Μπράβο σ’ όσους στάθηκαν όρθιοι, αλλά και σ΄ αυτούς που λύγισαν για την ιδέα και τον αγώνα της «ΛΑΪΚΗΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ» . Ας κρίνουν όλοι αν τελικά άξιζε τον κόπο και αν πρέπει η « ΛΑΪΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ» να κερδίσει τις δημοτικές εκλογές κ.τ.λ. κ.τ.λ» Νίκος Γεμενετζής «ΟΚΤΩΒΡΗΣ 1982» Αγαπημένε μας κι Αξέχαστε Νίκο …. Έλεγες πως για μερικούς ανθρώπους, δεν υπάρχει τίποτε πιο ενοχλητικό από την προσπάθεια να σκεφτούν. Ίσως και να θυμηθούν θα έλεγα συμπληρωματικά κι εγώ. Κι επειδή εδώ που μας άφησες, οι ΜΝΗΜΕΣ φάνηκαν αδύναμες και οι ΨΥΧΕΣ ΑΔΕΙΕΣ σε διαβεβαιώνω πως στην ουσία τίποτε δεν έχει αλλάξει. Κάτι γκριζομάλληδες, ψευτοκουλτουριάρηδες με διπλόκομπες γραβάτες, πάνε κι έρχονται μπροστά απ’ τη θύμησή σου, μα δεν λένε λέξη. Είναι από κείνους τους τύπους που τους μάθαινες πως ο Ρίτσος δεν ήταν ασθένεια του καπνού και της ντομάτας, και πως ο Καβάφης δεν ήταν μάρκα ποδηλάτου. Μπαίνουμε στον 21ον χειμώνα από τότε που έφυγες για το ταξίδι….Κι όλοι έμοιαζαν να είναι ίδιοι, σιωπηλοί και άχρωμοι. Μόνο σε κάποια μικρά και καπνισμένα κουτούκια στη χάση και στη φέξη ακούω το όνομα σου!! Αυτοί που το προφέρουν μου είναι άγνωστοι, ίσως είναι απ’ αυτούς που «στάθηκαν όρθιοι». Οι άλλοι κοιτούν βουβοί κι απορημένοι. Προσπαθούν μάταια να δώσουν «σάρκα και οστά» στις αναμνήσεις μα δεν τους βοηθάει η μνήμη. Μου θυμίζουν εκείνους τους ψευτοδιανοούμενους της πλάκας που κοροϊδευτικά και ειρωνικά σχολίαζαν τα αποφθέγματα σου. Έλεγες πως οι άνθρωποι χρησιμοποιούν τη σκέψη μόνο για να δικαιολογήσουν τα λάθη τους, και τα λόγια μόνο για να κρύψουν τις σκέψεις τους. Έ και λοιπόν; Oι χειμώνες παραμείναν σιωπηλοί και άχρωμοι. Κι εκείνοι οι φίλοι οι μεσήλικες του Κηπλίγη και του Νίτσε έμειναν κι αυτοί βουβοί. Κι ούτε ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!! Κι Εσύ κοιτάς από ψηλά με απορία και με ρωτάς, «Είστε ακόμη ζωντανοί;» Τι να σου πω ; Δεν ξέρω. Ίσως πολλοί από εμάς να έχουμε πεθάνει, αλλά δεν ξέρω πότε θα το μάθουμε. Και ξέρεις γιατί; Γιατί η ψυχή μας εγκατέλειψε από καιρό. Έμεινε μόνο η «χαμένη λογική».Είναι αυτή που μοιάζει με την αγνωμοσύνη και με την βλακεία. Αγνωμοσύνη που περιφέρεται στους διαδρόμους κάποιου διωρόφου και ασυγκίνητου κόσμου . Φίλε Νίκο στο δικό μας κόσμο στη μάχη κατά της αγνωμοσύνης της λήθης και της βλακείας , ακόμα και οι θεοί αγωνίζονται μάταια!! Όμως κι αν εμείς έχουμε χαθεί μείνανε οι δικές σου «ζωντανές ελπίδες». Ίσως αυτές μας ξαναδώσουν το φιλί της ζωής που όλοι μας το έχουμε ανάγκη. Φιλί κρυμμένο στα αξέχαστα σου λόγια: « Όταν είναι Χειμώνας η Άνοιξη δεν μπορεί να είναι μακριά!!.» Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ Ο ΦΙΛΟΣ ΣΟΥ ΝΙΚΟΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ Οι άλλοι φίλοι είναι εδώ; Επιστροφή στην προηγούμενη σελίδα

Τα τελευταία δέκα χρόνια, μέσα από μια άλλη δραστηριότητα μου που έχει σχέση με ταξίδια , περιηγήσεις και ξεναγήσεις, είχα την τύχη να επισκεφθώ πάρα πολλά μέρη , τόσο στην ημεδαπή , όσο και στην αλλοδαπή, αλλά-πιστέψτε με-, η Κωνσταντινούπολη, ήταν και είναι η πόλη που με συγκινεί ιδιαίτερα.

Βέβαια, παρότι η καταγωγή των προγόνων μου, έχει να κάνει με την Ανατολική Ρωμυλία, τοπογραφικά ευρισκόμενη στη Δυτική Θράκη, ωστόσο και η Ανατολική Θράκη και γενικότερα ο τόπος όπου σήμερα βρίσκεται η Πόλη, στα στενά του Βοσπόρου, είναι ένας τόπος ευλογημένος.

Την Πόλη και την ευρύτερη περιοχή, την επισκέφθηκα , πάρα πολλές φορές, κάθε φορά όμως που βρίσκομαι, στα σοκάκια της και στις εκκλησιές της, ανακαλύπτω και κάτι εντελώς διαφορετικό και προπαντός κάτι που με κάνει να συγκλονίζομαι ιδιαίτερα.

Δεν έχω σκοπό, μέσα από «ταξιδιωτικά»βιώματα μου, να σας περιγράψω τις ομορφιές και γενικότερα το κάθε ελληνικό στοιχείο που κρύβει αυτή η Πόλη.

Μπορώ όμως ανεπιφύλακτα, να σας προτρέψω να ταξιδέψετε σε αυτή την ξεχωριστή «Βασιλεύουσα» και μόνοι σας, ψάχνοντας και ρωτώντας, να ανακαλύψετε, όλο αυτόν τον πλούτο που τόσους αιώνες τώρα, βρίσκεται εκεί όρθιος.

Και παρότι το ελληνικό στοιχείο πληθυσμιακά τα τελευταία πενήντα χρόνια, συρρικνώθηκε πάρα πολύ, όπου να στρέψεις το βλέμμα σου σε μια πόλη που η έκτασή της είναι τεράστια και ο κόσμος της ξεπερνά τα δεκαπέντε και πλέον εκατομμύρια, κάθε τι που ομορφαίνει αυτή την πόλη, αντανακλά ελληνικό πολιτισμό.

Το Φανάρι, εκεί που σήμερα δεσπόζει ο πατριαρχικός ναός του Αγίου Γεωργίου και το Πατριαρχείο, το κέντρο της Ορθοδοξίας, πιο κάτω η Παναγιά των Βλαχερνών, εκεί που το 626μ.χ. ψάλθηκε για πρώτη φορά ο Ακάθιστος ΄Υμνος, στα Νεκροταφεία στη ΒΔ πλευρά της πόλης η Ζωοδόχος Πηγή ή αλλιώς ονομαστή Παναγιά η Μπαλουκλιώτισσα , με το αγίασμα και τους τάφους των Πατριαρχών, την εκκλησιά της Αγίας Ειρήνης μέσα στο Τόπ-Καπί, όπου σήμερα είναι μουσειακός και χώρος εκθέσεων, το

κάστρο του Γεντί Κουλέ με τους επτά πύργους, το απόρθητο Φρούριο, όπως το αποκαλούσαν οι εχθροί της Βασιλεύουσας,

ο Βόσπορος με τα όμορφα ξύλινα σπίτια του, τα ονομαστά «γυαλιά»του, ο Κεράτιος Κόλπος με τα νόστιμα ψάρια του, ο Ιππόδρομος όπου και μέχρι σήμερα αντηχούν οι κραυγές των Πράσινων και των Βενετών,το ονομαστό Υδραγωγείο του Ουάλη

και τόσα άλλα, μαρτυρούν ότι για αιώνες η Πόλη, ήταν το καμάρι του Μ. Κωνσταντίνου, του Ιουστινιανού και τόσων άλλων αυτοκρατόρων, που ο καθένας τους στόλισε αυτή την πόλη με ότι πιο όμορφο, φάνταζε στον τότε κόσμο.

Επισκέπτης όμως, όχι μόνο ΄Ελληνας, αλλά και αλλοδαπός που βρέθηκε στην Πόλη και δεν είδε και δεν θαύμασε από κοντά το μεγαλείο της Αγίας Σοφίας, σίγουρα δεν είδε τίποτα.

