμένη εκ των προτέρων και προ πολλών ετών, κι όμως αυτό πείθει και αυτό προτάσσεται.

Ποιος άλλωστε δεν θυμάται αν μη τι άλλο, τουλάχιστον σαν έκφραση τα χρονοντούλαπα της Ιστορίας, που μέσα σε αυτά προσπαθούν οι «σωτήρες»να φυλάξουν σαν κάτι το ιερό και το μοναδικό, όλη την παρακαταθήκη και το μέλλον αυτού του δύσμοιρου τόπου;

Και τα λόγια τους, αστείρευτη πηγή ανοησίας, ασυναρτησίας, ρέμουλας και συγχρόνως απάτης, ό,τι δηλαδή ορίζει την ουσία και την πρακτική του σήμερα, του τώρα και του δεν βαριέσαι.

Με αυτά λοιπόν τα νάματα, ενδομήτρια γαλουχούνται τα επίτοκα «φανταστικά» φυντάνια της πολιτικής μας σωτηρίας, στερούμενοι ίχνος φαντασίας για κάτι το καλύτερο ,με ανολοκλήρωτες και εκφυλισμένες λογικές, καρφωμένοι από τα πόδια τους στη γή-έτσι άλλωστε αισθάνονται προσγειωμένοι και μπορούν να ισορροπούν καλύτερα-βυθισμένοι μέσα σε πνευματικό λήθαργο, αλλά οπλισμένοι με το θράσος της άγνοιας, αυτοχρήζονται σωτήρες, λυτρωτές και μεταξύ τους βαυκαλίζονται και μοιράζουν «θώκους»ανύπαρκτους και άχρηστους, όμως καλοπληρωμένους, αποκαλώντας ο ένας τον άλλον με κάθε προσωνύμιο που θα του επιδώσει μια εφήμερη αίγλη. Δέσμιοι μιας κενόδοξης επιθυμίας να καταξιωθούν μέσα στο τίποτα που ζούν και τους γυροφέρνει, μάταια ψάχνεις μέσα στα λόγια τους να ακούσεις λέξεις που σχετίζονται με την φιλία την αγάπη στον διπλανό, την απέραντη αγκαλιά στο παιδί και στους νέους, την χαρά και κάθε προσιτό και ελπιδοφόρο σε τούτο τον τόπο. Τα ύφος τους , ισοδυναμεί με αυτό των εκατό Καρδιναλίων, λές και αυτοί δεν αγάπησαν, δεν έπαιξαν, δεν ερωτεύτηκαν αλλά σίγουρα γεννήθηκαν μεγάλοι και τρανοί εξ αποκαλύψεως, σωτήρες που αγωνιούν ποιος πρώτα θα μας σώσει , λές και τους το ζητήσαμε επιτακτικά. Άλλωστε , το είδαμε που μας οδήγησαν, με τα καμώματα τους. Κατευθείαν στο Δ.Ν.Τ., με άγνωστο προορισμό και με μηδαμινή ελπίδα σωτηρίας.

Όλα αυτά βέβαια που προαναφέρονται είναι «φανταστικά» και συμβαίνουν στον καφενέ της φαντασίας μου και ίσως ο καθένας από εμάς τους δήθεν «ξύπνιους» να κρυφογελά με τα καμώματα των σωτήρων, σε λίγο όμως θα κληθείς να γίνεις ανάδοχος των νέων τόκων που πρέπει να πληρώσεις. Οπότε αν τους ακολουθήσεις, θα γίνεις το «άλλοθι τους» για την επόμενη τετραετία. Έτσι και αλλιώς, σε αυτό το πάρτυ, όλοι συμμετέχουμε και δυστυχώς , όλοι συμμετείχαμε.

Καλέ μου φίλε-συντοπίτη, βάλτο καλά μέσα στο μυαλό σου, Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΟΣ, το βλέπει και ο ίδιος και αρχίζει και φοβάται και αν εσύ με τις πράξεις σου, του δώσεις το δικαίωμα να στα πάρει όλα ότι σε απέμειναν, κράτησε τουλάχιστον ψηλά το δικαίωμα σου, να τον βλέπεις γυμνό και να γελάς με την καρδιά σου για την γύμνια του και την ανυπαρξία του και μην του παραχωρείς και αυτό το μηδαμινό σου δικαίωμα που είναι η μικρή, πλην όμως δυνατή σου αντίσταση, η ψήφος σου.

Άλλωστε αυτό το μικρό σου χαμόγελο , μπροστά στην γύμνια του Βασιλιά, αυτό το υποψιασμένο χαμόγελο σου, θα ταράξει την μακαριότητα του ανόητου αυτόκλητου σωτήρα, που όσο και χονδρόπετσος να είναι , κάποια στιγμή θα αντιληφθεί ότι, «τα ρουσφέτια μπορεί να μην τελείωσαν , αλλά σίγουρα αρχίζουν και στερεύουν» και το άλλοθι τους προκειμένου να εξασφαλίσουν την εκλογή τους, πρέπει να αποδεικνύεται μέσα από οράματα με πολιτικό αντίχτυπο ικανό να παρασύρει σε δημιουργία και οργάνωση.

Τελειώνοντας εδώ αυτό το παραμύθι, θάθελα με μεγάλη μου επιθυμία να μάθω τι είδους όνειρα βλέπουν στον ύπνο τους όλοι αυτοί οι αυτόκλητοι « σωτήρες», γιατί στον ξύπνιο τους ακόμα και ο χειρότερος αδαής πολίτης αυτού του τόπου, ξέρει καλά τι ονειρεύονται, την εξουσία. Θέλω ακόμα να ακούσω τα λόγια τους όταν αγαπούν και ερωτεύονται, γιατί ενώ γνωρίζω καλά το πώς δίνουν το χέρι τους για πολιτικές χειραψίες, δεν ξέρω και θέλω να μάθω, πώς το απλώνουνε για να αγκαλιάσουν τον ανθρώπινο πόνο και την δυστυχία, την φτώχεια και κάθε νέο άνθρωπο που του κλέβουν το όραμα για μια θέση στον ήλιο, πώς προσεγγίζουν τον άνεργο πατέρα, τον άστεγο επαίτη της ζωής και τον γέρο απόμαχο με την σύνταξη της πείνας. Αυτόν που οι κάθε είδους «δημοσιογραφίσκοι» της δήθεν ενημέρωσης μέσα από τα ΜΜΕ , του προτάσσουν το «μαρκούτσι», για να τους πεί και να τους επιβεβαιώσει ότι εδώ είμαστε φτωχοί και ανήμποροι και σας εκλιπαρούμε, σώστε μας.

Έτσι από περιέργεια ,ρωτώ και θέλω μια απάντηση από κάθε αυτόκλητο σωτήρα, για όσα προανέφερα, ρωτώ όμως και σας αγαπητοί μου, είσαστε διαθέσιμοι να ανεχθείτε τέτοιου είδους τερτίπια στην πλάτη σας;

Για την κατάντια αυτής της Χώρας, όλοι αυτά τα πιστά «κομματοκυνάρια» της κάθε απόχρωσης, δεν φέρουν καμία ευθύνη, που σήμερα και πάλι αυτοχρήζονται σωτήρες και επιζητούν την ψήφο σου, ή αμφιβάλλετε ότι δεν είναι οι ίδιοι που εξαργύρωσαν την κομματική τους ταυτότητα, με πακτωλό χρημάτων. Μα πολλοί από εμάς θα διαρωτηθούμε, πώς όλοι τους είναι ίδιοι και η διαφορά τους είναι στο ελάχιστο. Εδώ είναι και το κραυγαλέο λάθος μας. Η ανοχή μας και ο ωχαδελφισμός μας.¨

Το τι μέλλει γενέσθαι. Απλό και κατανοητό. Αντίσταση στο γνώριμο και το άχρηστο, αντίσταση στην υπόσχεση για «διορισμούς» και ρουσφέτια, -λές και αυτά δεν έχουν αντίχτυπο στον ίδιο μας τον εαυτό-, αντίσταση και αξιολόγηση.