Στον τόπο όπου σήμερα δεσπόζει αυτός ο περιώνυμος ναός, στα χρόνια της ειδωλολατρίας, ήταν χτισμένος ναός αφιερωμένος στον θεό Απόλλωνα. Πολλοί αυτοκράτορες κατά καιρούς έχτιζαν τον ναό που ήταν αφιερωμένος στην του Θεού Σοφία, πάντοτε όμως από αναπάντεχες πυρκαγιές, καταστρέφονταν ο ναός, με αποτέλεσμα, μετά την ονομαστή «στάση του Νίκα», ο Ιουστινιανός, ο τότε αυτοκράτορας του Βυζαντίου, το 532 μ.Χ.

βάζει θεμέλιο λίθο, όπου μετά από πέντε χρόνια , κτίζεται αυτό το θαύμα της αρχιτεκτονικής.

Δέκα χιλιάδες εργάτες, πάνω σε έκταση επτά στρεμμάτων, με υλικά φερμένα από όλα τα μέρη της γής,με χωρητικότητα 25.000 χιλιάδων πιστών, κτίστηκε αυτό το μεγαλείο, όπου κατά την λειτουργία του, χρειάζονταν πάνω από 600 άτομα να τον υπηρετούν, ιερείς , διάκονοι, αναγνώστες, νεωκόροι και άλλοι, με εμβαδόν που ξεπερνούσε τα 5.500 τ.μ. και με γυναικωνίτη που χωρούσε πάνω από 7.000 χιλιάδες γυναίκες πιστές, με ψηφιδωτά που όμοια τους μέχρι και σήμερα δεν υπάρχουν, τον Δεκέμβριο του 537 μ.Χ. εγκαινιάζεται από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό, με κάθε μεγαλοπρέπεια.

Λειτούργησε ως ορθόδοξος ναός, μέχρι και την άλωση της Πόλης το 1453 μ.Χ., όπου κατόπιν μετατράπηκε σε τζαμί και από το 1935 με παρέμβαση της ΟΥΝΕΣΚΟ και του Κεμάλ Ατατούρκ, σήμερα είναι μουσείο και μάλιστα προστατευόμενο από διεθνείς Οργανισμούς

Στην Πόλη όμως πέρα από τα αξιοθέατα και τα πολλά της μνημεία, θα χαρείτε και θα απολαύσετε γεύσεις γνώριμες από τις γιαγιάδες μας και θα ηχήσουν στα αυτιά σας μουσικά ακούσματα που ακούγονται συχνά και στην Ελλάδα.

Και παρότι οι κάτοικοι της, μουσουλμάνοι στην καταγωγή, με έντονο θρησκευτικό συναίσθημα, λές και επηρεάστηκαν από το ελληνικό στοιχείο , το τωρινό και το αλλοτινό, η διαφορά τους με τους κατοικούντες στην ενδοχώρα, είναι πασιφανέστατη.

Και αυτό, μπορεί ο επισκέπτης να το αντιληφθεί καλύτερα, αν έχει την τύχη να πορευθεί στα Πριγκηπόνησσα, στην Πρίγκηπο και να πάει στον Άγιο Γεώργιο τον Κουδουνά.

Εκεί θα δεί γυναίκες Τουρκάλες να επικαλούνται την εύνοια του Αγίου, προκειμένου να τεκνοποιήσουν, με κάθε ευλάβεια.

Σίγουρα οι «χαμένες» πατρίδες σε συνθλίβουν ψυχολογικά και σε αναστατώνουν, κυρίως εάν έχεις και προσωπικά βιώματα από αυτές, από την οικογένεια σου.

Οι «ξεχασμένες» όμως πατρίδες, κάλλιστα μπορείς να τις αναβιώσεις στην μνήμη σου, αν και εφόσον έχεις την επιθυμία να τις επισκεφθείς και να χαρείς για ότι απόμεινε και θυμίζει ακόμη Ελλάδα. Γιατί αν μη τι άλλο, ταξίδι σημαίνει επένδυση, τόσο στην ψυχή σου, όσο και σε όλο σου το είναι.

Μια φορά και ένα καιρό ,σε αλλοτινές εποχές, με την φαντασία μου και μόνο, ανοίγω την πόρτα ενός επαρχιακού καφενέ και μπαίνω μέσα, όπου όπως συνήθως γίνεται, κόσμος μαζεμένος περιμένει τον Πρόεδρο, τον Σύμβουλο, τον Υποψήφιο, τον δικό του ,τον δικό μας τον νύν και τον τέως, γιατί άλλο , για μια ακόμη πολιτική συγκέντρωση. Μιά εικόνα χίλιες λέξεις, ή καλύτερα όπως θάλεγε και ο αείμνηστος Σουρής μια Πινακοθήκη , πλήρης ηλιθίων.

Η ανοησία περίσσεια και διάχυτη στο χώρο του μικρού επαρχιακού καφενέ, σκορπίζει στην ατμόσφαιρα μια γνώριμη για τα ρουθούνια μας μυρωδιά, την μυρωδιά της φλεγόμενης χωματερής-σαν την δική μας « φανταστική» χωματερή που παρά τα ξεματιάσματα και τα ξόρκια, συνεχίζει να καίει και δεν λέει να σβήσει-γιατί αν μη τι άλλο, δεν σβήνουνε με ξόρκια και αφορισμούς οι χωματερές, ακόμη και αν είναι και «φανταστικές»

Εδώ λοιπόν, στης φαντασίας μου τον καφενέ, η ατμόσφαιρα είναι πηχτή από τα σύννεφα των τσιγάρων και από την μπόχα του πολυκαιρισμού, θέλω δεν θέλω όμως είμαι εκεί μέσα και με αγγίζει μέχρι τα σωθικά μου αυτή η βαριά ατμόσφαιρα και ο χρόνος εδώ παρόν , κλείνοντας μου το μάτι μου θυμίζει ότι ο αυτουργός τούτης της παρωδίας, δεν έχει τίποτα άλλο να δείξει παρά για το σημαντικό γεγονός της χρονιάς, το ότι «βαδίζουμε προς τις δημοτικές εκλογές».

Για όσους λοιπόν δεν το εννόησαν, αγαπητοί φίλοι συντοπίτες και συνδημότες του διευρημένου πλέον Δήμου με το σχέδιο που έγινε πλέον νόμος που φέρει το όνομα ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ, διάγουμε την χρονική αυτή στιγμή όπου ο καθείς μας , σύμφωνα με τα λεγόμενα των προαναφερθέντων προέδρων , συμβούλων, υποψηφίων κλπ, πρέπει να πάμε στον πάγκο μας, δηλώνοντας ούτε λίγο, ούτε πολύ το στίγμα μας το πολιτικό.

Άλλωστε είναι η εποχή που σύσσωμος ο Ελληνισμός, αναμένει την σύγχρονη επίτοκο Λαϊδα να ξεγεννήσει.

Εν αναμονή του τόκου της λοιπόν, νέα φυντάνια της πολιτικής κυοφορούνται, τα παλιά αναβαθμίζονται,- λές και η αναβάθμιση είναι αυτή που θα τους σώσει, χωρίς να θυμούνται ότι για το κατάντημα αυτής της Χώρας η δική τους συμβολή ήταν καθοριστική-, εκσυγχρονίζονται λοιπόν και αναδομούνται και κάποια άλλα φυντάνια αφού μεταλλάχθηκαν, προσπαθούν να μας πείσουν ότι το οικολογικό, είναι και το καλύτερο. Οι ιδέες τους φρέσκες για αυτούς, βγαλμένες όμως μέσα από τα αραχνιασμένα χρονοντούλαπα μιας ανεφάρμοστης πολιτικής, με ημερομηνία λήξης ληγμένη εκ των προτέρων και προ πολλών ετών, κι όμως αυτό πείθει και αυτό προτάσσεται.

Ποιος άλλωστε δεν θυμάται αν μη τι άλλο, τουλάχιστον σαν έκφραση τα χρονοντούλαπα της Ιστορίας, που μέσα σε αυτά προσπαθούν οι «σωτήρες»να φυλάξουν σαν κάτι το ιερό και το μοναδικό, όλη την παρακαταθήκη και το μέλλον αυτού του δύσμοιρου τόπου;

Και τα λόγια τους, αστείρευτη πηγή ανοησίας, ασυναρτησίας, ρέμουλας και συγχρόνως απάτης, ό,τι δηλαδή ορίζει την ουσία και την πρακτική του σήμερα, του τώρα και του δεν βαριέσαι.

Με αυτά λοιπόν τα νάματα, ενδομήτρια γαλουχούνται τα επίτοκα «φανταστικά» φυντάνια της πολιτικής μας σωτηρίας, στερούμενοι ίχνος φαντασίας για κάτι το καλύτερο ,με ανολοκλήρωτες και εκφυλισμένες λογικές, καρφωμένοι από τα πόδια τους στη γή-έτσι άλλωστε αισθάνονται προσγειωμένοι και μπορούν να ισορροπούν καλύτερα-βυθισμένοι μέσα σε πνευματικό λήθαργο, αλλά οπλισμένοι με το θράσος της άγνοιας, αυτοχρήζονται σωτήρες, λυτρωτές και μεταξύ τους βαυκαλίζονται και μοιράζουν «θώκους»ανύπαρκτους και άχρηστους, όμως καλοπληρωμένους, αποκαλώντας ο ένας τον άλλον με κάθε προσωνύμιο που θα του επιδώσει μια εφήμερη αίγλη. Δέσμιοι μιας κενόδοξης επιθυμίας να καταξιωθούν μέσα στο τίποτα που ζούν και τους γυροφέρνει, μάταια ψάχνεις μέσα στα λόγια τους να ακούσεις λέξεις που σχετίζονται με την φιλία την αγάπη στον διπλανό, την απέραντη αγκαλιά στο παιδί και στους νέους, την χαρά και κάθε προσιτό και ελπιδοφόρο σε τούτο τον τόπο. Τα ύφος τους , ισοδυναμεί με αυτό των εκατό Καρδιναλίων, λές και αυτοί δεν αγάπησαν, δεν έπαιξαν, δεν ερωτεύτηκαν αλλά σίγουρα γεννήθηκαν μεγάλοι και τρανοί εξ αποκαλύψεως, σωτήρες που αγωνιούν ποιος πρώτα θα μας σώσει , λές και τους το ζητήσαμε επιτακτικά. Άλλωστε , το είδαμε που μας οδήγησαν, με τα καμώματα τους. Κατευθείαν στο Δ.Ν.Τ., με άγνωστο προορισμό και με μηδαμινή ελπίδα σωτηρίας.

Όλα αυτά βέβαια που προαναφέρονται είναι «φανταστικά» και συμβαίνουν στον καφενέ της φαντασίας μου και ίσως ο καθένας από εμάς τους δήθεν «ξύπνιους» να κρυφογελά με τα καμώματα των σωτήρων, σε λίγο όμως θα κληθείς να γίνεις ανάδοχος των νέων τόκων που πρέπει να πληρώσεις. Οπότε αν τους ακολουθήσεις, θα γίνεις το «άλλοθι τους» για την επόμενη τετραετία. Έτσι και αλλιώς, σε αυτό το πάρτυ, όλοι συμμετέχουμε και δυστυχώς , όλοι συμμετείχαμε.

Καλέ μου φίλε-συντοπίτη, βάλτο καλά μέσα στο μυαλό σου, Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΥΜΝΟΣ, το βλέπει και ο ίδιος και αρχίζει και φοβάται και αν εσύ με τις πράξεις σου, του δώσεις το δικαίωμα να στα πάρει όλα ότι σε απέμειναν, κράτησε τουλάχιστον ψηλά το δικαίωμα σου, να τον βλέπεις γυμνό και να γελάς με την καρδιά σου για την γύμνια του και την ανυπαρξία του και μην του παραχωρείς και αυτό το μηδαμινό σου δικαίωμα που είναι η μικρή, πλην όμως δυνατή σου αντίσταση, η ψήφος σου.

Άλλωστε αυτό το μικρό σου χαμόγελο , μπροστά στην γύμνια του Βασιλιά, αυτό το υποψιασμένο χαμόγελο σου, θα ταράξει την μακαριότητα του ανόητου αυτόκλητου σωτήρα, που όσο και χονδρόπετσος να είναι , κάποια στιγμή θα αντιληφθεί ότι, «τα ρουσφέτια μπορεί να μην τελείωσαν , αλλά σίγουρα αρχίζουν και στερεύουν» και το άλλοθι τους προκειμένου να εξασφαλίσουν την εκλογή τους, πρέπει να αποδεικνύεται μέσα από οράματα με πολιτικό αντίχτυπο ικανό να παρασύρει σε δημιουργία και οργάνωση.

Τελειώνοντας εδώ αυτό το παραμύθι, θάθελα με μεγάλη μου επιθυμία να μάθω τι είδους όνειρα βλέπουν στον ύπνο τους όλοι αυτοί οι αυτόκλητοι « σωτήρες», γιατί στον ξύπνιο τους ακόμα και ο χειρότερος αδαής πολίτης αυτού του τόπου, ξέρει καλά τι ονειρεύονται, την εξουσία. Θέλω ακόμα να ακούσω τα λόγια τους όταν αγαπούν και ερωτεύονται, γιατί ενώ γνωρίζω καλά το πώς δίνουν το χέρι τους για πολιτικές χειραψίες, δεν ξέρω και θέλω να μάθω, πώς το απλώνουνε για να αγκαλιάσουν τον ανθρώπινο πόνο και την δυστυχία, την φτώχεια και κάθε νέο άνθρωπο που του κλέβουν το όραμα για μια θέση στον ήλιο, πώς προσεγγίζουν τον άνεργο πατέρα, τον άστεγο επαίτη της ζωής και τον γέρο απόμαχο με την σύνταξη της πείνας. Αυτόν που οι κάθε είδους «δημοσιογραφίσκοι» της δήθεν ενημέρωσης μέσα από τα ΜΜΕ , του προτάσσουν το «μαρκούτσι», για να τους πεί και να τους επιβεβαιώσει ότι εδώ είμαστε φτωχοί και ανήμποροι και σας εκλιπαρούμε, σώστε μας.

Έτσι από περιέργεια ,ρωτώ και θέλω μια απάντηση από κάθε αυτόκλητο σωτήρα, για όσα προανέφερα, ρωτώ όμως και σας αγαπητοί μου, είσαστε διαθέσιμοι να ανεχθείτε τέτοιου είδους τερτίπια στην πλάτη σας;

Για την κατάντια αυτής της Χώρας, όλοι αυτά τα πιστά «κομματοκυνάρια» της κάθε απόχρωσης, δεν φέρουν καμία ευθύνη, που σήμερα και πάλι αυτοχρήζονται σωτήρες και επιζητούν την ψήφο σου, ή αμφιβάλλετε ότι δεν είναι οι ίδιοι που εξαργύρωσαν την κομματική τους ταυτότητα, με πακτωλό χρημάτων. Μα πολλοί από εμάς θα διαρωτηθούμε, πώς όλοι τους είναι ίδιοι και η διαφορά τους είναι στο ελάχιστο. Εδώ είναι και το κραυγαλέο λάθος μας. Η ανοχή μας και ο ωχαδελφισμός μας.¨

Το τι μέλλει γενέσθαι. Απλό και κατανοητό. Αντίσταση στο γνώριμο και το άχρηστο, αντίσταση στην υπόσχεση για «διορισμούς» και ρουσφέτια, -λές και αυτά δεν έχουν αντίχτυπο στον ίδιο μας τον εαυτό-, αντίσταση και αξιολόγηση.

Θα μου πείτε πως υπάρχουν και έντιμοι άνθρωποι που υπηρετούν με σαφήνεια και αυταπάρνηση τα «εθνικά ιδεώδη».Ουδέν σχόλιον. Πράγματι μπορεί να υπάρχουν. Στο χέρι μας είναι να τους αξιολογήσουμε.

Άλλωστε οι ικανοί και οι επαίοντες είναι κοντά μας, αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια μας διάπλατα και καταξιώνονται μέσα από την κοινωνική τους δράση , την επαγγελματική τους συνέπεια και την ζεστή τους «χειραψία» στα προβλήματα και στα οράματα αυτού του τόπου και όχι από τα βαρύγδουπα βιογραφικά και την πιστή αυταπάρνηση στο κάθε κόμμα, με όφελος το ίδιο κέρδος. Διαχειριστές με ξυλοπόδαρα είδαμε πολλούς, δήθεν «νοικοκυραίους» ακόμη περισσότερους που νοικοκύρεψαν τα υμέτερα προβλήματα τους, όχι όμως του λαού, ανθρώπους αληθινούς ψάχνουμε, σαν σύγχρονοι Διογένηδες.

Θα μου πείτε που θα τους βρούμε .Ψάξτε ίσως να κρύβονται κάτω από τα πιθάρια της αντίστασης και της πάλης για κάτι αξιόλογο και καλύτερο, Μην παρασύρεστε από τα βροντερά και τα αλαλάζοντα .Είναι κούφια και κενά , ανήμπορα να καταλάβουν τις ανάγκες της εποχής και τα οράματα της εξέλιξης. Τα πρόσφατα γεγονότα που συνέβησαν στον τόπο μας, αυτό μαρτυρούν. Η αγωνία είναι η καρέκλα μας που όταν πλέον γίνει δική μας, βάζουμε και μια ζώνη για να δεθούμε μαζί της για μια ζωή και οι υποσχέσεις και τα «συμβόλαια « με τον λαό, πάνε περίπατο .Αν αυτό είναι το μέλημα μας, είμαστε έρμαια της τύχης μας. Ανοιχτά μάτια τις πονηρές αυτές μέρες που έρχονται και σύγκριση με το καλύτερο και το ανιδιοτελές.

Άλλωστε ο διευρημένος πλέον Δήμος, απαιτεί άρχοντες με οράματα , γνώση και ανιδιοτελή σχέση εργασίας και προσφοράς.