Θα μου πείτε πως υπάρχουν και έντιμοι άνθρωποι που υπηρετούν με σαφήνεια και αυταπάρνηση τα «εθνικά ιδεώδη».Ουδέν σχόλιον. Πράγματι μπορεί να υπάρχουν. Στο χέρι μας είναι να τους αξιολογήσουμε.

Άλλωστε οι ικανοί και οι επαίοντες είναι κοντά μας, αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια μας διάπλατα και καταξιώνονται μέσα από την κοινωνική τους δράση , την επαγγελματική τους συνέπεια και την ζεστή τους «χειραψία» στα προβλήματα και στα οράματα αυτού του τόπου και όχι από τα βαρύγδουπα βιογραφικά και την πιστή αυταπάρνηση στο κάθε κόμμα, με όφελος το ίδιο κέρδος. Διαχειριστές με ξυλοπόδαρα είδαμε πολλούς, δήθεν «νοικοκυραίους» ακόμη περισσότερους που νοικοκύρεψαν τα υμέτερα προβλήματα τους, όχι όμως του λαού, ανθρώπους αληθινούς ψάχνουμε, σαν σύγχρονοι Διογένηδες.

Θα μου πείτε που θα τους βρούμε .Ψάξτε ίσως να κρύβονται κάτω από τα πιθάρια της αντίστασης και της πάλης για κάτι αξιόλογο και καλύτερο, Μην παρασύρεστε από τα βροντερά και τα αλαλάζοντα .Είναι κούφια και κενά , ανήμπορα να καταλάβουν τις ανάγκες της εποχής και τα οράματα της εξέλιξης. Τα πρόσφατα γεγονότα που συνέβησαν στον τόπο μας, αυτό μαρτυρούν. Η αγωνία είναι η καρέκλα μας που όταν πλέον γίνει δική μας, βάζουμε και μια ζώνη για να δεθούμε μαζί της για μια ζωή και οι υποσχέσεις και τα «συμβόλαια « με τον λαό, πάνε περίπατο .Αν αυτό είναι το μέλημα μας, είμαστε έρμαια της τύχης μας. Ανοιχτά μάτια τις πονηρές αυτές μέρες που έρχονται και σύγκριση με το καλύτερο και το ανιδιοτελές.

Άλλωστε ο διευρημένος πλέον Δήμος, απαιτεί άρχοντες με οράματα , γνώση και ανιδιοτελή σχέση εργασίας και προσφοράς.

Ωστόσο , επιμένω πως όλα αυτά δεν είναι από την φαντασία μου, όπως στην αρχή του παραμυθιού, σας εξέθεσα, αλλά από την αγωνία μου για τον τόπο μου, τον τόπο όπου θέλω να ζήσουν τo παιδί μου και τα εγγόνια μου.

Και προς άρση κάθε παρεξήγησης, δεν έχω τίποτα με όσους κατά καιρούς , άσκησαν εξουσία σε αυτό τον τόπο. Τους τιμώ όλους και προπάντων, τιμώ και εκτιμώ και το έργο τους και την προσφορά τους. Τα έχω με αυτούς που μπερδεύουν, το θέλω με το μπορώ. Άλλο το τι θέλω, και άλλο το τι μπορώ. Και ίσως και η δική μου προσφορά στα δημόσια πράγματα, μπορεί να μην υπηρετεί δημόσιες θέσεις, υπηρετεί όμως οράματα και πίστη σε κάθε τι που προάγει αυτόν τον τόπο και τον εθελοντισμό.

Μακάρι, να βάλει και ο Θεός το Χέρι Του και να μας φωτίσει για να μας διοικήσουν οι ικανοί, μα προπαντός οι τίμιοι και οι ανιδιοτελείς εργάτες της πολιτικής. Είθε.