Ωστόσο , επιμένω πως όλα αυτά δεν είναι από την φαντασία μου, όπως στην αρχή του παραμυθιού, σας εξέθεσα, αλλά από την αγωνία μου για τον τόπο μου, τον τόπο όπου θέλω να ζήσουν τo παιδί μου και τα εγγόνια μου.

Και προς άρση κάθε παρεξήγησης, δεν έχω τίποτα με όσους κατά καιρούς , άσκησαν εξουσία σε αυτό τον τόπο. Τους τιμώ όλους και προπάντων, τιμώ και εκτιμώ και το έργο τους και την προσφορά τους. Τα έχω με αυτούς που μπερδεύουν, το θέλω με το μπορώ. Άλλο το τι θέλω, και άλλο το τι μπορώ. Και ίσως και η δική μου προσφορά στα δημόσια πράγματα, μπορεί να μην υπηρετεί δημόσιες θέσεις, υπηρετεί όμως οράματα και πίστη σε κάθε τι που προάγει αυτόν τον τόπο και τον εθελοντισμό.

Μακάρι, να βάλει και ο Θεός το Χέρι Του και να μας φωτίσει για να μας διοικήσουν οι ικανοί, μα προπαντός οι τίμιοι και οι ανιδιοτελείς εργάτες της πολιτικής. Είθε.

Η διαφθορά , ως ουσιαστικό, σύμφωνα με το Ελληνικό Λεξικό, θεωρείται η ανηθικότητα, η ηθική κατάπτωση, η δωροδοκία και η εξαγορά, τόσο των συνειδήσεων, όσο και πολλών εκδουλεύσεων, προς ίδιον όφελος, μέσω χρημάτων.

Ως ρήμα, σημαίνει ότι κάποιον τον καταστρέφω, τον κάνω χειρότερο, τον καθιστώ ανήθικο, τον ατιμάζω και προπάντων, τον εξαγοράζω την ηθική του υπόσταση, πάλι μέσω χρημάτων , ή άλλων παρανόμων πράξεων.

Διαβάζοντας, ένα ένθετο περιοδικό μιας ημερήσιας εφημερίδας που αναφερόταν στην διαφθορά, παρατήρησα ότι, ως έννοια , αλλά και ως φαινόμενο, θεωρείται πανάρχαια, αν ανατρέξει κανείς, στο ιστορικό γίγνεσθαι αυτού του τόπου.

Πολλές φορές δε, ανακαλύπτει κανείς, ότι τα περισσότερα πρόσωπα που διαφθάρηκαν, ήταν υπεράνω κάθε υποψίας, μάλιστα δε, το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα των ασχολιών τους, ήταν τα κοινά, τουτέστιν ασκούσαν εξουσία.

Κύριο χαρακτηριστικό της διαφθοράς, θα μπορούσε να ορισθεί η φαυλότητα, η εξαχρείωση, η ανηθικότητα, η σήψη και η ατιμία, καθώς και η ηθική διάβρωση συνειδήσεων, που οδηγεί με πλήρη αποτελέσματα στην παρανομία, έναντι των νόμων μιας Χώρας.

Τα αίτια της διαφθοράς, σύμφωνα με ομάδα καθηγητών Πανεπιστημίου που ασχολήθηκαν, με το παραπάνω θέμα, είναι η επιθυμία για συμμετοχή στην ενάσκηση της πολιτικής εξουσίας, η διαπλοκή με ισχυρά οικονομικά κίνητρα, η γρήγορη και άκοπη απόκτηση πλούτου και κοινωνικής δύναμης, η επιδίωξη προαγωγής χωρίς τα ουσιαστικά και τυπικά προσόντα ,[οράτε σε «κομματοκυνάρια» με μπλέ, πράσινες και κόκκινες αποχρώσεις] η ανέλιξη στην ιεραρχία με γρήγορο ρυθμό, η δίψα για λάμψη , για δόξα, καθώς και η έπαρση και η αλαζονεία που ανασύρουν τον διαφθορέα από την αφάνεια, στην αναρρίχηση και στην κορυφή των αξιωμάτων, αντί κάθε τιμήματος, χωρίς καμιά αναστολή.

Ας πισωγυρίσουμε το χρόνο για τρείς χιλιάδες χρόνια ,προτού ο Μ.Αλέξανδρος, αυτός ο μέγας στρατηλάτης, ξεκινήσει για την μεγάλη εκστρατεία του στα πέρατα της οικουμένης, μιας εκστρατείας που έμελλε να αλλάξει όλη την ιστορία της Ελλάδος.

Η εκστρατεία αυτή , ήταν τόσο καλά οργανωμένη από οικονομικής πλευράς, που όμοιά της, δεν υφίσταται , αν αναλογισθεί κανένας, ότι τα ορυκτά του Παγγαίου και οι σιτοβολώνες της Αλμωπίας, στη Μακεδονία, ήταν οι οικονομικοί πόροι, που καθιστούσαν την οικονομική ευμάρεια της Μακεδονίας κατά πολύ μεγαλύτερη σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα.

Διαχειριστής αυτού του θησαυρού, διορίσθηκε ένας παιδικός φίλος του Μ. Αλεξάνδρου, ο Άρπαλος,[όνομα και πράγμα θα μου πείτε], μάλιστα δε ονομάσθηκε και βασιλικός Θησαυροφύλακας, πολύ γρήγορα όμως, άρχισε να συμπεριφέρεται ο ίδιος ως Βασιλιάς και να διάγει βίο έκλυτο, με ερωμένες, κατασπατάληση του Δημόσιου χρήματος, με εναπόθεση πανάκριβων αναθημάτων[τάματα], σε εταίρες και σε ιέρειες διαφόρων τότε γνωστών ιερών, που αυτή του η δραστηριότητα, είχε σαν αποτέλεσμα, να γίνει αντικείμενο σάτιρας σε θεατρική παράσταση , στην Αθήνα, του 4^ου αιώνα π.χ.

Βέβαια το τέλος του οικτρό, αν αναλογισθεί κανείς ότι, αναγκάσθηκε αφού απέσπασε ένα τεράστιο ποσό [7000 τάλαντα],να καταφύγει στον Πειραιά, ζητώντας άσυλο από τον Δημοσθένη, παρά τις μηχανορραφίες του όμως, δεν κατόρθωσε να σωθεί , αφού δολοφονήθηκε αργότερα- κατεντολή του Μ.Αλεξάνδρου από τον υπαρχηγό του τον Θίβρωνα. .Βέβαια η συμμετοχή του Δημοσθένη στην σωτηρία του άρπαγα –θησαυροφύλακα, τον κατέστησε κατηγορούμενο για υφαρπαγή των υπολοίπων χρημάτων, με αποτέλεσμα την καταδίκη του από τον Άρειο Πάγο και την φυλάκιση του για μεγάλο χρονικό διάστημα και τον μετέπειτα θάνατο του, μακριά και από τον ίδιο του τον τόπο .Άδοξο και το τέλος του αυτουργού Δημοσθένη.

Αλλά και στα μετέπειτα αρχαία χρόνια, η διαφθορά φανερώθηκε με διαφορετικά προσωπεία, με παραχάραξη νομισμάτων .Μια τέτοια περίπτωση, αφορά την πολιτική του τυράννου Πολυκράτη, το 525 π.χ., ο οποίος, προκειμένου να πείσει τους Σπαρτιάτες να σταματήσουν την πολιορκία της Σάμου, τους δωροδόκησε με επιχρυσωμένα μολύβδινα νομίσματα, που έκοψε ειδικά για αυτή την περίσταση, με τα γνωστά αποτελέσματα.

Σίγουρα όμως δεν συνέβαιναν φαινόμενα διαφθοράς, μόνο στην τότε αρχαία Ελλάδα. Και άλλοι πολιτισμοί που δημιουργήθηκαν και κοσμούσαν το παγκόσμιο τότε στερέωμα για την δημοκρατικότητα τους και την διαφάνεια τους, παρουσίασαν φαινόμενα σήψης, όπως στην Αρχαία Αίγυπτο. Η συχνά αλόγιστη παροχή οικονομικών προνομίων και εκτάσεων γής στα μεγάλα θρησκευτικά κέντρα της Αιγύπτου, μεγιστοποίησαν την δύναμη του Ιερατείου και κατέστησαν τον λαό, υποχείριο του, με δυσβάσταχτους φόρους και φορολογικές διαφθορές, κυρίως σε περιόδους που υπήρχε έντονη κοινωνική αστάθεια στην πολιτική εξουσία. Ακόμη το Ιερατείο ξεπούλησε τα αναθήματα του λαού σε διάφορους την εποχή εκείνη, μια πράξη που μέχρι και σήμερα, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πολλοί αρχαίοι θησαυροί της Αιγύπτου, βρίσκονται εκτός της χώρας, που εκτίθενται σε χίλια διό Μουσεία του κόσμου, με επικρατέστερο αυτό του Λούβρου της Γαλλίας.

Στα χρόνια του Βυζαντίου σε μια αυτοκρατορία που όμοια της, δεν ξαναδημιουργήθηκε, η διαφθορά, ιδίως στην κρατική μηχανή , είχε την τιμητική της. Μάλιστα χαρακτηριστικό φαινόμενο διαφθοράς, παρουσιάζεται στα χρόνια του Ιουστινιανού Α΄ με την λεγόμενη «ωνή», δηλαδή την εξαγορά τίτλων και αξιωμάτων , αντί αδρής αμοιβής. Οι εύποροι πολίτες του Βυζαντίου, εξαγόραζαν από την βασιλική αυλή, διάφορους τίτλους ευγενείας και αξιώματα, τα οποία κατόπιν τα εκμεταλλεύονταν, ποικιλοτρόπως. Μάλιστα ο Προκόπιος, γνωστός στρατηγός του αυτοκράτορα, κατέστησε τον εαυτό του , σε εκπρόσωπο των συμφερόντων της συγκλήτου, μιας παράταξης ευγενών , που για

χάριν τους, εξαγόραζε κάθε δυνατό τίτλο που θα προσκόμιζε στον ιδιοκτήτη του, κάθε λογής οικονομικά συμφέροντα.

Βέβαια, στα χρόνια που ζούμε, ευνόητο είναι, ότι η διαφθορά κατέστη το εθνικό σπόρ των εξουσιαζόντων. Είναι αδύνατο, κάθε άτομο που ασχολείται με εξουσία και μάλιστα πολιτική, να μην είναι ανανεμειγμένος σε σκάνδαλα οικονομικά, μικρά και μεγάλα.

Λείπουν οι ασφαλιστικές δικλείδες που θα απέτρεπαν από τέτοιου είδους πράξεις, οι συνειδήσεις των ασκούντων εξουσία, διαβρώθηκαν στο έπακρο, πάντως κατέστη η διαφθορά συνήθεια και όχι εξαίρεση του κανόνα , και επειδή για λόγους ευνοήτους «κόρακας, κοράκου, μάτι δεν βγάζει», η ατιμωρησία οδηγεί στην επανάληψη του φαινομένου, με τα γνωστά επακόλουθα.

Εν κατακλείδι, αν αυτός που ασκεί εξουσία στους άλλους, δεν μάθει να εξουσιάζει πρωτίστως τον εαυτό του, τότε η διαφθορά θα ζεί και θα βασιλεύει και θα διασπαθίζεται ο εθνικός πλούτος και ο φτωχός θα γίνεται φτωχότερος και ο πλούσιος, πλουσιότερος.

Φοβού λοιπόν τους εξουσιαστές, έστω και δώρα φέροντες, γιατί και αν ακόμη η δικαιοσύνη, δεν κατορθώσει να τους ξεσκεπάσει για τις ανομίες που διέπραξαν, να είναι σίγουροι ότι κάποια μέρα, θα τους κρίνει η ίδια η Ιστορία.

Γιατί «ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον».

Τώρα εξετάζοντας τα θετικά αποτελέσματα της οικονομικής κρίσης που μαστίζει την Χώρα μας, όποιος δεν έζησε στην χρονική περίοδο της Κατοχής, σίγουρα δεν μπορεί να εκτιμήσει και πολύ, τα αγαθά πριν από την κρίση και μετά.

Γιατί, εάν φανταστούμε την Χώρα μας , με βενζίνη κοντά στα 2 ευρώ, αυτόματα λύνεται το κυκλοφοριακό πρόβλημα, μιας και το προνόμιο του να ταξιδεύεις με το Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο σου, θα είναι προνόμιο μόνο των κατεχόντων.

Λύνεται αυτόματα το μεταναστευτικό πρόβλημα, μιας που όπως μας επιβεβαίωσε και ο πρέσβυς μας στα Τίρανα, οι Αλβανοί επιστρέφουν πίσω στην ευημερούσα Χώρας τους και εξοικονομούμε και χρήματα με το να προστατεύουμε τα βόρεια σύνορα μας από τους λαθρομετανάστες, μιας και όλοι τους πλέον θα προσπαθούν να βρούν καλύτερα περάσματα προς την βόρεια Ευρώπη, και ησυχάζουμε και από τους Σκοπιανούς, οι οποίοι , ούτε λίγο, ούτε πολύ , μας είπαν ότι, «στο Τέτοβο, είσαι πιο ασφαλής , από την Αθήνα».

Κόβεις το τσιγάρο, κόβεις τον καφέ , φυσικά όχι για λόγους ομοιοπαθητικής, αλλά καθαρά οικονομίας, εξασφαλίζοντας έτσι και την υγεία σου και το μεγαλύτερο προσδόκιμο της ζωής σου.

Κόβεις πολλά από την διατροφή σου, το ποτό , γλυτώνεις έτσι από την παχυσαρκία και τον αλκοολισμό, περπατάς και έτσι γλυτώνεις από χοληστερίνη και εμφράγματα, μιάς και δεν θα έχεις πόρους για καύσιμα και άλλα αγαθά.

Πέρα όμως από το φαιδρό της υπόθεσης, το χειρότερο όλων θα είναι σίγουρα, το γεγονός ότι μένεις άνεργος και έτσι πλέον κανείς δεν θα έχει την δύναμη να ξεζουμίσει την εργατική σου δύναμη, γιατί σαν άνεργος δεν έχεις να χάσεις τίποτα πλέον, εκτός από τις αλυσίδες σου.

Τελειώνοντας, εκείνο που απεύχομαι, δεν είναι τόσο η οικονομική κρίση, όσο η κοινωνική έξαρση που θα οδηγήσει τον κόσμο σε ακρότητες. Γιατί για ορισμένα άτομα που η ζωή τους βρίσκεται στην δύση της, αυτό και όσο δυσβάστακτο και να είναι, μπορεί και να γίνει υποφερτό. Τα παιδιά μας όμως που έμαθαν σε οικονομική ευμάρεια και παροχές, πολύ δύσκολα, θα το υποφέρουν και πιο δύσκολα θα το καταπιούν.

Εύχομαι για όλα αυτά που προανέφερα, είτε σοβαρά, είτε αστεία, ο Μεγαλοδύναμος Θεός, να βάλει το Χέρι Του, γιατί δεν μας σώζει τίποτα πλέον , εκτός από την Θεία βούληση. Αμήν.

Φέτος τα παιδιά του Θεατρικού Εργαστηρίου «ΔΡΩΜΕΝΑ», είναι γεγονός ότι μας εξέπληξαν παντοιοτρόπως. Ίσως γιατί, όπως αναφέρουν στο ενημερωτικό τους φυλλάδιο-σε μια παραίνεση του Μακρυγιάννη-, ήταν όλοι μαζί στο «εμείς» και όχι στο «εγώ».
Είδαμε μια παράσταση-θάλεγα- επαγγελματική, με πολύ καλή ροή στο λόγο, με έξυπνα σκηνοθετικά δρώμενα, πολύ φροντισμένη ενδυματολογική άποψη, με μουσική που ήταν ευρηματική, ,φωτισμό ίδιο με επαγγελματικών θιάσων, αλλά το κυριότερο και το σημαντικότερο, μια απόδοση από τους συμμετέχοντες ερασιτέχνες ηθοποιούς, τέτοια που θα την ζήλευαν και επαγγελματίες του είδους.
Βέβαια βοήθησε πολύ το έργο που αποφάσισαν να ανεβάσουν, την «Ωραία Ελένη», αυτήν που για χάρη της, ο «άναξ των ανδρών» Αγαμέμνονας, συνάθροισε όλα τα στρατεύματα των Ελλήνων, προκειμένου να πολεμήσει με τους Τρώες, ένα έργο των Μ.Ρέππα και Θ.Παπαθανασίου, που είχε ανεβάσει το Θεσσαλικό Θέατρο, στην Επίδαυρο, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Θεάτρου της Επιδαύρου, τον Αύγουστο του 2003.
Πάντοτε από τα αρχαία ακόμα χρόνια, στην Ελλάδα, ό μύθος ήταν καθοριστικού χαρακτήρα –θάλεγα- και τούτο γιατί, μέσα από τον μύθο , ενδυναμώνεται η πίστη, ένα γεγονός που παρατηρούμε ακόμη και σήμερα, σε ότι αφορά τους οραματισμούς πολλών θνητών, σε συγκεκριμένα θέματα.
Εδώ όμως ό μύθος, γίνεται αυταπάτη και η όλη δράση του θεατρικού έργου, τελικά φανερώνει την λογική σχέση που μπορεί να είχε όλο αυτό το Ομηρικό Έπος.
Επειδή έτυχε να δώ την παράσταση από το Θεσσαλικό Θέατρο, συγκριτικά θα μπορούσα να γράψω πάρα πολλά, αρκούμαι όμως στα ειλικρινή μου συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της παράστασης, από τον σκηνοθέτη τον φίλο μου τον Τρύφωνα Μάζνη, τους μουσικούς που έγραψαν την μουσική και την επιμελήθηκαν, από τους σκηνογράφους, τους ενδυματολόγους, τους χορογράφους, τους φροντιστές και την καταπληκτική δουλειά που έδειξε με την φροντίδα του ο ακούραστος Π.Γεωργιάδης, στον φωτισμό και τα λοιπά.
΄Αφησα τελευταία επαινετικά λόγια για τους ερασιτέχνες-επαγγελματικά συμμετέχοντες «ηθοποιούς», που σε αυτή την παράσταση, έδειξαν το ταλέντο τους, αφού σταθώ για λίγο σε αυτήν την ναζιάρα Πευκίδα, που εγώ πιστεύω ότι δεν έχει να ζηλέψει η ερμηνεία της σε τίποτα από –λίγο υπερβολικό- ένα Θ.Καρακατσάνη.
Μπράβο Χρήστο και σε ανώτερα γιατί κατά πώς μαθαίνω, είσαι φοιτητής σε Δραματική Σχολή.
Χωρίς παρεξήγηση από όλα τα παιδιά, η ερμηνεία του Χρήστου και της Σόνιας, ήταν καταπληκτική, ίσως λόγω της ιδιοσυγκρασίας τους.
Το έχω γράψει και άλλες φορές, ότι για μια Δημοτική Αρχή είναι εύκολο να κατασκευάσει μια παιδική χαρά, το δύσκολο όμως είναι να παράγει πολιτισμό, και τα παιδιά του Εργαστηρίου, παράγουν πολιτισμό, για τούτο λοιπόν, απαιτείται μεγαλύτερη φροντίδα και συμπαράσταση, ηθική και υλική.
Σε λίγους μήνες θα έχουμε Δημοτικές Εκλογές. Μήπως κρίνεται αναγκαίο, στα εξαγγελόμενα έργα που θα ποιήσουν οι υποψήφιοι, να παραθέσουν στο πρόγραμμα τους και ένα μεγαλύτερο και πιο άνετο και λειτουργικό Πνευματικό Κέντρο.
Εγώ απλά έτσι ρωτάω για να μπορεί στα δύσκολα αυτά οικονομικά χρόνια που έρχονται και περνάμε, ο συμπολίτης μας και η συμπολίτισσα μας, να ξεχνιούνται, έστω και μέσα από τα «θεάματα», μια που ο άρτος, θα είναι λιγοστός.
Μερακλήδες, ανιδιοτελείς εργάτες υπάρχουν, αρκεί να τους ενεργοποιήσετε, είτε στο θέατρο, είτε στην Χορωδία, είτε στους Συλλόγους, είτε στους Εθελοντές Πυροσβέστες-Διασώστες, είτε παντού. Τα χρόνια που έρχονται ο καθένας από εμάς, θα έχει την ανάγκη του διπλανού μας, σε κάθε του βήμα.
Γι αυτό λοιπόν, άμα μια φορά αποτύχατε, ξανά-ξανά να προσπαθήσετε.

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα κάθε φορά που ανοίγω την τηλεόραση, ή διαβάζω κάτι στο διαδίκτυο, με πιάνει μια απελπισία, με όλα αυτά που ακούγονται γύρω από την αξιοπιστία των Ελλήνων πολιτικών που χειρίζονταν την οικονομία της Χώρας και νομίζω ότι απορώ εύλογα, για όλους αυτούς τους επαίοντες Ευρωπαίους, που τους έπιασε τόσο ξαφνικό ενδιαφέρον για τα δημοσιονομικά της Χώρας μας. Πού ήταν τόσο καιρό, όλα αυτά τα χρόνια, που κυβερνούσε, είτε το ΠΑ.ΣΟ.Κ, είτε η Ν..Δ , και δεν έβλεπαν αυτά που ανακάλυψαν τόσο γρήγορα, αυτόν τον καιρό.
Πού ήταν όλοι αυτοί οι Τρισέ, που ήταν οι Αλμούνια και όλοι αυτοί οι γνώστες της Ευρώπης, που σήμερα με τις δηλώσεις τους, αναστατώνουν όλο το πολιτικό κλίμα της Ελλάδας και δια αυτού του λόγου, αναστέλλουν κάθε δημιουργική δραστηριότητα.
Τι παρακολουθούσαν τόσα χρόνια, και τι είδους προγράμματα σταθερότητας εκπονούσαν, πριν με τους Υπουργούς του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και τελευταία με τους κ.κ. Αλογοσκούφη και Παπαθανασίου.
Και κάτι οίκοι αξιολόγησης που έχουν ιδιωτικό χαρακτήρα βέβαια στην Ευρώπη, πώς τα είδαν τα πράγματα πριν και τώρα. Τότε ήσαν οίκοι ανοχής και τώρα έγιναν οίκοι αξιολόγησης.
Και για ποίο λόγο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δεν μας δανείζει χρήματα με το ελάχιστο επιτόκιο που δανείζονται και άλλα μέλη της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης, και μας στέλνουν βορά στα υψηλά επιτόκια των ιδιωτικών Τραπεζών.
Οι εξοπλιστικές δαπάνες, γιατί είναι τόσο μεγάλες τώρα που η οικονομική δυσπραγία , έχει παγκόσμιο πρόσωπο και τα πράγματα , καθημερινά όλο και δυσκολεύουν και δεν μειώνονται σχεδόν καθόλου. ΄Ετσι και αλλιώς τα χρήματα αυτά στους Ευρωπαίους εταίρους μας θα καταλήξουν και στους Αμερικάνους, γιατί είμαστε αναγκασμένοι να αγοράσουμε τα όπλα που οι πολεμικές τους βιομηχανίες παράγουν. Και μην ακούσω πάλι για τους αιώνιους εχθρούς μας και τα σύνορα μας, γιατί και αυτοί «ξεβράκωτοι»
είναι, και μάλιστα θύματα των ίδιων εμπόρων εξοπλισμού.
Και δεν καταλαβαίνω , για ποιο λόγο η Κυβέρνηση που με τους Υπουργούς της καθημερινά μας διαλαλεί ότι « δεν υπάρχει σάλιο», από χρήματα, γιατί δεν παίρνει πίσω τα χρήματα -15 δις-, από τις Τράπεζες που τα έδωσε για να τις στηρίξει, προκειμένου να τα «ρίξει», στον αναπτυξιακό Νόμο.
Διάβαζα τις προάλλες τον Στάθη Διομήδη, που εύλογα ρωτούσε τον εαυτό του, σε ότι αφορά την διακυβέρνηση της Χώρας από το ΠΑ.ΣΟ.Κ., άραγε ποιό είναι το μεγαλύτερο έργο των 100 ημερών. Μήπως το γεγονός ότι δεν κυβερνά πλέον την Χώρα ο Κ. Καραμανλής. Τελικά μήπως ο σημερινός Πρωθυπουργός, έκανε λάθος στο χρονοδιάγραμμα, και αντί 100 ημερών, τώρα πάμε στα τρία χρόνια και βάλε.
Κύριε Πρωθυπουργέ, η ζωή μας έγινε «ποδήλατο» , και η Κυβέρνηση σας μας ζητά τώρα να τρέχουμε με αυτό , και μάλιστα ορθοπεταλιά.
Άνοιξαν –λένε οι ειδήσεις-, 78 κρεβάτια εντατικής από την Υπουργό Υγείας. Φαίνεται ότι άκουσε τον Πρωθυπουργό στις δηλώσεις του σχετικά με την οικονομία, ότι «η οικονομία βρίσκεται σε κατάσταση εντατικής» και θεώρησε καλό να ενισχύσει τις εντατικές μονάδες, μιας και οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι, θα πάθουν τα εγκεφαλικά τους από το ψαλίδισμα μισθών και την φορολογική λαίλαπα.
Αυτό πάλι το χάος με τα τέλη κυκλοφορίας, δεν το εννόησα, και μάλιστα όταν η κοινή λογική λέει, ότι ένα αυτοκίνητο το φορολογείς, ανάλογα με τα χρόνια της κυκλοφορίας του στους δρόμους και όχι με το χρόνο που αυτό το αυτοκίνητο κατασκευάστηκε. Μπορεί βρε αδελφέ, ό άλλος από «βίτσιο», να θέλει ένα αυτοκίνητο μοντέλλο 1950, εσύ πώς το φορολογείς , ανάλογα με το χρόνο κατασκευής και όχι της κυκλοφορίας. Γιατί εάν πραγματικά οι λόγοι της βαριάς φορολόγησης ήταν η μόλυνση του περιβάλλοντος, δεν καταλαβαίνω τις κάρτες καυσαερίων που πληρώνουμε εξτρά στα Κ.Τ.Ε.Ο., για ποιο λόγο τις εκδίδουμε.
Αυτό πάλι στα «πάνελλ» στα κανάλια με κάποιους πρώην Υπουργούς και με τους νύν. Δεν κατάλαβα τον δήθεν αντιπολιτευτικό τους λόγο, όταν πριν τρείς μόλις μήνες κυβερνούσαν και δεν έβλεπαν την τύφλα τους, και τώρα προτείνουν, ότι οι ίδιοι δεν έπραξαν και μάλιστα οδηγώντας τα πράγματα εκεί που είναι, με μια Ευρώπη, να μας σέρνει τα χίλια-μύρια για την αξιοπιστία μας και τα τερτίπια μας.
Όσο για τους νύν Υπουργούς, καιρός είναι να αντιληφθείτε ότι αυτό που θα μας βγάλει από το τέλμα, θα είναι η ανάπτυξη και μόνο αυτή, και όχι η είσπραξη φόρων από αυτούς που δεν έχουν και φυσικά δεν κατέχουν. Όταν θα μπορέσετε πραγματικά να καταστείλετε τις μίζες και τις καταχρήσεις και να περισταλούν οι κρατικές δαπάνες στο ελάχιστο, τότε μόνο θα μιλάτε με έπαρση, όπως τουλάχιστον το εννοείτε.
Και φυσικά καιρός είναι να φορολογούνται οι πολίτες , βάσει των περιουσιακών τους στοιχείων και όχι μόνο από τον μισθό τους, που έτσι και αλλιώς δεν μπορούν να κρύψουν τίποτα.
Και κάτι τελευταίο. Αυτό το θέατρο του παραλόγου με τους διορισμούς Γ Γραμματέων σε Υπουργεία, Προέδρων και Δ.Συμβούλων σε Δ.Ε.Κ.Ο. και Ν.Π.Δ.Δ., καιρός είναι να πάρει τέλος. ΄Ετσι και αλλιώς ,δικούς σας ανθρώπους θα διορίσετε και εν κατακλείδι, καλά κάνετε γιατί με αυτούς ταιριάζουν τα χνώτα σας, καλύτερα. Αλλά να δέχεσθε παραιτήσεις από τους προηγούμενους, να μην τις κάνετε δεκτές, να αδρανοποιούνται αυτοί γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής κάποια μέρα θα τους διώξουν, αυτό προβαίνει σε βάρος της οικονομίας και αυτά που θα εισπράξετε από τους φοροδιαφυγόντες, δεν θα φθάσουν να πληρώσετε τέτοιου είδους ζημιές, ούτε στο ελάχιστο.
Πήγατε τελευταία σε κάποια Δημόσια Υπηρεσία. Λές και δουλεύουν κατά την προσφιλή έκφραση του πάλαι ποτέ ισχυρού Υπουργού Δημόσιας Τάξης κ. Πολύδωρα, ότι «αγγαρείαν κάμνωμε». Επικαλούνται το γεγονός ότι δεν φτάνουν και είναι λιγοστοί και όσοι έφυγαν τελευταία από τα stage, δημιούργησαν κενά και ώς εκ τούτου δεν προλαβαίνουν. Αν θέλουν να προλάβουν, να πάνε σε μια Ιδιωτική Επιχείρηση και να πάρουν ένα οργανόγραμμα, για να καταλάβουν και τους ιδιωτικούς Υπαλλήλους το πώς προλαβαίνουν, γιατί εύλογα αν δεν προλάβουν, αύριο με τις συνθήκες που επικρατούν σήμερα γύρω από την ανεργία, θα βρεθούν ξαφνικά χωρίς δουλειά. Το Δημόσιο όμως κατέχει την μονιμότητα και όποιον τον «πήρε η σφαίρα», τον πήρε.
Επιτέλους κ.κ. Υπουργοί του κυβερνητικού Συμβουλίου. Καιρός είναι να συνεννοηθείτε πρώτα και ύστερα να εξαγγείλετε ότι τέλος πάντων αποφασίσατε. Γιατί αλλιώς μας τα λέει ο ένας Υπουργός, αλλιώς μας τα λέει η άλλη Υπουργός, μιας και οι γυναίκες δεν λείπουν από το κυβερνητικό σχήμα, αλλά θάλεγα υπερτερούν.
Πρέπει να αντιληφθείτε , ότι δεν έχετε καν το δικαίωμα να αποτύχετε , γιατί όπως λέει μια παλιά σαξονική παροιμία ότι «αν μια φορά αποτύχεις, ξανά-ξανά, προσπάθησε, μέχρι να το πετύχεις».
Με γνώμονα λοιπόν αυτό το ρητό, άς ελπίσουμε ότι θα επιτευχθεί το θαύμα και δεν θα πτωχεύσουμε , όπως κάποτε το επικαλέσθηκε ένας άλλος Πρωθυπουργός
Try, try again, λοιπόν.

ε την ευκαιρία διακοσίων και πλέον χρόνων από την γέννηση αυτού του μεγάλου στρατηλάτη και πατριώτη, φέτος τιμούμε τον Θεοδωράκη Κολοκοτρώνη-όπως συνήθως τον προσφωνούσε η μητέρα του κατά τα λεγόμενα του-, και ως εκ τούτου, Σύλλογοι, Πανεπιστημιακά Ιδρύματα, άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών και πολλοί άλλοι, αφιέρωσαν και αφιερώνουν, πλήθος ανέκδοτων σελίδων από την ζωή του.
Με πίστη και σεβασμό στο τεράστιο έργο του και την αγάπη του για την πατρίδα, τιμώντας και εμείς τον Θ.Κολοκοτρώνη, θα προσπαθήσουμε, να αναδείξουμε, μια άλλη πτυχή του χαρακτήρα του, την αγάπη του για τα παιδιά και τους νέους, για τους οποίους έλεγε χαρακτηριστικά, ότι η Ελλάδα μπορεί να μεγαλουργήσει, μέσα από την γνώση και την πίστη των νέων απέναντι στην Πατρίδα.
Για τον λόγο αυτό, μετά την απελευθέρωση του ΄Εθνους από τον τουρκικό ζυγό, το πρώτο νομοσχέδιο που εισηγήθηκε στον Καποδίστρια, τον πρώτο Πρωθυπουργό της Ελλάδας, ήταν αυτό που αφορούσε την ίδρυση Σχολαρχείων και Ιεροδιδασκαλείων.
Και τούτο διότι από τα Σχολαρχεία οι νέοι δάσκαλοι θα μπορούσαν να μεταλαμπαδέψουν την γνώση, οι δε ιερείς που θα αποφοιτούσαν από τα Ιεροδιδασκαλεία, θα μεταλαμπάδευαν την πίστη. « Η γνώση και πίστη θα σώσει το ΄Εθνος», συνήθιζε να λέει, και «μέσα από αυτά θα μεγαλουργήσει».
Έτσι λοιπόν, στα μέσα του Νοέμβρη του έτους 1838, ο Θ.Κολοκοτρώνης σε μια ομιλία του στην Πνύκα, στον ιερό βράχο που είναι δυτικά της Ακρόπολης-εκεί συνήθως στην Αρχαία Ελλάδα οι φιλόσοφοι, ομιλούσαν και ανέδειχναν τις ιδέες τους-, απευθυνόμενος στους νέους της Αθήνας, τους είπε τα παρακάτω λόγια.
Πριν όμως αναλύσω την ομιλία του Στρατηγού της Επανάστασης, θα ήθελα να σας εξηγήσω ότι ο Θ.Κολοκοτρώνης μιλούσε με λόγια «τσεκουράτα». ‘όπως συνήθιζε να λέει και έτσι η προσπάθεια μου,θα συγκλίνει στο να αποδώσω τα λόγια του, όσο μπορώ πιο κατανοητά και στην σύγχρονη ομιλούσα γλώσσα.
Υπόψη ότι η ομιλία του σώθηκε, χάριν ενός δημοσιογράφου της εποχής εκείνης που έγραφε στην εφημερίδα «Ο Αιών», όπου την βρήκα και εγώ.
Να λοιπόν τι συμβούλεψε, ο Στρατηγός στους νέους, εκατό εβδομήντα και πλέον χρόνια, πριν από την εποχή μας, λόγια που είναι και σήμερα τόσο επίκαιρα και κυρίως μεστά από νοήματα και γνώση.
Παιδιά μου
Στον τόπο αυτό όπου πατάμε σήμερα, πατούσαν και δημιουργούσαν άνθρωποι σοφοί, άνθρωποι με τους οποίους εγώ , δεν είμαι άξιος, ούτε να συγκριθώ, ούτε να φτάσω στα ίχνη τους. Επιθυμία μου είναι να σας δώ αντάξιους των προγόνων μας και μέσα από αυτά που παρατήρησα τον καιρό του αγώνα, μαζί σας να κάνω κάποιους συμπερασμούς, ώστε να πετύχουμε καλύτερες συνθήκες για την ευτυχία σας, αν και τα μέλλοντα τα γνωρίζει μόνο ο Πανάγαθος.
Για τους αρχαίους προγόνους μας, σας διδάσκουν οι δάσκαλοι σας, όπου μπορούν να εκθειάζουν τα προτερήματα τους έναντι των άλλων λαών της εποχής και την σοφία τους την δανείσθηκαν οι πάντες, δυστυχώς όμως εμείς που είμαστε οι άμεσοι κληρονόμοι τους, τίποτε δεν διδαχθήκαμε από την γνώση και την σοφία τους.
Σήμερα εδώ που κατοικούμε εμείς, πριν από αιώνες κατοικούσαν οι πρόγονοι μας, οι οποίοι διέφεραν στην Θρησκεία τους, αφού προσκυνούσαν σε άλλους Θεούς , από τον Θεό που προσκυνούμε σήμερα.΄Όταν ήλθε στην γή ο Χριστός, οι λαοί πίστεψαν στο Ευαγγέλιο του και έπαψαν να πιστεύουν στα είδωλα και θέλοντας να εδραιώσουν την πίστη , πήρε ο Χριστός ανθρώπους απλούς , χωρικούς και ψαράδες που με την βοήθεια του Αγίου Πνεύματος, παρότι τους κυνηγούσαν, κατόρθωσαν και έσπειραν την πίστη του Θεού , σε όλο τον κόσμο.
Δυστυχώς όμως όταν οι ΄Ελληνες είναι μονιασμένοι, πάντοτε μεγαλουργούν και κτίζουν Παρθενώνες, όταν όμως διχάζονται τους τρώει ο εμφύλιος πόλεμος και οι έχθρες, μεταξύ τους.
΄Ετσι συνέβη και τα παλιά χρόνια και όταν οι πρόγονοι μας, έπεσαν στην διχόνοια, ήλθαν οι Ρωμαίοι και τους υπόταξαν και πολύ πιο μετά οι Μουσουλμάνοι, όπου έκαναν ότι δεν χωράει το μυαλό σας, προκειμένου να τους κάνουν , να αλλαξοπιστήσουν.
΄Εκοβαν μέχρι και τις γλώσσες τους για να αλλάξουν πίστη, αλλά τον έναν έκοπταν, ο άλλος έκανε τον σταυρό του. Βλέποντας ο Σουλτάνος αυτή την κατάσταση, διόρισε έναν βιτσερέ[αντιβασιλέα] που κυρίως ήταν ο Πατριάρχης, που μαζί με τον κλήρο, έκαναν αυτό που τους έλεγες ο Σουλτάνος.Πολύ μετέπειτα διορίσθηκαν και οι κοτσαμπάσηδες[προεστοί]. Η άλλη τάξη των Ελλήνων, οι έμποροι και οι προκομμένοι, μη υποφέροντας τον ζυγό των Τούρκων, έφυγαν και πήγαν σε άλλα μέρη, μαζί με τους γραμματισμένους. ΄Ετσι η Ελλάδα έμεινε με τους λίγους αγράμματους και στερημένους ανθρώπους και το κακό πήγαινε στο χειρότερο. Ευτυχώς πολλοί από τους γραμματισμένους, μας έστελναν βιβλία και σε αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, γιατί έτσι, ξεστραβωθήκαμε και είδαμε ότι η διχόνοια και η αγραμματοσύνη, δεν μας βγάζει πουθενά.
Έτσι λοιπόν , σιγά-σιγά, άρχισε ο κόσμος να ξυπνά και να δυναμώνει.
Όταν αποφασίσαμε να κάνουμε την Επανάσταση, για να ελευθερωθούμε από τους Τούρκους, δεν συλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμαστε, ούτε πόσα άρματα έχουμε , που δεν είχαμε., ούτε πόσα κάστρα κρατούν οι Τούρκοι, ούτε πόσα σιτοκάραβα βατσέλα έχουμε, αλλά σαν βροχή έπεσε σε όλους η επιθυμία της ελευθερίας, και όλοι μαζί , κλήρος , προεστοί, καπεταναίοι και μορφωμένοι, έμποροι μικροί και μεγάλοι, όλοι συμφωνήσαμε στον αυτό σκοπό και κάναμε την Επανάσταση.
Τον πρώτο χρόνο , όλα πήγαιναν ρολόι,ό ένας πήγαινε στον πόλεμο, ο αδελφός έφερνε τα πολεμοφόδια και τα τρόφιμα, η γυναίκα ζύμωνε, το παιδί βοηθούσε σε βοηθητικές δουλειές και αυτή η ομόνοια, βάσταξε ακόμη διό και περισσότερο χρόνους, και εάν βαστούσε και άλλο, οι Τούρκοι θα έφευγαν από τον τρόμο τους και μόνο. Εκατό ΄Ελληνες, έβαζαν μπροστά, πέντε χιλιάδες Τούρκους και ένα καράβι ,μια ολόκληρη αρμάδα. Δυστυχώς όμως, δεν βάσταξε. Όταν ξεθαρέψαμε, πολλοί, θέλησαν να γίνουν μπαρμπέρηδες, στου κασιδιάρη το κεφάλι. Βέβαια όλοι ήθελαν το καλό, πλήν όμως ο καθένας κατά την γνώμη του.
Παιδιά μου, όταν όμως προστάζουνε πολλοί, ποτέ το σπίτι δεν χτίζεται, ούτε τελειώνει .Πρέπει να υπάρχει ο Αρχιτέκτων. Και εμείς μας έλειπε ο Αρχηγός. Η Τουρκιά το πήρε χαμπάρι και θα μας πετσόκοβε, για αυτό το λόγο τους επτά στερνούς χρόνους, δεν κατορθώσαμε και πολλά πράγματα Τα Κράτη που αγαπούσαν την Ελλάδα, θέλοντας να την βοηθήσουν, μας έστειλαν τον Βασιλέα και στην αρχή .ο κόσμος ησύχασε και σιγά-σιγά, άρχισε να προοδεύει.΄Υστερα πάλι, θυμήθηκε τα πολιτικά του και άρχισαν οι τσακωμοί, γιατί εσύ και όχι , εγώ.
Παιδιά μου, να φυλάτε την πίστη σας και να αγαπάτε την Πατρίδα σας, γιατί όταν πιάσαμε τα άρματα, εκεί ορκιστήκαμε. Υπέρ πίστης και πατρίδας. Να μην ζείτε στην πολυτέλεια και να δοθείτε στις σπουδές σας , με όλη σας την ικμάδα. Καλύτερα να κοπιάσετε στην αρχή της ζωής σας για διό-τρείς χρόνους και να ζήσετε ελεύθεροι στο υπόλοιπο της ζωής σας, παρά να μείνετε αγράμματοι και απαίδευτοι. Ν ακούτε τους δασκάλους σας και τους γεροντότερους, γιατί η πείρα των μεγάλων, είναι ισχυρή και κατά πώς λέει η παροιμία «μύρια ήξευρε και χίλια μάθαινε». Την μάθηση σας και την προκοπή σας, να μην την έχετε μόνο για τον εαυτό σας, αλλά να κοιτάτε το καλό της κοινότητας που ζείτε.
Εγώ παιδιά μου, για κακή μου τύχη , έμεινα από τις περιστάσεις αγράμματος για αυτό και σας ζητώ συγχώρηση γιατί δεν ομιλώ όπως οι δάσκαλοι σας. Σας είπα όσα ο ίδιος άκουσα και εγνώρισα , για να ωφεληθείτε και να αποφύγετε τα κακά αποτελέσματα της διχόνοια, την οποία να αποστρέφεστε και να ζείτε με ομόνοια. Εμένα μην με τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας πέρασε. Και η γενιά που σας άνοιξε τον δρόμο της λευτεριάς, μετά από λίγο, θα χαθεί γιατί έτσι είναι φτιαγμένη η ζωής μας. Η ημέρα της ζωής μας , μετά από λίγο καιρό θα διαδεχθεί η ημέρα του θανάτου μας.
Σε σας πλέον μένει να ισιάσετε τον τόπο, να τον στολίσετε και να τον ομορφήνετε.
Και για να γίνει πράξη τα όσα είπαμε προηγουμένως, πρέπει να έχετε ως θεμέλιο της πολιτείας, την ομόνοια, την αγάπη, την θρησκεία και την πίστη σας στο Θεό καθώς και την φρόνιμον ελευθερία.
Τελειώνοντας τον λόγο μου, επιθυμώ να βροντοφωνάξουμε όλοι μαζί
Ζήτω το ΄Εθνος, ζήτω οι σοφοί δάσκαλοι, ζήτω η Ελληνική Νεολαία.
Αυτά ήταν τα λόγια του μεγάλου αυτού ΄΄Ελληνα προς τους νέους στην ομιλία του στον ιστορικό βράχο της Πνύκας.Λόγια επίκαιρα και σήμερα που στις δύσκολες στιγμές του ΄Εθνους, ηχούν ίσως παράξενα στα αυτιά πολλών, γιατί ίσως δεν μπορούν να κατανοήσουν τις δυσκολίες των σκλαβωμένων Ελλήνων στους Τούρκους και την μεγάλη τους λαχτάρα για λευτεριά.
Μακάρι η Ελλάδα και στο εγγύς ή και στο απώτερο μέλλον της, να έχει την τύχη να γεννήσει τέτοια άξια τέκνα. Είθε.